2.3.20

Μαργαρίτα Μηλιώνη, Ο γύφτος


ο γύφτος

όταν αποσύρομαι λέει ο ποιητής
είναι γιατί καθαρίζω τις λέξεις από 
σκουριές λύπη ή θλίψη

όταν αποσύρομαι ετοιμάζω κάτι για σας
ζημώνω φουρνίζω
έχεις δει φούρνο να δουλεύει τη μέρα;

όταν αποσύρομαι γυρίζω τα χωριά μαζεύω τα παλιά τετζέρια
και μετά περνάω μέρες πολλές να τα γανώνω
είμαι ο γύφτος είμαι ο γανωματής των λέξεων

όταν αποσύρομαι εργάζομαι σκληρά
τρέχω στους πολέμους γυρεύοντας λάφυρα
στον πόλεμο κάποτε πληγώνεσαι βέβαια

χάνεις ένα χέρι ένα πόδι περνάει καιρός μέχρι να δεις το καινούριο να φύεται

όταν αποσύρομαι μη σκεφτείς ποτέ ότι κουράστηκα 
κιότεψα να ανυπομονείς μοναχά και να με περιμένεις

μαζεύω την πρωινή δροσια την άνοιξη
τρυγάω τα σταφύλια το θέρος

θάβω τα νεκρά μασ παιδιά τα πενθώ
και ύστερα περιμένω να περάσει το πένθος

όταν αποσύρομαι δεν ελιναι γιατι σε ξεχνω
είναι γιατί πρέπιε να ανοίξω τους δρόμους
που εσύ βλέπειε μπροστά συο κλειστούς

μπορεί να αποσύρομαι
αλλά ποτέ δεν σου γυρίζω την πλάτη
εσένα κοιτάζω για σένα μιλάω ακόμα κι όταν μιλάω για μένα

σημαίνει δουλεύω ταπεινά
και ας με βλέπεις να επαίρομαι
με το μεγαλοπρεπές πρώτο πρόσωπο

περήφανο σε θέλω λαέ μου κι αν αποσύρομαι είναι που
μήτε θέλω να με βλέπεις να κλαίω για σένα

από τη συλλογή 
Ο ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ  ILE SAINT-LOUIS
εκδόσεις ΦΑΡΦΟΥΛΆΣ



29.2.20

Γιάννης Δαλας, Οι δυο γέφυρες




Οι δυο γέφυρες

Από τα ουράνια τόξα κάτω ώς τις αερογέφυρες

είδα τους φίλους μου έναν-έναν να εκτοξεύονται

προς τις πλωτές ή κρεμαστές του διαστήματος

Εγώ κρατώ τις δυο σημαίνουσες του βίου μου

η μια να τρίζει ώς τον Ευφράτη και τον Δούναβη

κι η μυσταγωγική της Ελευσίνας, σχίζοντας στα δύο

με τους γεφυρισμούς της τα Ελευσίνια Μυστήρια

Μ΄ αυτούς στο στόμα: χωρατά και μαστιγώματα

του λόγου και αντιλόγου

μέσα από νέες σκαλωσιές περνώντας το κατώφλι

μπήκα στο εργαστήρι

κι έγινα εκεί ένας γεφυροποιός της ποίησης

Δάνειο από το δικτυακό περιοδικό ΠΕΡΙ ΟΥ


http://www.periou.gr/%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7%cf%82-%ce%b4%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%b1%cf%82-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%cf%80%ce%bf%ce%af%ce%b7%ce%bc%ce%b1/

18.2.20

Nα κρύβεσαι μέσα της


Να κρύβεσαι μέσα της...
και το έξω δεν υπάρχει!
Η ομορφιά είναι ένα άσυλο για όλους τους πρόσφυγες της πραγματικότητας.
Ποτέ δε σε διώχνει.
Ή φυλλοβόλα ή αειθαλής, ή του Φλεβάρη απαστράπτουσα μιμόζα,  υπάρχει...
Και κουρνιάζουν τα φευγαλέα.

Κρύψου μέσα της, κοτσύφι!
Κρύψου, αραχνούλα!
Κρύψου κι εσύ, της καρδιάς  το ματωμένο.
Όταν θα ανατείλει ο κόσμος θα του τραγουδήσουμε μαζί

«τι σε μέλλει εσένανε από πού είμαι εγώ»....


Γεωργία Δεληγιαννοπούλου 

8.2.20

Εγκώμιο της άστοχης νιότης





...πέρασε ανεπιτυχώς από τις συμπληγάδες της νιότης ένα μικρό σκαρί - ας πούμε «εγώ» ή αυτό που ονομάζω εαυτό μου κατά τη διάρκεια του μικρού ταξιδιού μου στην ύπαρξη - ταξίδι που αυτή τη στιγμή που γράφω συνεχίζεται - κι ίσως εξακολουθήσει κι αφού τα χέρια μου και τα σύμβολα των γραμμάτων μου χαθούν - ποιος ξέρει τις δυνάμεις του Κενού και του Αοράτου -

Ανεπιτυχώς λέω παρότι επέζησε το σκαρί - αλλά διαρκώς νεαρό, χωρίς ίχνος ενήλικης κατασκευής. Εξού και τα τραύματα στο κατάρτι και στην πρύμνη... Η νιότη τραυμάτισε και βασάνισε πολύ αυτό το πλοιαράκι - και καθόλου δεν συμφωνώ με τους υποστηρικτές της άποψης ότι η νεότης είναι η καλύτερη περίοδος της ανθρώπινης ζωής και λοιπά και λοιπά... Γεμάτη γκρεμούς η νιότη και ήττες.

