12.9.16

Νικηφόρου Βρεττάκου, Ο Πόλεμος (απόσπασμα)

·       Ο Πόλεμος (1935)
 Νικηφόρος Βρεττάκος

Απευθύνεται στους ευγενείς
Αφιερώνεται στα θύματα
Αναφέρεται στους δυνατούς

                    1
Περιέστρεφα στο άπειρο 
Το λυπημένο μου βλέμμα 
Σαν ένας χλωμός 
Άγγελος  
Που τα φτερά του μάδησαν 
Στην έρημο του διαστήματος 
Κ’ έχει πέσει στη Γη.

Ακατάπαυτα 
Γύρω μου 
Έκλαιγε η ανθρωπότητα 
Σαν τις  αιώνιες θάλασσες 
Που θρηνούν 
Στις αναλλοίωτες αμμουδιές τους
***
Στο σκυμμένο μου μέτωπο 
Έπεφτε ο ίσκιος
Των αστεριών
Του ήλιου και του φεγγαριού.
Μεθυσμένη η Δημιουργία 
Έσερνε  γύρω μου
Τον αιώνιο χορό της 
Μ’ αναρίθμητα πλάσματα.

Μα εγώ 
Δεν ήμουν πουλί 
Σύννεφο
Αγέρας.

Κρεμιόταν
Το λαμπρό στερέωμα
Σα σταγόνα λευκή
Στον ορίζοντα της ψυχής μου.

Δεν ήρθα στη Γη 
Να προσθέσω τον τάφο μου.
***
Κ’ ενώ φώτιζε ο ήλιος·
Κ’ έσερνε ο κόσμος 
Το σιωπηλό του χορό,
Κοίταξα προς την ανατολή
Κι αφού προσευχήθηκα
Πήρα το δρόμο μου.

Στο ψηλότερο πήγαινα
Βουνό της Γης
Που η ανθρωπότητα πάνω του
Καρφώνει το βλέμμα της
Και περιμένει βοήθεια.

Πήγαινα στο βουνό
Που κάτω από τους ουρανούς
Στον ίλιγγο της κορφής του
Έχουν συναντηθεί
Τα αιώνια ίχνη
Του Χριστού
Του Προμηθέα
Του Έδδισον
Και του Αϊνστάιν.

Στον ορίζοντα επάνω
Καρτερά τη ματιά μου
Κάποιο άστρο
Και προσμένει
Το φως  του
Να του φέρω στη Γη.

Κι ανεβαίνω.
Ενάντιος ο δρόμος.
Τραχύς.
Ματώνουν τα πόδια μου.
Οι αχτίδες του ήλιου
Μού βαραίνουν τους ώμους.

***
Σαν έφθασα
Εκεί
Που αρχίζει η απερίσπαστη
Η Θεία γαλήνη και κοίταξα κάτου
Στην κοιλάδα του Ανθρώπου
Ένας πόνος  βαθύς
Με συγκλόνισε.
Σε ποια άβυσσο φοβερή
- Δυστυχισμένη ανθρωπότητα –
Είσαι ριγμένη.
Νυχτώνει γύρω σου
Της αβύσσου το μάτι.

Τα χέρια σου απλώνεις
Στις σπίθες των Σοφών 
- Τρέμοντας –
Να ζεσταθείς
Μέσα στ’ ανοιχτά
Μελανά  ρεύματα.

Άπλωσα εμπρός μου
Τον πάπυρο του σύμπαντος
Κι άφησα το πνεύμα μου
Μέρα νύχτα να ψάχνει.

Η λευκή οπτασία
Του ονείρου μου
Χόρευε στο θόλο.

Θα γονάτιζα εμπρός σας
Αγαπημένοι μου άνθρωποι
Να σας προσφέρω
Το φως μου.
Και θάμοιαζα
Τότε Σαν άγγελος
Που χορεύει χαρούμενος 
κι ας έπεσε απ’ τον ουρανό
Μια νύχτα Στη Γη.

ΙΙ
Μα ξαφνικά
Σαν τρομαγμένο περιστέρι
Χαμηλώνει το πνεύμα μου.
Ταμ! Ταμ! Ταταμάμ ! Ταμ  !
Ταμ ! Ταμ ! ταταμάμ! Ταμ !
Σάλπιγγες Τύμπανα
Μ’ ένα σύννεφο ήχους
Σκεπάζουν  τον ήλιο.
 Χάλκινα κύματα
Ξεσπούν στην κορφή μου .
Πόλεμος!

