περί θηριωδίας

Mιά μέρα τη ζωή που 'χασα την ξαναβρηκα στα μάτια ενός νέου μοσχαριού που με κοίταζε με αφοσίωση

Ο. Ελύτης, από το Μικρό Ναυτίλο

Η προμετωπίδα ας είναι η ασπίδα για να δει κανείς αυτό το βίντεο, για τους τρόπους θανάτωσης των  ζώων που προορίζονται για το πιάτο μας. Οπλιστείτε με αυτή την ασπίδα πριν το δείτε.

Δεν πρόκειται, ωστόσο, μόνο για τη συμπεριφορά του ανθρώπου προς τα ζώα. Πρόκειται για  ένα γενικευμένο πολιτισμικό και στην ουσία συνειδησιακό έλλειμμα της ανθρωπότητας απέναντι στις ζωοποιές και ζωοφόρες δυνάμεις, μέσα στις οποίες και η ίδια είναι εκ φύσεως ενταγμένη. 

Εφ'όσον, λοιπόν, η κτηνωδία, έτσι απ-άνθρωπη που είναι, δεν αντέχεται,  κι όμως παντού ελλοχεύει, εφ' όσον τόσο πολύ αλλάζει ο άνθρωπος κι η κοινωνία μέσα στους κύκλους των χιλιετιών, κι όμως παραμένει τόσο προβλέψιμα κτηνώδης, εφ'όσον δεν υπάρχει καμιά γιατρειά για την ακραία οδύνη μπροστά στη θηριωδία, ας καταφύγω πάλι στην ποίηση, να αντέχω το ανήκεστο, μέσα "στης Μνησαρέτης το αρνίσιο βλέμμα"

για περισσότερα δείτε το μπλογκ veganizer, από όπου κι εγώ πήρα το βίντεο

Γιατί τα κτήνη δεν είναι κτηνώδη;

Μου ήρθε όλο το πακέτο με μέιλ από τον Ο.  Παραθέτω  την είδηση, το κείμενο μεταφρασμένο από εμένα (ελπίζω  όχι πολύ χάλια), επίσης τις οδηγίες -  σχόλια του αποστολέα και ένα  βίντεο που συνόδευε το μήνυμα. Το βιντεάκι το έχω ξαναδεί, αλλά εδώ, ιδωμένο μετά από την ανάγνωση αυτής της είδησης αποκτά άλλη ποιότητα. Τα συμπεράσματα (αισθήματα, σχόλια κλπ) δικά σας!

  
HUMAN NATURE vs ANIMALS

πρώτα διάβασε αυτό: 

Τετάρτη 1η Ιουνίου, 10:32 π.μ.

ΛΑΓΟΣ (ΑFP)  – Σύμφωνα με ανακοίνωση των αστυνομικών αρχών,  την Τετάρτη η νιγηριανή αστυνομία, εισέβαλε σε οικία,  όπου, κατά την κατηγορία, με τη βία έφηβες κοπέλες  γεννούσαν παιδιά τα οποία θα δίνονταν στη συνέχεια στο εμπόριο trafficking  ή  και για άλλους σκοπούς.

"Εισβάλαμε στα καταλύματα του  Cross Foundation στην Abia πριν τρεις μέρες, έχοντας την πληροφορία ότι έγκυες κοπέλες ηλικίας 15 με 17 χρονών εξαναγκάζονται από τον ιδιοκτήτη τους να τεκνοποιήσουν",  δήλωσε ο Bala Hassan, αξοιματούχος της αστυνομίας της Abia, στην νοτιοανατολική περιοχή του κράτους.

"Σώσαμε 32 έγκυες κοπέλες και συλλάβαμε τον ιδιοκτήτη  ο οποίος ανακρίνεται με την κατηγορία ότι πουλάει βρέφη σε άτομα που πιθανόν να τα χρησιμοποιήσουν σε ιεροτελεστίες ή  άλλες χρήσεις;".

Κάποιες από τις κοπέλες δήλωσαν στην αστυνομία ότι είχαν δεχτεί οικονομική προσφορά, για το κάθε παιδί που θα έφερναν στον κόσμο,  από 25,000 έως 30,000 naira (192 δολάρια), ανάλογως του φύλου του βρέφους.