Οι δικές μου συμπληγάδες άφησαν τραύματα στα νώτα και το σκαρί συνέχισε αμετανόητο τις διαδρομές του στις άγνωστες θάλασσες . Έφτιαξε δικούς του χάρτες νιότης, αλλά και βεβαίως κουκίδες ερωτευμένων κρυμμένων νησιών, μπορώ να πω ότι επινόησε πολλά μικρά νησιά, τα δημιούργησε εκ του μη όντος και τα άφησε μετά μονάχα τους πάνω στους δικούς του χειρόγραφους χάρτες .

Τώρα έχω γίνει, ναι, χαρτογράφος. Όχι σπουδαίος ταξιδευτής, εξαιρετικά απρόσεκτος τιμονιέρης, θαλασσοπόρος ούτε κατά διάνοια. Υπάρχει επίσης χωνεμένη στο σκαρί μου μια ανυπότακτη αμεριμνησία που το εμποδίζει να εξελιχθεί σε σοβαρό σκάφος . Αλλά δεν πειράζει. Οι διαδρομές μου είναι ως επί το πλείστον ουλές δακρύων πάνω στα νερά της διαρκούς ακατανόητης νιότης. Και διαρκώς ανανεώνονται, καθότι απελπιστικά ημιτελείς και συχνά πλανερές.

Σκύβω το κεφάλι και ταπεινώνομαι στης  θάλασσας το μέγεθος και τις ορέξεις.  Να τη σέβεσαι τη θάλασσα,  λέω στον εαυτό μου συχνά, αντικρίζοντας τον μακρινό ορίζοντα ή κάποιες ακτογραμμές άγνωστης Ηπείρου. Κι αυτό το κύμα όταν ορθώνεται με όλο το θυμό του Ποσειδώνα.

Εσύ, σιωπηλέ μοναχέ της καρδιάς μου, μη μεγαλώσεις ακόμα. Μείνε πάντα έτσι μόνος αλλά νέος. Σε παρακαλώ...


Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

17.12.19

ΚΛΙΣΕΙΣ

(ας πούμε  τραγούδι)


Όταν η ψυχή θυμώνει
θεριεύουν πόνοι
ο πόνος τίγρης κι ο πόνος ελάφι
ο πόνος τύραννος κι ο πόνος εργάτης

Όταν η ψυχή πληγώνει
γίνονται πόνοι
ο πόνος αίμα κι ο πόνος ψέμα
ο πόνος φόνος κι ο πόνος δέμας

Όταν η ψυχή σκοτώνει
θυμούνται οι πόνοι
ο πόνος δρυς κι ο πόνος γλαύκα
ο πόνος χρόνος κι ο πόνος άστρα

Προσπέφτω στον ουρανό
να μη μου εξατμίσει το παράπονο
να τραγουδώ

κλίνεται η ψυχή με τόσους τρόπους


έργα του Σπύρου Ντασιώτη, Πάρκο των Ψυχών, Πάρνηθα
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου







3.12.19

Shakespeare, ΣΟΝΕΤΟ ΙΙ, από τα "25 Σονέτα" σε μετάφραση Διονύση Καψάλη



Ὅταν βαθύς χειμώνας ἔρθει στρατιώτης
νά κυριεύσει τή μορφή σου στόν καθρέφτη,
ἡ λαμπερή περιβολή σου, ἡ νεότης,
τώρα περίβλεπτη, θά ἔχει γίνει ξέφτι.
Κι ἄν σε ρωτήσουνε, ποῦ πῆγε τέτοιο κάλλος
κι ὁ θησυρός τῶν σφριγηλῶν σου ἡμερῶν,
θά ᾽ναι ντροπή, μάταιος ἔπαινος, ἡ ἅλως
νά λές πώς λάμπει τῶν φθαρμένων σου ματιῶν.
Πόσο λοιπόν πιό αξιέπαινη ἡ χρήση 
τῆς ὀμορφιᾶς σου ἄν τούς πεῖς, "Εἶναι δικό μου
αὐτό τό ὄμορφο παιδί πού θά μέ ἀθροίσει",
ἡ ὀμορφιά σου νά κριθεῖ διά κληρονόμου.
Νά ξαναγίνεσαι γερνώντας, καί να σφύζει
δικό σου αἷμα μές στό κρύο πού θ᾽ἀρχίζει.



