21.7.17

La Llorona, η γυναίκα που θρηνεί



Έπνιξε μια μέρα τα παιδιά της  τρελαμένη από ζήλια η Μαρία στο ποτάμι . Θέλησε να εκδικηθει τον άντρα που την εγκατέλειψε. Μόλις συνειδητοποιεί ότι τα παιδιά της είναι νεκρά αυτοκτονεί. Ο Παράδεισος  όμως είναι κλειστός γι'  αυτήν μέχρι να ξαναβρεί τα παιδιά της. Τη διώχνει. Κατεβαίνει πίσω στη γη  και  ψάχνει μάταια τα παιδιά της. Αιώνια ψάχνει. Η Μαρία θρηνεί και μεταμορφώνεται. Γίνεται  La Llorona (Η γυναίκα που θρηνεί).
Το φάντασμά της φόβος και τρόμος των παιδιών μην τα αρπάξει στη μαύρη νύχτα.
Το τραγούδι ο θρήνος της....

 Δε γνωρίζω τι έχουν τα λουλούδια, llorona,
Τα λουλούδια του νεκροταφείου.
 Μα όποτε ο άνεμος τα κάνει να κινούνται, llorona,
Μοιάζει σαν να θρηνούν.
Aχ, llorona μου, είσαι η δική μου yunka
 Με απομάκρυναν από την αγάπη σου, llorona.
Αλλά ποτέ δεν θα μπορέσουν να με κάνουν να σε ξεχάσω.
 Σε έναν Ιησού Χριστό φτιαγμένο από σίδερο, llorona,
Είπα τους καημούς μου.
 Τι δε θα ήταν η καημοί μου, llorona, που έκλαψε και ο Ιησούς Χριστός.
 Αχ llorona μου. Llorona ενός λιβαδιού από κρίνους.
 Εκείνος που δεν ξέρει από έρωτα, llorona, Δεν ξέρει τι θα πει μαρτύριο.
 Δύο φιλιά κουβαλώ στην ψυχή μου, llorona,
Που ποτέ δεν χωρίζονται από μένα.
To τελευταίο που μου έδωσε η μητέρα μου, αχ llorona, και το πρώτο που έδωσα σε σένα.
 Aχ llorona μου, llorona, πάρε με στο ποτάμι.
 Σκέπασέ με με την κάπα σου, llorona, γιατί το κρύο με σκοτώνει.
Όλοι με φωνάζουν τον μαύρο άνδρα, llorona, Σκοτεινό αλλά τρυφερό.
Είμαι σαν το πράσινο τσίλι, llorona, καυτερό αλλά γευστικό. \
 Aχ llorona μου, llorona, πάρε με στο ποτάμι.
Σκέπασέ με με την κάπα σου, llorona, γιατί το κρύο με σκοτώνει.
Αν, επειδή σ' αγαπώ, με θέλεις, llorona, θέλεις να σ' αγαπήσω περισσότερο,
Αν σου έχω ήδη δώσει την ζωή μου, llorona,
Τι άλλο θέλεις; Θέλεις περισσότερα;

14.7.17

Ζαν Ζιονο, Ο Άνθρωπος που φύτευε δέντρα

Εισαγωγή
Για ν' αποκαλύψεις τα εξαιρετικά χαρίσματα  του χαρακτήρα κάποιου ανθρώπου, πρέπει να έχεις την κακή τύχη να παρατηρείς τη δράση του για πολλά χρόνια.  Αν αυτή η δράση στερείται εγωισμού,  αν κίνητρό της είναι μια απαράμιλλη γενναιοδωρία, αν είναι απολύτως σίγουρο ότι δεν κρύβει καμία υστεροβουλία και, επί πλέον, έχει αφήσει αρκετά σημάδια πάνω στη  γη, τότε χωρίς αμφιβολία βρισκόμαστε σε έναν εξαίρετο χαρακτήρα.
Ζαν Ζιονο, "Ο Άνθρωπος που φύτευε δέντρα"
Μετάφραση: Σωκρατης Α. Σεφεριάδης 
Έκδοσεις Κόαν