Στη συνέχεια, σύμφωνα με την νιγηριανή οργάνωση κατά του δουλεμπορίου  (National Agency for the Prohibition of Trafficking in Persons: NAPTIP), το κάθε βρέφος θα πωλούνταν  στους επίδοξους αγοραστές από 300,000 naira έως ένα εκατομμύριο naira (1,920 - 6,400 δολάρια).

Τα κορίτσια αναμένεται να μεταφερθούν την Τετάρτη στα γραφεία της NAPTIP στο Enugu, είπε ο περιφερειάρχης Ijeoma Okoronkwo  στο AFP.

O Hassan λέει πως ο ιδιοκτήτης του παράνομου εργοστασίου βρεφών αντιμετωπίζει κατηγορίες για κακοποίηση παιδιών και σωματεμπορία. Η αγοραπωλησία βρεφών είναι παράνομη στη Νιγηρία και επισύρει ποινή  φυλάκισης 14 ετών.

"Πάρα πολλές τέτοιες υποθέσεις φτάνουν τώρα στα δικαστήρια," προσθέτει ο Okoronkwo.

 Το 2008 οι έφοδοι της αστυνομίας,  αποκάλυψαν στον τοπικό τύπο ένα ολόκληρο δίκτυο με τέτοιες "κλινικές",  με , ούτως ειπείν,  αγροκτήματα βρεφών, ή "εργοστάσια".

Τέτοιες υποθέσεις κακοποίησης βρεφών ή σωματεμπορίας είναι συνηθισμένες στη Δυτική Αφρική. Κάποιοι γονείς πωλούν τα παιδιά τους  σαν εργάτες στις φυτείες, στα ορυχεία, στα εργοστάσια ή σαν οικιακούς δούλους. Άλλα παιδιά δίνονται στην πορνεία, ενώ κάποια φονεύονται ή βασανίζονται σε τελετουργίες μαύρης μαγείας. Η NAPTIP λέει ότι ανθεί επίσης το εμπόριο παράνομων υιοθεσιών.

"Υπάρχει πρόβλημα με τις παράνομες υιοθεσίες και οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν το σωστό τρόπο να υιοθετήσουν ένα παιδί", λέει ο Okoronkwo.

Δύμφωνα με την UNESCO, η σωματεμπορία είναι το τρίτο στη σειρά κοινό έγκλημα στη χώρα, με πρώτη την οικονομική απάτη και δεύτερο το εμπόριο ναρκωτικών. 

πηγή: http://news.yahoo.com/s/afp/20110601/wl_africa_afp/nigeriacrimechildtrafficking_20110601143218

μετά δες αυτό: 

ώρες- ώρες σιχαίνομαι την ανθρωπότητα, αγαπητή μου Jiagogina

Kevin Richardson: Ο γητευτής των λιονταριών

για περισσότερα δείτε ΕΔΩ

ΔΥΟ ΑΤΟΠΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΓΟΥΝΑ... Circo Roncalli

Αν νομίζετε, όπως και ο κύριος τριρκολάνος, ότι είναι βλακώδες να φοράει κανείς σφαγμένο ζωάκι πάνω του, έχετε δύο επιλογές: 

α)  φορέστε ζωντανό, όπως η κυρία του τσιρκολάνου (προσωπικά δεν προτείνω αλεπού, μια χνουδάτη γάτα όμως είναι αρκούντως οικολογική και αυτή)

β) σε περίπτωση που συμφωνείτε μεν με την άποψη να μην ξεκοιλιάζονται αλεπούδες, μινκ, έγκυες προβατίνες, για να εξαχθούν απ΄ τις κοιλίτσες τους έμβρυα προβατάκια που όλα μαζί ραμμένα κάνουν τη γούνα αστρακάν, λεοπαρδάλεις και άλλα συμπαθή  αιλουροειδή, αλλά διαφωνείτε με την ιδέα να φορέσετε στο λαιμό σας μια γάτα ή ένα πεκινουά, τέλος πάντων, τότε υπογράψτε ΕΔΩ! για να σταματήσει η βαρβαρότητα αυτής της σφαγής.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΤΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ

