19.6.17

Βισουάβα Σιμπόρσκα , Γάτα σε άδειο διαμέρισμα

Να πεθαίνεις – αυτό δεν πρέπει να
το κάνεις σε μια γάτα.
Γιατί και τι να κάνει η γάτα
σ’ ένα άδειο διαμέρισμα.
να τεντώνεται στους τοίχους.
να χαϊδεύεται στα έπιπλα.
Σάμπως τίποτα δεν άλλαξε εδώ
κι όμως κάθε τι είναι διαφορετικό.
Σάμπως τίποτα δε σάλεψε
κι όμως κάθε τι μετατοπίστηκε.
Και η λάμπα τα βράδια δεν ανάβει πια.
Ακούς στα σκαλοπάτια βήματα,
όμως δεν είναι αυτά.
Και το χέρι, που αφήνει ένα ψάρι στο πιατάκι,
δεν είναι εκείνο που το άφηνε.
Κάτι εδώ δε γίνεται όπως θα έπρεπε να γίνεται.
Κάποιος ήταν εδώ πολύ καιρό
κι ύστερα χάθηκε ξαφνικά
και δε δίνει σημεία ζωής πεισματικά.
Έχει ψάξει κάθε ντουλάπι.
Έχει τρέξει πάνω σε κάθε ράφι.
Κοίταξε ακόμη και κάτω απ’ το χαλί.
Έως και την απαγόρευση αψήφησε κι έριξε κάτω τα χαρτιά.
Τι άλλο να κάνει κανείς.
μόνο να κοιμάται και να περιμένει.
Ας γυρίσει εκείνος λοιπόν, ας ξαναφανεί.
Και θα μάθει, ότι δεν πρέπει να φέρεσαι έτσι σε μια γάτα.
Θα πάει προς το μέρος του, σαν τάχα να μη θέλει,
με μικρά βηματάκια, ακροπατώντας χολωμένα.
Κι ούτε ένα σάλτο ούτε ένα νιάου στην αρχή.
Βισουάβα Σιμπόρσκα – Maria Wisława Anna Szymborska (viˈswava ʂɨmˈbɔrska)
Μτφ.: Δημήτρης Χουλιαράκης 
Book’s Journal, Μάρτιος 2010
Δάνειο από το catisart
http://www.catisart.gr/archives/12319

31.5.17

Ψυχολιμανο

Ένα λιμάνι
Για εξωτικά πτηνά υπό εξαφάνιση
Πλην απροστάτευτα

Όπως ακριβώς στα όνειρα

Ανεστραμμένος ο ουρανός
Η θάλασσα να γεωμετρειται
Και το ζευγάρι εκείνο να ερωτοτροπεί   καταμεσής του κόσμου
Με φωταγωγημένη ανάσα και γυμνά τα μάτια
Βαθιά στο Αλφα του Κενταύρου

Ας στάξει ο κόσμος καλό μέλι πάλι
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου









20.5.17

Χωρίς ματοκλαδα

Θηρία οι μέρες
αξιολογήσεις  ενός μέλλοντος καθόλου αβέβαιου

Θυμάμαι  σήμερα το πρόσωπο της μάνας μου για κάποιο λόγο
Μέσα στο αμάξι
Να αντανακλάται στο τζαμι
Εγω οδηγώ
Κι ο δρομος τρέχει δεντρα πουλιά κτίρια φεύγουν

Εκείνη κοιτούσε ένα πέρασμα
Λίγο μετά  θα πέθαινε
Τέτοιον  καιρό περίπου
Κι είχα εκπονήσει ήδη ένα αντίμετρο
Δεν ήξερα τη λέξη τότε
Αλλά πάλι
Αντιστεκόμουν θερμά στο καθόλου αβέβαιο
Εφηύρα χρόνο

