17.12.19

ΚΛΙΣΕΙΣ

(ας πούμε  τραγούδι)


Όταν η ψυχή θυμώνει
θεριεύουν πόνοι
ο πόνος τίγρης κι ο πόνος ελάφι
ο πόνος τύραννος κι ο πόνος εργάτης

Όταν η ψυχή πληγώνει
γίνονται πόνοι
ο πόνος αίμα κι ο πόνος ψέμα
ο πόνος φόνος κι ο πόνος δέμας

Όταν η ψυχή σκοτώνει
θυμούνται οι πόνοι
ο πόνος δρυς κι ο πόνος γλαύκα
ο πόνος χρόνος κι ο πόνος άστρα

Προσπέφτω στον ουρανό
να μη μου εξατμίσει το παράπονο
να τραγουδώ

κλίνεται η ψυχή με τόσους τρόπους


έργα του Σπύρου Ντασιώτη, Πάρκο των Ψυχών, Πάρνηθα
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου







3.12.19

Shakespeare, ΣΟΝΕΤΟ ΙΙ, από τα "25 Σονέτα" σε μετάφραση Διονύση Καψάλη



Ὅταν βαθύς χειμώνας ἔρθει στρατιώτης
νά κυριεύσει τή μορφή σου στόν καθρέφτη,
ἡ λαμπερή περιβολή σου, ἡ νεότης,
τώρα περίβλεπτη, θά ἔχει γίνει ξέφτι.
Κι ἄν σε ρωτήσουνε, ποῦ πῆγε τέτοιο κάλλος
κι ὁ θησυρός τῶν σφριγηλῶν σου ἡμερῶν,
θά ᾽ναι ντροπή, μάταιος ἔπαινος, ἡ ἅλως
νά λές πώς λάμπει τῶν φθαρμένων σου ματιῶν.
Πόσο λοιπόν πιό αξιέπαινη ἡ χρήση 
τῆς ὀμορφιᾶς σου ἄν τούς πεῖς, "Εἶναι δικό μου
αὐτό τό ὄμορφο παιδί πού θά μέ ἀθροίσει",
ἡ ὀμορφιά σου νά κριθεῖ διά κληρονόμου.
Νά ξαναγίνεσαι γερνώντας, καί να σφύζει
δικό σου αἷμα μές στό κρύο πού θ᾽ἀρχίζει.



Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
25 Σονέτα
μετάφραση Διονύση Καψάλη
εκδόσεις Άγρα

3.11.19

Τασούλα Καραγεωργίου, «Η χελώνα του Κεραμεικού

Ίσως φανείτε τυχεροί όπως κι εγώ,

εάν βρεθείτε Απρίλη μήνα στον Κεραμεικό, 
ίσως τη δείτε ξαφνικά
να σέρνεται λικνιστικά
μες στα χλωρά τριφύλλια

Κι αν γύρω σας ακινητούν οι επιτύμβιες στήλες
κι έφιππος ο Δεξίλεως γλεντάει το θάνατό του,
ακόμα κι αν σας συγκινεί μονάχα η τέχνη της σιωπής,
δώσετε λίγη προσοχή
στο θαύμα που ζωγράφισε ο Θεός στο καύκαλό της,
μα πιο πολύ,
στο πνεύμα της αδιάφορη να οδεύει προς τους
τάφους.

(Χελώνη η ελληνική,
πατρίδα μου, βραδύ γλυπτό, που προσπερνάει τον Άδη.)
«Η χελώνα του Κεραμεικού», Εκδόσεις Γαβριηλιδη (2011) 

1.11.19

Παυλίνα Παμπούδη, ΤΟΥΡΛΟΤΑΡΑΝΔΟΤΕΡΜΙΤΕΣ ΤΗΣ ΤΑΣΜΑΝΙΑΣ

ΤΟΥΡΛΟΤΑΡΑΝΔΟΤΕΡΜΙΤΕΣ ΤΗΣ ΤΑΣΜΑΝΙΑΣ

Τρεις Τουρλοταρανδοτερμίτες,τουρίστες απ’ την Τασμανία
Ταξίδευαν, τρελοπαρέα, στην Ταιβάν, στην Τανζανία.
Πήγαν με τρένο Τενερίφη, φτάσαν με τζιπ ως την Τουρκία
Με τρόλει μέχρι το Τορόντο, και με ταξί στην Τυνησία.