Τα δελφίνια ανήκουν στη θάλασσα και όχι στη φυλακή του Aττικού Πάρκου

Όσοι υπογράφουμε παρακάτω ζητάμε από την πολιτεία, το Αττικό Πάρκο τους χορηγούς που το στηρίζουν, αλλά και από όσους με την σύμφωνη γνώμη τους ή με την αδιαφορία τους στηρίζουν την διατήρηση των ζώων σε αιχμαλωσία, να δείξουν τον απαιτούμενο σεβασμό που αρμόζει στα ζώα που βρίσκονται έγκλειστα στις εγκαταστάσεις του Αττικού Πάρκου. Η διατήρηση των ζώων σε συνθήκες αιχμαλωσίας, παρόλο που τους παρέχεται τροφή, νερό, και στοιχειώδης ιατρική περίθαλψη, δεν παύει να είναι μια φυλακή που εξασφαλίζει ως ένα βαθμό την επιβίωσή τους, απαγορεύει όμως την ευζωία τους. O αφύσικος τρόπος ζωής που προκύπτει από την έλλειψη ερεθισμάτων, τον περιορισμένο ζωτικό χώρο, την αδυναμία εκδήλωσης φυσιολογικών συμπεριφορών, και την διαρκή έκθεση στον ανθρώπινο παρατηρητή, δεν μας διδάσκει τίποτα για τα ίδια τα ζώα. Στην πραγματικότητα μας μεταφέρει μια αλλοιωμένη μόνο εικόνα των άγριων συγγενών τους ενώ πλέον το διαδίκτυο, τα ντοκιμαντέρ, αλλά και η δική μας διακριτική και υπομονετική παρουσία στην φύση μπορούν να μας μάθουν πολύ περισσότερα για τις πραγματικές τους συνήθειές, τις ανάγκες τους και τις θαυμαστές τους ικανότητες. Αντίθετα στις αρχές της οικολογίας που αντιμετωπίζει κάθε ζωντανό οργανισμό ως μέρος ενός πολύπλοκου συνόλου με το δικό του μοναδικό ρόλο στην διατήρηση της ισορροπίας των οικοσυστημάτων, τα ζώα που βρίσκονται στο Αττικό Πάρκο και σε κάθε κήπο, αναγκάζονται να ζουν απομονωμένα σε ένα στείρο, ξένο για αυτά περιβάλλον. Ξεχνάμε με αυτόν τον τρόπο ότι για να σταματήσουν να απειλούνται και μην εξαφανιστούν αυτά τα είδη, δεν χρειάζεται μόνο να κρατήσουμε μερικά ζώα ως δείγματα, αλλά να προστατέψουμε και να διατηρήσουμε το φυσικό τους περιβάλλον, τόσο για εκείνα όσο και για εμάς τους ίδιους. Η έκθεση ζώων και τα θεάματα που τα χρησιμοποιούν, σύμφωνα με την Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Ζώων, αποτελούν καταστρατήγηση της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς τη ζωή τους. Η διατήρηση των ζώων σε αιχμαλωσία για την δική μας διασκέδαση, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των άλλων ειδών. Ούτε ο στόχος της ευαισθητοποίησης δεν μπορεί να επιτευχθεί, όταν μικροί και μεγάλοι διδάσκονται ότι η απλή διασκέδαση του επισκέπτη, μπαίνει πάνω από το σεβασμό για τη ζωή και το διαφορετικό, και αξίζει περισσότερο από την ελευθερία του άλλου. Αντίθετα, αυτό που μαθαίνουμε είναι να μουδιάζουμε τα αισθήματα συμπόνιας για τα πλάσματα που υποφέρουν μπροστά μας και απλώς να τα προσπερνούμε συνεχίζοντας τη βόλτα μας. Είναι αυτή η αντίληψη για τον κόσμο και την σχέση μεταξύ όλων των ζωντανών οργανισμών που θέλουμε να περάσουμε στα παιδιά μας, όταν τα φέρνουμε να δουν τα δελφίνια τα Σαββατοκύριακα; Αν μας διδάσκει κάτι η έκθεση των ζώων σε πάρκα και δεξαμενές αυτό είναι η βίαιη φύση του ανθρώπου. Του ανθρώπου που θέλει να κυριαρχεί στη φύση και χρησιμοποιεί τα ζώα ως σημάδια της δύναμης του, όπως τα χρησιμοποιούσε άλλοτε για να δείξει το μεγαλείο των αυτοκρατοριών του. Του ανθρώπου που γυρνώντας επιλεκτικά και επιδεικτικά την πλάτη στην επιστήμη, αρνείται την εξελικτική συνέχεια των ζωντανών οργανισμών και χρησιμοποιεί τα κάγκελα για να διαχωρίσει στη συνείδησή του τη θέση του από τα μη ανθρώπινα ζώα. Για τους παραπάνω λόγους απαιτούμε τώρα το Αττικό Πάρκο και οι χορηγοί του να σταματήσουν να προωθούν το βασανισμό ζώων, ξεκινώντας από τα δελφίνια και τα θαλάσσια λιοντάρια, να σταματήσουν άμεσα τις εξευτελιστικές παρουσιάσεις των ζώων, να σταματήσουν τη χρήση τους για αναπαραγωγή, και να τα επιστρέψουν εκεί που τα πήραν δείχνοντας με τη στάση τους ότι πέρα από το κέρδος, τους ενδιαφέρει η ευζωία των ζώων, και ταυτόχρονα ότι σέβονται τον κοινό νου με το να μην κρύβουν το βασανισμό πίσω από τα χαμογελαστά πρόσωπα κάποιων ζώων.