12.7.17

Έρωτας κι έρωτας ξανά, Derek Walcott


Θα 'ρθει καιρός
που μ' έξαρση
θα καλωσορίζεις τον εαυτό σου
σαν θα φτάνεις στη δική σου πόρτα,
στον δικό σου καθρέφτη,
κι ο ένας χαμογελώντας
θα καλωσορίζει τον άλλο
και κάτσ' εδώ θα λέει.
Τρώγε.
Θ' αγαπήσεις ξανά τον ξένο που ήταν ο εαυτός σου.
Δώσε κρασί.
Δώσε ψωμί.
Δώσε πίσω την καρδιά σου
στον εαυτό της, στον άγνωστο που σ' αγάπησε
όλη σου τη ζωή, που εσύ αγνόησες
για κάποιον άλλο, που σ' έχει αποστηθίσει.
Κατέβασε τα ερωτικά γράμματα απ' το ράφι,
τις φωτογραφίες, τα απελπισμένα σημειώματα,
ξεφλούδισε από τον καθρέφτη την εικόνα σου.
Κάθισε.
Απόλαυσε τη ζωή σου.

D. Walcott, «Έρωτας κι έρωτας ξανά»
(μτφρ.: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ και Στέφανος Παπαδόπουλος, εκδ. Καστανιώτης)

Διονύσιος Σολωμός, Ωδή στη Σελήνη





ΩΔΗ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ,   Διονυσίου Σολωμού


Γλυκύτατη φωνή βγάν’ η κιθάρα,

και σε τούτη την άφραστη αρμονία

της καρδιάς μου αποκρίνεται η λαχτάρα.

Γλυκέ φίλε, είσαι συ, που με τη θεία

έκσταση του Οσσιάνου, εις τ’ ακρογιάλι,

της νυχτός εμψυχείς την ησυχία.

Κάθισε για να πούμε ύμνον στα κάλλη

της Σελήνης· αυτήν εσυνηθούσε

ο τυφλός ποιητής συχνά να ψάλλει.

Μου φαίνεται τον βλέπω που ακουμβούσε

σε μίαν ετιά, και το φεγγάρι

ωστόσο στα γένια τα ιερά λαμποκοπούσε.

Απ’ το Σκοπό, να το, προβαίνει·

ω πόσο συ τη νύχτα τερπνά παρηγορίζεις!

Ύμνον παθητικό θε να σου υψώσω,

παθητικό σα εσένα, όταν λαμπίζεις

στρογγυλό, μεσουράνιο, και το φως σου

σε ταφόπετρα ολόασπρη αποκοιμίζεις.

10.7.17

Σ' έναν κόσμο κυνηγών

Σ' έναν κόσμο κυνηγών κι εγώ
Θηρεύω ομορφιά
Το κορίτσι με το σκουλαρίκι
Το κορίτσι με την ερμίνα
Το βλέμμα σου το αζωγράφιστο το διαυγές  ζαφείρι
Το ρεύμα του αέρα που αφήνει πίσω ένα γεια σου τζόγια μου
Ένα φιλί από δυόσμο
Χάδι πευκοδάσους
Χτες που η πανσέληνος έγινε διπλοτυπία του χλωρού εφιάλτη μου
Κι ανέτειλε διάπλατα η ήμερη θεά
Χωρίς να καίει τις  πληγές

Ακόμα κι εδώ
Κυρίως εδώ
Μέσα στο Σφαγείο
Ζωών που δεν πρόλαβαν
Δεν μπόρεσαν να γίνουν ήρωες
- Ήταν εξ αρχής σφαχτάρια στη μάντρα και δεν το ξέρανε-

Κυρίως εδώ
Στον αντίλαλο ενός  μουγκανιτού  πνιγμένου στο αίμα
Στο πλάι του προδομένου
Στην πλάνη του προδότη