Τρεις Τουρλοταρανδοτερμίτες, τρίδυμοι, τρισχαριτωμένοι
Από τυρί, τσίγκο και τρίχες κι από τσουρέκι ήταν φτιαγμένοι.
Τρείς πόντους ήταν ο καθένας κι είχαν τριάντα ποδαράκια
Τρεμάμενα, με τροχοφόρα, τενεκεδένια τακουνάκια.
Είχανε τρύπες στα αυτιά τους και τιρκουάζ μαλλιά και γένια
Είχαν στο δέρμα τους τσιμπούρια και τατουάζ τριανταφυλλένια.
Ήτανε τέλεια τερατάκια: είχαν τανάλια στην ουρά τους
Τρυπάνι είχαν στη μουσούδα και τιρμπουσόν στα κέρατά τους.
Τρεις Τουρλοταρανδοτερμίτες τριγύρισαν τον κόσμο όλο
Και τερματίσαν σ’ ένα τούνελ, τέσσερα μέτρα απ’ το Τυρόλο:
Τον ένα τρώει ένα τσακάλι, τον άλλο τράγος τραγανίζει
Και τσαλαπετεινός τον τρίτο τσαλαπατά και τον τσακίζει.
Ήταν οι τρεις οι τελευταίοι, τι κρίμα, σ’ όλους τους πλανήτες!
Γι αυτό, καθόλου δεν υπάρχουν πια οι Τουρλοταρανδοτερμίτες…

από τη σελίδα φβ της ποιήτριας και ρικαστικού Παυλίνας Παμπούδη. Με τις ευχαριστίες μου!

ΤΑΓΚΟ

Χόρευε χρόνε χόρευε
και κράτα απ' τη μέση την ντάμα σου  χόρευε
με βλέμμα πυρωμένο από πάγο χόρευε
την κοιτάς κι εκείνη -πώς πρόλαβε; πού το μαθε; τόσο μικρό κορίτσι-
πέφτει κατάματα μέσα σου κι ανασαίνει 
χαμογελώντας έναν έβενο
Χορευε
στη θέση κοιτάς 
στην άρση χτυπάς
στην παύση ένα φιλί
στην κόψη αίμα
εκεί που διαλύεται η συνέχεια των γραμμών, αν μ' εννοείς,
και μοιάζεις ο αγραμμικός εραστής των ημερών μου

Χόρευε χρόνε
έμαθα λίγο βλέπεις  το  βηματολόγιο
πώς στηρίζεις πώς χαϊδεύεις πώς φιλάς
πώς πάντα ανήξερα θολώνεις με την ομορφιά σου
τα στιλπνά δευτερόλεπτα
κι ατμός ξεφεύγεις στο άλφα του έρωτα
πώς λοιπόν να μη σε τιμήσουν
και τα ουράνια σώματα
περιστροφή και απόβραδο
περιστροφή και μουσελίνα
περιστροφή κι οργώθηκαν οι μέρες

κι ακούγεται αχνά στα βάθη  του μυελού το Ντιν του κόσμου
ένα κουδούνισμα όλο κι όλο
την ώρα που κλίνουν τα ερωτευμένα χείλη σε εκπνοή
πες κρούσμα 
αναπόφευκτο  κι αυτό του κοσμικού χορού σου










23.10.19

Τη μοίρα τη διαβάζεις...





Τη μοίρα τη διαβάζεις και στις αντανακλάσεις.


Όπως το θάνατο στο βάδισμα ενός παιδιού.


Όλα συναντώνται άλλοτε πλάτη με πλάτη,


άλλοτε χείλη με φιλί.


Τεθνεώς γεννιέται ο κάθε Αδάμ...



Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

L'alba " sta mane "

Αναπήδηση

Αναπήδηση 





Το παρόν μου είναι γεμάτο παρελθόν που αναπηδά στο μέλλον. 

Τα τριαντάφυλλα απλώς κοσμούν αυτή την μονήρη σιωπή 

Που τίποτα δεν μαρτυρά κι όσα την πόνεσαν τα μαρμαρώνει

Με αποδεκτά ταφής κοσμήματα 



Αν ελπίζω στο αύριο; 

Όχι


Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

16.10.19

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΘΑ 'ΡΘΟΥΝ

...το στιχάκι αυτό το έγραψα στις αρχές της δεκαετίας του ΄90. Το θυμήθηκα τώρα γιατί μου μοιαζει προφητικό,  μου μίλησε ξανά.
Οι μέρες ήρθαν... 
Γ.Δ.


ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΘΑ 'ΡΘΟΥΝ

Οι μερες που θα 'ρθουν
μέρες της άμμου
κι αγριεμένων λόφων ερημία
όμως ανάσα θα 'χει ακόμα μία
ο κόρφος σου κι η άνοιξη, χαρά μου

Στη Σαμοθράκη πάνω
και στη Θάσο
παράτησαν μονάχο ένα θρήνο
όμως κοντά σου εγώ
εδώ θα μείνω
δεν εχω πια παράδεισο να χάσω

Οι μέρες που θα 'ρθουν
θα 'ναι δικές μας
πρωινά σ'  ακτές δαντελωτές κι αρμύρα
για να πλουτίσουμε τις αλυκές μας
στο πέλαγου τη νοτισμένη πείρα

κι η φτώχεια μου πιστή να σου προσφέρει
τον πλούτο που 'χει  μάθει να προφέρει.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...