πατήστε εδώ για να υπογράψετε την αίτηση

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΈΡΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΖΩΩΝ

Περισσότερα από 65 δισεκατομμύρια χερσαία σπονδυλωτά και ακόμα περισσότερα ψάρια και μαλακόστρακα, θανατώνονται κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο, για την ανθρώπινη διατροφή ενημερώνουν οι Οικολόγοι Πράσινοι, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Παραγωγικά Ζώα, που είναι σήμερα,  Σάββατο 2 Οκτωβρίου:

Η 2α Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα για τα Παραγωγικά Ζώα, αυτά δηλαδή που εκτρέφονται στα πλαίσια της κτηνοτροφίας ως οικονομικής δραστηριότητας. Πάνω από 65 δισεκατομμύρια χερσαία σπονδυλωτά και ακόμα περισσότερα ψάρια και μαλακόστρακα, θανατώνονται κάθε χρόνο σε όλο τον κόσμο, για την ανθρώπινη διατροφή. Το 80% των ζώων αυτών προέρχονται από εντατικά εκτροφεία.

Σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς αυξάνεται ο ανθρώπινος πληθυσμός, αυξάνεται και η κατανάλωση ζωικών προϊόντων. Οι μέθοδοι εκτροφής ζώων και παραγωγής κρέατος και ζωικών προϊόντων εντατικοποιούνται με αποτέλεσμα τη συνεχή υποβάθμιση των συνθηκών διαβίωσης των ζώων.

Πολλές φορές οι συσκευασίες ζωικών προϊόντων απεικονίζουν ζώα που βόσκουν ανέμελα σε καταπράσινα λιβάδια, όμως στην πραγματικότητα η εικόνα αυτή μόνο ως φαντασίωση μπορεί να χαρακτηριστεί. Κλεισμένα σε βρώμικες εγκαταστάσεις, χωρίς καμία επαφή με τη φύση και χωρίς τη δυνατότητα να καλύψουν τις φυσικές ανάγκες τους, τα ζώα αυτά, έχουν μετατραπεί σε μηχανές παραγωγής κρέατος, γάλακτος και αυγών, καθώς η βιομηχανία προσπαθεί να τα εκμεταλλευτεί στο έπακρο. Με γενετικές παρεμβάσεις, φάρμακα και ορμόνες, ο κύριος στόχος είναι η μεγαλύτερη δυνατή παραγωγή με το μικρότερο δυνατό κόστος.

Η παραγωγή κρέατος είναι μία δραστηριότητα που αναπόφευκτα εμπεριέχει τη χρήση βίας. Μία εντελώς νόμιμη χρήση βίας η οποία καταλήγει στο θάνατο των ζώων, βία που όχι μόνο είναι κοινωνικά αποδεκτή, αλλά επίσης προωθείται και στηρίζεται οικονομικά μέσω κρατικών επιδοτήσεων.

Αλλά δεν είναι μόνο τα ζώα, θύματα της υπερκατανάλωσης ζωικών προϊόντων. Ειδικά στον αναπτυγμένο κόσμο, τα επίπεδα κατανάλωσης ζωικών προϊόντων έχουν σοβαρότατες επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία και έχουν συνδεθεί με πολλές σύγχρονες ασθένειες.

