15.1.17

Ομολογία

Ομολογώ στο σκοτάδι:

είσαι κομμάτι της αλήθειας μου
όπως τη νύχτα μάτια γάτας μέσα στα θάμνα

- αλίμονο στους πετεινούς που παράκαιρα λαλούν τη μέρα
κι είναι ακόμα μεσάνυχτα...

Ομολογώ το σκοτάδι μου
στο φώσφορο
όπως η δόξα την ανατολή

- κι ας σφάζει χρόνια τώρα  ο γείτονας τον κόκκορα
που τον αφήνει άυπνο
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Gabriel Fauré - Apres un Reve, Cello and Piano




13.1.17

Γιοβάννα, από τη συλλογή "Κατάσαρκα"


Ο ίσκιος μου προπορεύεται.
Πίσω μου
ο ήλιος
σπρώχνει.

.-.-.-.

"Ποτέ, κανείς!" ακούστηκε.
Βιαστικά έκλεισα τα μεγάλα παράθυρα
και άνοιξα ένα μικρό
κατάσαρκα
στον ήλιο.

.-.-.

Δευτέρα.
Ανασκουμπώνομαι.
Θα σκουπίσω.
Θα μαζέψω.

Στάχτες πάλι η Κυριακή.

.-.-.

"Σ΄ αγαπάω".
Έτσι,
στον αέρα.
Για να μην το πιάσεις
ποτέ.

.-.-.

Κρυώνω.
Τόσα αντίο που ανεμίζουνε
οι φωτογραφίες.

.-.-,

Τι κι αν κρύφτηκες;
Τα μικρά, γρήγορα φιλιά
σε πρόδωσαν.

.-.-.

Τραγούδησέ μου,
ο ήλιος γέρνει.
"Κατάσαρκα"
εκδόσεις Κέδρος

Ιβάν Γκολ, από τα Μαλαισιακά Τραγούδια, 11

Από τότε που με γνώρισες
γνώρισα κι εγώ τον εαυτό μου

Το σώμα μου το νιωθα πιο ξένο
κι από μια ήπειρο μακρινή

Δεν εξεχώριζα
Ανατολή από Νότο

Ο ώμος μου απόγκρεμος
ορθωνόταν σα βράχος

Ξάφνου το χέρι σου σοφό
μου δίδαξε ποια είμαι

Το πόδι μου βρήκε το βήμα του
η καρδιά μου το χτύπο της

Τώρα αγαπώ τον εαυτό μου
όπως εσύ μ'  αγαπάς
Μαλαισιακά τραγούδια
μετάφραση Ε.Χ. Γονατάς
εκδόσεις στιγμή

10.1.17

Ράινερ Μαρία Ρίλκε, από τα Eπτά Φαλλικά Ποιήματα


.... ενώ ο Δημήτρης Καραμανώλης παίζει Σκαρλάτι....


V
Πόσο μας έκανε λεπτούς ο αχανής ο χώρος!
Και ξαφνικά έρχονται στο νου όλες οι υπερβολές.
Τώρα μεσ’ απ’ την άηχη σήτα των φιλιών
στάζουν πικρής ουσίας η αλόη και τ’ αψέντι.

Πόσο πολλοί είμαστε! Απ’ το κορμί μου ανασηκώνει
δέντρο καινούργιο το ξέχειλο στέμμα
και καθώς έρχεται προς εσέ, ψηλώνει συνεχώς•
γιατί κοίτα, τι θα ήταν δίχως το θέρος
που αναδεύεται στα σπλάχνα σου;
Εσύ είσαι ή εγώ που προσφέρουμε τόση ηδονή;
Ποιος μπορεί να το πει αφού παραπατούμε ζαλισμένοι;
Μπορεί να στέκει μια λαγγεμένη στήλη στο δωμάτιο
που συγκρατεί το θόλο, μα καταρρέει αργά αργά.
Έξι Ευρωπαίοι ποιητές
Μετάφραση Αλέξανδρος Ίσαρης
εκδόσεις Gutenberg