Με πύρινα γράμματα
Αχτινοβολεί στο σύμπαν
Η φλόγα της προσταγής.
Πόλεμος !
Σβήνω του νου μου το φως,
Διπλώνω
Στου σώματός μου τα κουρέλια 
Το μεγαλείο της ψυχής μου 
Και κατεβαίνω.

Μια πένθιμη λουρίδα
Κρέμεται στο μέτωπό μου.
Με κλεισμένα τα μάτια
Δέχομαι καρτερικά
Τη Στολή του Στρατιώτη.
Μού δείχνουν με το ξίφος.
Τα σύνορα του εχθρού
Και μού φορούν
Τη σκοτεινή πανοπλία.

-Αν υποθέσουμε
Πως απ’ τ’ αντικρινό το δάσος
Ξεπροβάλλει ο εχθρός
 - πες μας στρατιώτη - Τι θα κάμεις ;

Τους κοιτάζω στα μάτια
Με μιαν απέραντη απορία.

Δεν είμαι
Παρά ένα πέλαγο αγάπης.
 Δεν ξέρω ν’ απαντήσω.
Κι ενώ γελούν
Κρεμώ τ’ όπλο μου στον ώμο
Κι’ ανοίγω την αγκαλιά μου.
***

24.7.16

ΘΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΑΜΑΤΑ στο Θέατρο της Ρεματιάς

μία αναμέτρηση με τον λόγο του Παπαδιαμάντη. Την Τρίτη 26/7/16 στις 9μμ...
η ομάδα του Ιδιόμελου

Μανώλης Γιούργος, Χάρης Γρηγορόπουλος
όλος ο θίασος

Εριφύλη Σαββίδου

Εριφύλη Σαββίδου, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, Μαίρη Σταγάκη


Χάρης Γρηγορόπουλος, Μαίρη Σταγάκη, Μαριέττα Δελώτη, Μανώλης Γιούργος, Πίτσα Κάτσικα, Μάιρα Μεταξά

Πίτσα Κάτσικα, Χάρης Γρηγορόπουλος, Μάιρα Μεταξα


Εριφύλη Σαββίδου, Μαίρη Σταγάκη

Μαίρη Σταγάκη, Πίτσα Κάτσικα, Μαριέττα Δελώτη, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, Μάιρα Μεταξά, Εριφύλη Σαββίδου

Χάρης Γρηγορόπουλος, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, Μανώλης Γιούργος

Μανώλης Γιούργος

Μαριέττα Δελώτη


30.6.16

Η χαραματιά που χαμογελασες


I.
Πάντα διά μέσου του ορατού το αόρατο πνέει
Ποτέ ερήμην
Τη λεύκα που θροΐζει και τα τρελά τζιτζίκια μην τα υποτιμάς
Έχει  μερίδιο κι ο κατιφές  στη συμφωνία των άστρων
Γι'  αυτό κι εγώ περιστρέφομαι ενεργά
Βιδωνομαι στο Εδώ βαθιά να σμίξω
Με το χωμάτινο το βιος

Κι αν απροσπέλαστα ζούμε, φως μου, Αλλού
Εδώ  εσύ
Με τη χαραματιά που χαμογέλασες
Διέρρηξες τα τουλπάνια του κόσμου

Και δεν το ξέρεις καν
Κι ας τράνταξες με την κόχη των χειλιών σου το φως της Άρκτου

  ΙΙ.
Ωστόσο υπάρχει κόστος

Η πρόσβασή μου στο σύμπαν
χλωμιάζει συχνά από πόνο
Κι είναι ώρες τόσο ξέχωρα όλα
Το σώμα η νύχτα το χώμα
Οι ανθρώπινες διαρροές στα όνειρα
Η καμπή της εποχής που μας έλαχε
Και το δρεπάνι ο νους πετσοκόβει κομμάτια

ΙΙΙ
Σαν μιαν ελιά γριά κι ακλάδευτη
συγκλίνουσα περιδετή φαρδύστερνη
θα σου δοθώ μαργιόλη
με τους ανθούς στητούς
και  ρίζωμα τρις ίσον με ανάστημα φωτός
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου





21.6.16

Αγρύπνια Πανσελήνου στο Θερινό Λιοστάσι

Ήμερο μούχρωμα στο Σχοινιά.