Επιπλέον η εντατική εκτροφή ζώων είναι καταστροφική και για το περιβάλλον καθώς συνεπάγεται: τεράστιες ποσότητες περιττωμάτων, αντιβιοτικά και ορμόνες, χημικά από τα βυρσοδεψεία, λιπάσματα και φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή ζωοτροφών μολύνοντας τα περιορισμένα αποθέματα νερού, ρύπανση της ατμόσφαιρας, υποβάθμιση του εδάφους από την υπερβόσκηση, αποψίλωση δασών για νέα βοσκοτόπια και για καλλιέργειες ζωοτροφών, απώλεια βιοποικιλότητας, συμβολή στην παγκόσμια φτώχεια λόγω των πληθυσμών που εκτοπίζονται από τη γη τους για να μετατραπεί αυτή σε εντατικές καλλιέργειες ζωοτροφών.

Παρόλα αυτά είναι εκπληκτικό ότι παρά τα εμφανή πλεονεκτήματα, η προώθηση μιας διατροφής με λιγότερο κρέας δεν αναγνωρίζεται καν ως προτεραιότητα της πολιτείας. Ειδικά για τη χώρα μας, η παραδοσιακή Ελληνική διατροφή που βασίζονταν, ως επί το πλείστον, σε φυτικές τροφές, θα πρέπει να αναδειχθεί τουλάχιστον στα πλαίσια της πολιτικής για την υγεία.

Καλούμε λοιπόν τους πολίτες να λάβουν σοβαρά υπόψη τα προβλήματα που δημιουργούνται από την υπερκατανάλωση ζωικών προϊόντων και να στραφούν σε επιλογές που είναι λιγότερο καταστροφικές για το περιβάλλον, λιγότερο επικίνδυνες για την ανθρώπινη υγεία, δεν επηρεάζουν αρνητικά τις αναπτυσσόμενες χώρες και συμβάλλουν στην ευζωία των ζώων και σε ένα λιγότερο βίαιο κόσμο.

για περισσότερα:compassion in world farming

03 ΚΟΚΟΡΑΚΙ.mp3

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΠΥΡΟΦΥΛΑΞΗΣ ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΗΣ ΣΚΙΠΙΖΑΣ

Δεν άντεξα στον πειρασμό και ξαναπήγα...

Η πρώτη φορά ήραν πριν δυο χρόνια, Ιούνιο του 2008. Ένα χρόνο πριν από αυτό, είχα γραφτεί στους εθελοντές του ΕΔΑΣΑ, λίγο μετά την πυρκαγιά της Πάρνηθας. Ήταν για μένα ένα γεγονός το ίδιο βαρύ, όπως ο θάνατος πολύ αγαπημένου προσώπου.  Ένιωσα ότι κάτι έπρεπε να κάνω.

Έτσι, όταν τον επόμενο χρόνο με κάλεσαν για πυροφύλαξη στο καταφύγιο Σκίπιζα, στην "αετοφωλιά" της Πάρνηθας, πήγα, χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι φουλ μελό το επιχείρημά μου: Ήθελα να συντροφέψω το δάσος. Να παρασταθώ κι εγώ, με τη μυωπία, την (προσφάτως αποκτηθείσα) υπερμετρωπία, τον αστιγματισμό, την πρεσβυωπία (τι άλλο έχω; Α, ναι!), τη δισκοπάθειά μου,  την οστεοαρθρίτιδά μου,  τους τριμμένους χόνδρους μου και στους δύο γοφούς, τις εκφυλιστικές μου αλλοιώσεις στα γόνατα, τον ευθυασμό μου της σπονδυλικής στήλης (κάτι άλλο; Α, ναι!), χμ, τα μεγαλόπρεπα  κιλά μου, να παρασταθώ, εγώ κι όλα μου τα σουσούμια, στο δικαίωμα του δάσους για ζωή.

Πήγα λοιπόν, χωρίς δεύτερη σκέψη μεν, με πολύ αγωνία δε για το αν θα μπορούσα να τα καταφέρω, όχι μόνο στην ανάβαση και την -δυσκολότερη- κατάβαση, αλλά τόσο στην όλη διαδικασία της πυροφύλαξης που απαιτεί αετίσιο μάτι (ενώ εγώ διαθέτω άριστη υποθετική όραση), όσο και στις ξεχασμένες για μένα συνθήκες του νυχτερινού ύπνου στο κουκούλι της σκουληκαντέρας  (άλλως σλίπινγκ μπαγκ), με την οποία στο μακρινό παρελθόν είχα αγαστές σχέσεις, αλλά από την εποχή της κήλης του δίσκου μου έγινε ορκισμένος μου εχθρός.