Τώρα χωρίς  ματοκλαδα  οι Γραιες που δεν κοιμούνται ποτε
Κοιτούν μέσα απ" το τζαμι
Και τρέχουν πάλι τα δέντρα τα πουλιά και τα λοιπά
Κι ας πούμε εγω οδηγώ
Αντίμετρα πλέον δεν έχω ευτυχώς ή δυστυχώς
Και με το μάτι μου τις πιάνω
Ακούω
Να
Βρυχώνται
Είναι λάμιες  λέει ο προληπτικός μου φίλος
Ο Λεωνίδας
Δίπλα  μου καθισμένος
Δεν είναι μέρες αυτές
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου


3.5.17

Μάης μήνας

Ο πάνθηράς μου
κοιμάται στις αγριοτριανταφυλλιές
είναι Μάης μεσημέρι
και στους κεντημένος ίσκιους  μέλισσες τρυγούν
στο βάθος μια σκάλα ανάμεσα κισσούς και πέτρα
περιμένει
το σώμα το μάστορα το δραπέτη
ο κόσμος δεν θυμάται μήτε πονάει
είναι Μάης μεσημέρι το φως μόλις ξύπνησε

ο πάνθηρας  τεντώνεται
με κοιτάζει χρυσαφιά

το βράδυ θα ορμήσει ξανά στη νύχτα
και θα την αποσβέσει
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου


2.5.17

Cihan Turkoglu & Periklis Papapetropoulos 27.3.2016 live @ Zp87


Δυο λόγια για το project Μουχαμπέτ:
Μουχαμπέτ είναι μία έντονη ατμόσφαιρα ολοκλήρωσης, μια διαδικασία ένωσης που αποπνέεται σε τόπους όπως η Τουρκία και η Ελλάδα, όπου η προφορική παράδοση και γνώση αναπτύχθηκαν στο παρελθόν και εξακολουθούν να διατηρούνται ζωντανές μέχρι σήμερα. Κατά τη διάρκεια του Μουχαμπέτ γεννιέται πολιτισμός, ήθη και έθιμα μεταβιβάζονται από άνθρωπο σε άνθρωπο και με την πάροδο του χρόνου γίνονται πιο πλούσια. Οι άνθρωποι που λαμβάνουν μέρος σε αυτή τη διαδικασία, βιώνουν εμπειρίες διανοητικής και πνευματικές σημασίας.
Καθ 'όλη την ιστορία φιλόσοφοι και πνευματικοί από πληθώρα παραδόσεων πίστευαν πως οι ήχοι και οι λέξεις έκρυβαν μέσα τους ένα θεϊκό βάθος, ένα ισχυρό και βαθύ νόημα. Αυτό θα μπορούσε να εξηγήσει τον λόγο για τον οποίο τα κυρίαρχα παραδείγματα Μουχαμπέτ βρίσκονται στη μουσική. Κατά τη διάρκεια εκτύλιξης ενός μελωδικού, μουσικού Μουχαμπέτ οι άνθρωποι παρόντες γίνονται ένα με τις ηχητικές δονήσεις και τα λόγια των στίχων. Τα τραγούδια που εκτελούνται έχουν θεολογικό, φιλοσοφικό, και κοινωνιολογικό χαρακτήρα και κατά κύριο λόγο συνοδεύονται από ένα παραδοσιακό όργανο όπως το σάζι (ή αλλιώς ταμπουράς) το οποίο έχει βαθιές ρίζες και στις δύο κουλτούρες.
Η πολιτιστική, κοινωνιολογική και πολιτική κοινή γνώση των κατοίκων της Ελλάδας και της Τουρκίας, μαζί με τις διαφορές τους, διαμορφώνουν ένα εξαιρετικά μοναδικό παράδειγμα της παράδοσης Μουχαμπέτ.
Δυστυχώς οι γοργοί ρυθμοί ζωής, η μαζική παραγωγή και η υπερκαταναλωτική διάθεση που μαστίζει το σήμερα, έχουν συμβάλλει στην φθορά του πνευματικού κόσμου των ανθρώπων. Έτσι, η παράδοση του Μουχαμπέτ έχει υποστεί μια παρατεταμένη περίοδο παραμέλησης από τους περισσότερους ... έως τώρα.
Αυτή τη στιγμή δύο καλλιτέχνες, ο Τζιχάν Τούρκογλου από την Τουρκία και ο Περικλής Παπαπετρόπουλος από την Ελλάδα, συνδυάζοντας στοιχεία των χαρακτήρων τους με τις πολιτιστικές και ακαδημαϊκές αξίες τους, δημιουργούν ένα προσωπικό Μουχαμπέτ. Μια πρόσκληση από καρδιάς έχει σταλεί προς όλους εκείνους που επιθυμούν να γίνουν μέρος αυτής της εμπειρίας.
Το ρεπερτόριο του Μουχαμπέτ, το οποίο εκτυλίσσεται σε δύο γλώσσες, προέρχεται από διάφορες γωνιές της Τουρκίας και της Ελλάδας, αφυπνίζοντας την κοινή γνώση των δύο πολιτισμών ενώ συγχρόνως παρουσιάζονται οι διαφορές τους.