Περπατώντας πάνω  στο σκοτωμένο χώμα
Θητεύω στην Σχολή Των Αγέννητων Ηρώων

Προϋπόθεση σπουδών:
Δεν έχει  γήρας να ασπαστείς
Το αποκηρύσσεις το γήρας
-Γερνάνε  οι σφαγείς μονάχα
Τα σφάγια ποτέ-
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου







2.7.17

Ερώτημα νερού

Ένα δύσβατο ερώτημα έχω να θέσω
Πρώτα στον Οιδίποδα
Μετά στους δορυφόρους της Google map
Τέλος στο υφαντό της θάλασσας
Που ερμηνεύει κρουστά τον πόνο μου
Κι από αβάσταχτο τον κάνει πλωτό

Να βλέπεις   ή να σε βλέπουν
Γεωργία Δεληγιαννόπουλου 

28.6.17

Μηνολόγιο


Καλοκαιρία....
από τα πεύκα δεξιά ακούω τα τζιτζίκια να σολαρουν
Αριστερά μου πέρα πουλιά συνομιλούν
Πίσω ο σουρτός θόρυβος από τις ρόδες των αυτοκινήτων που γδερονται στο δρόμο
Από το Σπιτάκι υπόκωφη η βοή του κλιματιστικού 
Πιο μακριά ένα κομπρεσέρ
Εδώ μπροστά ο εύκρατος ανθός

Ιουνίου Μεσημέρι.
Οι φωτιές έσβησαν.

Η μέρα για μια στιγμή μοιάζει σιωπή
Και
Καταπίνει διά μιάς το Μηνολόγιο των Παθών
Τόσο ξαφνικά
Όσο ανθίζει ένα ρόδο

Κίτρινο
Με κλιτό κορμί

Γεωργία Δεληγιανοπούλου 



27.6.17

Η Χάρη που σε πάει...


Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Georgia Deligiannopoulou (@georgiadel) στις

ΚΑΤΕΡΊΝΑ ΓΩΓΟΥ, θα ΄ρθει καιρός


Θα 'ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα
άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι καταπίεση μοναξιά τιμή κέρδος εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί.
Και θάρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ’ όλα αυτά Μαρία.

24.6.17

Η φύση κρυμμένη

Αγαπητή μου (μπορώ να σε λέω έτσι;), Πατερίτσα,
Για πολύ καιρό ήσουν στήριγμά μου... Ήσουν ο μόνος τρόπος που είχα να περπατάω και να στέκομαι. Χωρίς εσένα η κορμοστασιά μου ήταν ανύπαρκτη. Έγινες τρόπον τινα προέκταση του σώματος μου, της ύπαρξής  μου.
Να πω ότι  σε αγάπησα; ψέματα θα πω.... Όμως αυτή τη στιγμή σου έχω μια συμπάθεια γιατί σε αφήνω μοναχή σου, έστω για λίγο...  Θα σε πιάσω πάλι σύντομα, ελπίζω όχι για πολύ καιρό αυτή τη φορά. Ο χειμώνας που περάσαμε μαζί ήταν μεγάλος  και κρύος.  Αλλά σου χρωστώ ευγνωμοσύνη που άντεξες τοσο βάρος.  Τώρα κάτσε να απολαύσεις αυτό το όμορφο ροδάκινο του κήπου μας. Μόνο του το δεντράκι αποφάσισε και βγήκε. Βέβαια, μαζί το ποτίζαμε... τουλάχιστον  αυτόν τον ατελείωτο τελευταίο χρόνο ... Οπότε, σου αξίζει η καλή παρέα.  Το τρώω κι εσύ με βλέπεις; Εντάξει;  Είναι γλυκό, είναι μέλι, είναι ένα αυθαίρετο μικρό ροδάκινο ενός δέντρου που γεννήθηκε σε γλάστρα.  Χωρίς άδεια, χωρίς σχέδιο, χωρίς προδιαγραφές... Καταδικασμένο το έλεγες  να μαραγκιάσει. Κι όμως είναι ένας  γλυκός ακμαίος καρπός.  

Είδες περίεργη που είναι η φύση; Και πώς της αρέσει να κρύβεται....

 Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Georgia Deligiannopoulou (@georgiadel) στις
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...