Τέλος πάντων, για να μην πολυλογώ, πήγα. Ανέβηκα, κατέβηκα, δεν έχει σημασία πώς, κοιμήθηκα, ξύπνησα, κάθισα, σηκώθηκα, φύλαξα το δάσος από μια ενδεχόμενη φωτιά, με την επί 1 και 1/2 της ώρας ενεργοποίηση της πιο ευγενούς υποθετικής οράσεως που διαθέτω (δεδομένου ότι συχνά το ταλέντο να βλέπεις υποθετικά αναπάντεχα σε εγκαταλείπει) και έζησα - εδώ θέλω να καταλήξω - μια υπέροχη εμπειρία, με ενεργοποιημένες όλες τις χάρες της ζωής: 

---την συντροφικότητα (χαμένη αρετή στην ελληνική μανιέρα), μαζί με τους άλλους τρεις εθελοντές. Μοιραστήκαμε τον ύπνο, την έγνοια, τη φύλαξη, τα γλυκάκια, τις σπανακόπιτες, τα κασκόλ, τα γάντια μας. Ήρθαμε, φύγαμε, απλά, επικοινωνώντας με την αμεσότητα του κοινού σκοπού

---την άμεση επαφή με τη φύση, εσύ μέλος - μέρος του δάσους, προέκταση του ελάτου, να βλέπεις (έστω υποθετικά) και ν' ακούς και να  δρας, να αφουγκράζεσαι τη σιωπή, τον αέρα, να οσφραίνεσαι το υπέροχο άρωμα της λεπτής ατμόσφαιρας (η Σκίπιζα είναι σε υψόμετρο πάνω από 1000 μέτρα), να σε συνεπαίρνει το κρύο, ο άνεμος, η αγρύπνια

---την άμεση επαφή με την ομορφιά, λόγω όλων των παραπάνω, αλλά και λόγω του απανταχού ορίζοντα της Σκίπιζας. Μπροστά μας έδυσε μεγαλόπρεπα ο ήλιος μέσα σε ένα χορό από υδρατμούς χρωμάτων, με γκάμα από το πορτοκαλοκόκκινο και το βαθύ μπλε, μέχρι το αφέγγαρο διαφανές της νύχτας. Καμπύλες βουνών και τριγύρω τους η θάλασσα, φυσικά, παρούσα. Για πολλή ώρα έλαμψε ο Αποσπερίτης.  Στα αριστερά η Αίγινα, η Σαλαμίνα, η φλόγα του Λάτση (άντε να τη δω εγώ τώρα αυτή, την έψαχνα με τα κιάλια δέκα ώρες),  μετά τα καμπύλα όρη, οι μικρές συστάδες των φωτεινών χωριών, πιο κει τα Οινόφυτα, το Σχηματάρι, το Χαλκούτσι, ο Ωρωπός, κι απέναντι και δεξιά η Ερέτρια κι η Χαλκίδα.

Ξημερώματα, καθώς η ανατολή έσκιζε τον ουρανό κι  έρεε η μέρα, εμείς κλείναμε το φυλάκιο και αποχωρούσαμε φορώντας  μπουφάν και τουρτουρίζοντας. 

Αυτό έγινε πριν δυο χρόνια.

Το ξανάζησα και χτες με μικρές παραλλαγές. Το βράδυ το κρύο πιο τσουχτερό. Κι ο αέρας πιο άγριος. Υδρατμοί  το πρωί έπεφταν στις κουκούλες μας σαν βροχή την ώρα που κατηφορίζαμε. Την ανατολή τη χάσαμε μέσα στην ομίχλη. Άλλα τα πρόσωπα, ο Γιώργος, η Άρτεμη, η Μαριέτα, μα ίδια και κοινή η συγκίνηση κι ο θαυμασμός προς το όρος και τα όντα του. Άλλο το σώμα, πιο βαρύ, κι ή όραση δοσμένη ακόμα περισσότερο στον πουαντιγισμό της, μα η λαχτάρα της αετοφωλιάς η ίδια, κι η ζέση της φύλαξης.