Το έργο Μουχαμπέτ αποκτά ακόμα βαθύτερο νόημα μιας και είναι η πρώτη φορά που οι δύο χώρες συναντώνται κατά αυτόν τον μοναδικό και ιδιαίτερο τρόπο.

20.4.17

Απρίλης πλήρης

Το μηνολόγιο του χαμού καλά κρατεί
κι έρχεται ο Απρίλης πλήρης
να καταπατήσει τα χωράφια του τρόμου
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

πιστή στην απουσία


με ταχύτητα ουρανού και φορεσιά χελώνας
φυγαδεύω  τις αλυκές
κι αυτούς τους πονεμένους χρόνους
σ'  άλλο στερέωμα
νεογέννητος πλανήτης να γίνουν
γύρω από το ροζάριο των φιλιών
γιατί
τα ανθρώπινα λεηλατούν την ταπεινή μου  φτέρνα
ματωμένη δεν αντέχει άλλο να ΄ναι κορμί
ανάμεσα σ' εμπόρους και φυγάδες και δασκάλους της ντροπής
όμως
αν μεταμορφωμένη θα ρθει πρωί πρωί
μια σκονίτσα πάνω στα τσίνορά σου
εγώ θα μαι να ξέρεις
πιστή στην απουσία
μιας πάντα ενοχλητικής
αθώας άσπλαχνα αγάπης
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου


STAVROS SOFIANOPOULOS - RAIN

19.4.17

William Carlos Williams, Τοπίο με την πτώση του Ικαρου

Σύμφωνα με τον Μπρέγκελ
ήτανε άνοιξη όταν
ο  Ίκαρος έπεσε

ένας αγρότης όργωνε
το χωράφι του
όλη η λαμπρότητα

του χρόνου
είχε  κορυφωθεί
κοντά

στις θάλασσας την άκρη
με όλο το ενδιαφέρον
πάνω της

ιδρώνοντας στον ήλιο
που των φτερών
είχε λιώσει το κερί

δίχως. νόημα
πέρα στην ακτή
βρισκόταν

μία κηλίδα σχεδόν
απαρατήρητη
αυτή ήταν
η απεικόνιση του Ίκαρου

"Ανθολογία αμερικανικής ποίησης του εικοστού αιώνα" 
Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς 
Εκδόσεις Ηριδανός 

16.4.17

από του όχι το ψέμα, e. e. cummings

από του όχι το ψέμα
βγαινει του ναι μια αλήθεια
(μονάχα αυτή κι εκείνο
που είναι απεριόριστο)

κάνοντας  τους ανόητους να καταλάβουν
(όπως εμένα τον κρυόκωλο) πως ούτε
ολα μαζί του μυαλού τα ζητήματα
δεν  αξίζουν  όσο μια βιολέτα
Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...