Ουίλλιαμ Σαίξπηρ
25 Σονέτα
μετάφραση Διονύση Καψάλη
εκδόσεις Άγρα

3.11.19

Τασούλα Καραγεωργίου, «Η χελώνα του Κεραμεικού

Ίσως φανείτε τυχεροί όπως κι εγώ,

εάν βρεθείτε Απρίλη μήνα στον Κεραμεικό, 
ίσως τη δείτε ξαφνικά
να σέρνεται λικνιστικά
μες στα χλωρά τριφύλλια

Κι αν γύρω σας ακινητούν οι επιτύμβιες στήλες
κι έφιππος ο Δεξίλεως γλεντάει το θάνατό του,
ακόμα κι αν σας συγκινεί μονάχα η τέχνη της σιωπής,
δώσετε λίγη προσοχή
στο θαύμα που ζωγράφισε ο Θεός στο καύκαλό της,
μα πιο πολύ,
στο πνεύμα της αδιάφορη να οδεύει προς τους
τάφους.

(Χελώνη η ελληνική,
πατρίδα μου, βραδύ γλυπτό, που προσπερνάει τον Άδη.)
«Η χελώνα του Κεραμεικού», Εκδόσεις Γαβριηλιδη (2011) 

1.11.19

Παυλίνα Παμπούδη, ΤΟΥΡΛΟΤΑΡΑΝΔΟΤΕΡΜΙΤΕΣ ΤΗΣ ΤΑΣΜΑΝΙΑΣ

ΤΟΥΡΛΟΤΑΡΑΝΔΟΤΕΡΜΙΤΕΣ ΤΗΣ ΤΑΣΜΑΝΙΑΣ

Τρεις Τουρλοταρανδοτερμίτες,τουρίστες απ’ την Τασμανία
Ταξίδευαν, τρελοπαρέα, στην Ταιβάν, στην Τανζανία.
Πήγαν με τρένο Τενερίφη, φτάσαν με τζιπ ως την Τουρκία
Με τρόλει μέχρι το Τορόντο, και με ταξί στην Τυνησία.

Τρεις Τουρλοταρανδοτερμίτες, τρίδυμοι, τρισχαριτωμένοι
Από τυρί, τσίγκο και τρίχες κι από τσουρέκι ήταν φτιαγμένοι.
Τρείς πόντους ήταν ο καθένας κι είχαν τριάντα ποδαράκια
Τρεμάμενα, με τροχοφόρα, τενεκεδένια τακουνάκια.
Είχανε τρύπες στα αυτιά τους και τιρκουάζ μαλλιά και γένια
Είχαν στο δέρμα τους τσιμπούρια και τατουάζ τριανταφυλλένια.
Ήτανε τέλεια τερατάκια: είχαν τανάλια στην ουρά τους
Τρυπάνι είχαν στη μουσούδα και τιρμπουσόν στα κέρατά τους.
Τρεις Τουρλοταρανδοτερμίτες τριγύρισαν τον κόσμο όλο
Και τερματίσαν σ’ ένα τούνελ, τέσσερα μέτρα απ’ το Τυρόλο:
Τον ένα τρώει ένα τσακάλι, τον άλλο τράγος τραγανίζει
Και τσαλαπετεινός τον τρίτο τσαλαπατά και τον τσακίζει.
Ήταν οι τρεις οι τελευταίοι, τι κρίμα, σ’ όλους τους πλανήτες!
Γι αυτό, καθόλου δεν υπάρχουν πια οι Τουρλοταρανδοτερμίτες…

από τη σελίδα φβ της ποιήτριας και ρικαστικού Παυλίνας Παμπούδη. Με τις ευχαριστίες μου!

ΤΑΓΚΟ

Χόρευε χρόνε χόρευε
και κράτα απ' τη μέση την ντάμα σου  χόρευε
με βλέμμα πυρωμένο από πάγο χόρευε
την κοιτάς κι εκείνη -πώς πρόλαβε; πού το μαθε; τόσο μικρό κορίτσι-
πέφτει κατάματα μέσα σου κι ανασαίνει 
χαμογελώντας έναν έβενο
Χορευε
στη θέση κοιτάς 
στην άρση χτυπάς
στην παύση ένα φιλί
στην κόψη αίμα
εκεί που διαλύεται η συνέχεια των γραμμών, αν μ' εννοείς,
και μοιάζεις ο αγραμμικός εραστής των ημερών μου

Χόρευε χρόνε
έμαθα λίγο βλέπεις  το  βηματολόγιο
πώς στηρίζεις πώς χαϊδεύεις πώς φιλάς
πώς πάντα ανήξερα θολώνεις με την ομορφιά σου
τα στιλπνά δευτερόλεπτα
κι ατμός ξεφεύγεις στο άλφα του έρωτα
πώς λοιπόν να μη σε τιμήσουν
και τα ουράνια σώματα
περιστροφή και απόβραδο
περιστροφή και μουσελίνα
περιστροφή κι οργώθηκαν οι μέρες

κι ακούγεται αχνά στα βάθη  του μυελού το Ντιν του κόσμου
ένα κουδούνισμα όλο κι όλο
την ώρα που κλίνουν τα ερωτευμένα χείλη σε εκπνοή
πες κρούσμα 
αναπόφευκτο  κι αυτό του κοσμικού χορού σου










Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...