Ιδού τελικά η Σελήνη, υπερβαίνοντας την αποφορά των ρύπων.
Το ανήκειν είναι στην ομορφιά
Ένα κορίτσι κολυμπούσε ανάμεσα στα ποικίλματα του νερού.
Εγώ έφευγα κι όμως ήμουν εκεί
Ο ουρανός έπεφτε με πέπλα κι όμως μαζί ανέτειλε
Το κορίτσι χριζόταν νύμφη στο γάργαρο φως
Κι ένα Ρε εβδόμης μινόρε άφρισε στον ορίζοντα
ρωμαλέα να ενώνει τις λύπες
Και τις χαρές φυσικά
καθώς έλαμναν στο φεγγαρόφωτο σκιές και φως μαζί
και του θανάτου και της ζωής τα κάλλη
κι ο κόσμος γδύθηκε ξάφνου  όπως εκείνη η κοπέλα
Από τα περιττά τα όλα κι έμεινε ένα Τι
ένα Ου Τι
Μες στο χρυσό νερό

Τα αρχαία παιδιά ήδη πηδάνε τωρα στις φωτιές
κι ηχούν πυροφανείς
οι φωνούλες τους τρελές από χαρά και σκότος

Τελικά, ναι,  το όλον του κόσμου χωράει στο κουκούτσι μιας στιγμής




Μια φωτογραφία που δημοσίευσε ο χρήστης @georgiadel στις

10.6.16

Τόπος ειναι


Τόπος ειναι ο χρόνος που περπατάς
Τόπος ειναι ο άνθρωπος που τιμάς
Τόπος ειναι μια πατρίδα που θα γεννήσει η Μητέρα
Ολα τα αλλα ειναι κατανάλωση συναισθημάτων
Οποίος αληθινά νοιάζεται για τον Τόπο
Ας μπήξει ενα κουπί σε  ήσυχη ακτή
Κι ας το αφήσει να συντροφέψει όμορφα εκεί
Το ερημο κύμα


Γεωργια Δεληγιαννοπουλου

12.5.16

Αχ Μαρούλι

από την συναυλία "Άγνωστες ιστορίες γνωστών τραγουδιών". Ο Μάνος Αβαράκης στους αυλούς. Εγώ είχα την χαρά και την μεγάλη τιμή να τραγουδήσω μαζί του!

8.5.16

Τα έντομα του Νίκου Ζήβα

Μαγική πράξη που ξορκίζει τα δηλητήρια.
Ξόρκι μεταστοιχείωσης το Κακού σε τέχνη
Απέναντι στον τρόμο υπάρχει πάντα ένα ποιητικό αντίδοτο.
Όπως αυτά τα έντομα του Νίκου Ζήβα. 
Πηγαίνετε να τα δείτε....


ΣΤΟΝ ΑΝΟΙΧΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΖΗΒΑ
ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΗΣΣ 1 & ΚΗΦΙΣΙΑΣ, στο ΜΑΡΟΥΣΙ

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ
10.00-15.00 και 18.00-21.00
τηλ: 210 6853470
κιν: 6936531703
email: zivasart@yahoo.gr



...Κι αν είναι να τρομάξετε για κάτι, ας είναι επειδή ο χώρος της συλλογής κινδυνεύει. Δείτε εδώ γιατί.

Μου αρέσει πολύ, πάρα πολύ η εγκατάσταση του Ζήβα. Εκτιμώ και τον ίδιο σαν άνθρωπο και σαν προσωπικότητα. Κι έχω μεγαλώσει εκεί, σ' αυτά τα λημέρια, πολύ πριν γίνουν τόπος απροσπέλαστος για κάθε τι ανθρώπινο. Φρόντισε η Ανάπτυξη και η απανταχού ανθρώπινη ιδιοτέλεια να μολύνει τον Παράδεισο κι να καταστρέψει κάθε ίχνος ομορφιάς. Ο Ζήβας επιμένει να ζει και να δημιουργεί στον πατρικό του τόπο, μεταμορφώνοντας τον Χαλασμό σε καινούργια Ζωή...





Την Παρασκευή το πρωί εγώ θα είμαι εκεί , παρέα με τα έντομά του....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...