Πυρκαγιά δεν είχαμε ευτυχώς, ήταν μια επικίνδυνη νύχτα λόγω του αέρα. Κι εύχομαι και στο μέλλον να μην έχουμε, κι αν έχουμε, το ακονισμένο μάτι του άγρυπνου φρουρού της Σκίπιζας να τη δει και να την προφτάσει, και στα καμένα σιγά κι αργά η μαύρη πεύκη να φυτρώσει και να αγκαλιάσει τα μωρά ελατάκια που θα γεννηθούν μετά απ' αυτή, να μεγαλώσουν μαζί τα δυο τους στις πλαγιές του όρους, και σε πενήντα-εξήντα χρόνια να 'χουν γίνει γερά δέντρα και ψηλά.

Μέχρι τότε, ας θάλπουμε ορίζοντα...

jiagogina


http://boukalistithalassa.blogspot.com/2011/07/blog-post.html

ΜΟm: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΦΩΚΙΕΣ

αντιγράφω από το περιοδικό της MOm "Ιστορίες για φώκιες", τεύχος Οκτωβρίου, Νοεμβρίου, Δεκεμβρίου 2009, αριθ. 46

ΚΑΛΟ  ΤΑΞΙΔΙ  ΝΕΦΕΛΗ

 Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2010. Τελικά "το σύμπαν συνωμότησε", ο καιρός έφτιαξε και η "Νεφέλη" κολυμπάει σήμερα ελεύθερη και υγιής στην καρδιά του Εθνικού Θαλάσσιου Πάρκου Β. Σποράδων στην Αλόννησο.

Όλα ξεκίνησαν στις 14 Οκτωβρίου 2009, όταν η ΜΟm δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από την Άσσο της Κεφαλονιάς, για ένα νεογέννητο και ορφανό φωκάκι. Η ομάδα διάσωσης της ΜΟm έφτασε άμεσα στην περιοχή, εξέτασε τη, μόλις 10 ημερών, θηλυκή μεσογειακή φώκια, διαπιστώνοντας ότι ήταν αφυδατωμένη και με πολλά άλλα ελαφρά τραύματα στο σώμα και της παρείχε τις πρώτες βοήθειες.

Στις 16 Οκτωβρίου η "Νεφέλη", όπως βαπτίστηκε από τους κατοίκους της Άσσου, μεταφέρθηκε στο Κέντρο Περίθαλψης Μεσογειακής Φώκιας (το μοναδικό στη Μεσόγειο), όπου και ξεκίνησε το εντατικό πρόγραμμα περίθαλψης και θεραπείας της σε συνεργασία με την Κτηνιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης.

Το μικροκαμωμένο φωκάκι άρχισε άμεσα, και χωρίς να εμφανίσει ιδιαίτερα προβλήματα, να δυναμώνει, κερδίζοντας συνέχεια βάρος, ενώ βούτηξε πολύ γρήγορα στην πισίνα, χωρίς τη βοήθεια των νοσηλευτών, καταρρίπτοντας έτσι το ρεκόρ προηγουμένων φωκών. Η Νεφέλη, σύμφωνα με τους ειδικούς της ομάδας περίθαλψης, ήταν μια από τις φώκιες που ξεχώρισε αμέσως για τη ζωηράδα της και την άμεση και ταχεία ανταπόκριση στη θεραπεία της.

Κατά τη διάρκεια παραμονής της στο Κέντρο, όπου δεν ξεπέρασε τους 3,5 μήνες, η Νεφέλη άρχισε  να τρώει ολόκληρα ψάρια και να κοιμάται στο νερό, δείχνοντας έτσι ότι το πρόγραμμα περίθαλψης και επανένταξής της ολοκληρωνόταν με επιτυχία.

(...)

Όταν έφτασε τα 55 κιλά, η Νεφέλη ήταν πια έτοιμη να ξεκινήσει το ταξίδι της στην ανοιχτή θάλασσα. Έτσι στις 30 Ιανουαρίου 2010 μαζεύτηκαν όλοι στο γραφικό κόλπο της Στενής Βάλας, για να της ευχηθούν καλό ταξίδι.

(...)

Για τους επόμενους 6 μήνες η ΜΟm θα παρακολουθεί την πορεία της Νεφέλης στο φυσικό της περιβάλλον μέσω ειδικού πομπού, ο οποίος της τοποθετήθηκε επιδερμικά, για να συλλέξει επιστημονικά δεδομένα και να είναι σε ετοιμότητα, σε περίπτωση που η νεαρή Monachus Monachus χρειαστεί βοήθεια. (...)

εδώ είναι ο ιστότοπος της MOm