Ιβάν Γκολ, από τα Μαλαισιακά τραγούδια

6.
Από τότε που γεννήθηκα
είμαι στολισμένη γα τον ερχομό σου

Δέκα χιλιάδες μέρες πέρασαν
κι όλο πηγαίνω να σε συναντήσω

Οι χώρες στένεψαν
τα βουνά  χαμηλώνουν
τα ποτάμια λίγνεψαν

Το κορμί μου μεγάλωσε με ξεπέρασε
απλώνεται απ'  την αυγή ως το λυκόφως
σκεπάζει όλη τη γη
Όποιο δρόμο κι αν πάρεις
θα περπατήσεις επάνω μου
μετάφραση Ε. Χ. Γονατάς
εκδόσεις στιγμή

9.1.17

ε. ε. κάμμινγκς

Εσένα ευχαριστώ θεέ για όλη σχεδόν ετούτη την εκπληκτική
μέρα: για τα καταπράσινα πνεύματα των δέντρων που ξεπηδούν
και το αληθινό γαλάζιο όνειρο του ουρανού· και για όλα
που είναι φυσικά που είναι άπειρα που είναι ναι

(εγώ που πέθανα είμαι πάλι ζωντανός σήμερα,
κι αυτά είναι του ήλιου τα γενέθλια· της ζωής είναι
τα γενέθλια και των φτερών και του έρωτα: και της πρόσχαρης
σπουδαίας απέραντης υπαρκτής γης)

γίνεται ένα απλό ανθρώπινο ον -
που γεύεται αγγίζει ακούει βλέπει
αναπνέει - φτιαγμένο από το όχι
όλων των τίποτα - ν' αμφισβητήσει τον αδιανόητο Εσένα;

(τώρα τα αυτιά  των αυτιών μου βλέπουν και
τα μάτια των ματιών μου ακούν)
ε. ε.  κάμμινγκς
ποιήματα 
μετάφραση Γιάννης Λειβαδάς
εκδόσεις Ηριδανός, 2007

8.1.17

Υφάντρες

Τα όμορφα χέρια τους σαν να χόρευαν ψηλά
Έγνεθαν στον ουρανό  για λίγο  λόγια μυστικά όπως θρόισμα καλαμιάς
Κι ύστερα καμπύλωναν μια και δυο φορές
Ώσπου  ο αέρας να ελαφρύνει απ' τις γωνιές του
Και να γίνει ο ίδιος χορός αυτοδίδακτος

Μη με ρωτήσετε ποιες είναι
Αν είναι γυναίκες ή φάσμα
Τρωτές ή αθάνατες
είναι πάντως εικόνες  φίλες
με των δρυάδων τον τρόπο που διοικεί το άπαν
το ελάχιστο
της αγάπης χάραγμα

έτσι λένε οι πιστοί
για τους άπιστους πάντα μόνο τρόμος

Φυτά ο άνεμος στη μουσελίνα
Κι ο ορίζοντας διαφεύγει σε μισάνοιχτα τσίνορα
κι   αυτά τα χέρια τα πετούμενα
γγίζουν αίμα το κάνουν φως
γγίζουν πληγή  γίνεται ανθός
και στο  πέρα ρέμα πλαντάζουν ονόματα
καθώς  λειώνει το χιόνι
σαν να 'ναι ονόματά τους
Φαιναρέτη Αναστασία Καλλιόπη
Πολύμνια Ροδάνθη Βασιλεία
Καλυψώ Μιράντα Xαρίκλεια
τα παίρνει ο αντίλαλος και τα σπαθίζει στ'  άστρα
αλλά δεν είναι λέξεις
είναι το γνέσιμο
το δέσιμο του κόσμου
στον αργαλειό της γλώσσας τους

Σιωπή
μιλούν οι Υφάντρες
στάσου να δούμε τι περβόλι θα γεννήσει ο ουρανός
Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...