Ένα εξαιρετικό άκουσμα για αυτή τη μελαγχολική βροχερή Πέμπτη. Σύνθεση του Γκουρτζίεφ...
Εδώ μια εξ ίσου ενδιαφέρουσα μουσική προσφορά: Τσαμπρόπουλος- Λέχνερ
Η σκηνή του χορού από την εξαίσια ταινία του Πήτερ Μπρουκ που με είχε συνταράξει στα πρώτα μου νιάτα, βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο για τον Γκουρτζίεφ. Τότε που για πρώτη φορά η διαφαινόμενη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο πεπρωμένο και την ανθρώπινη ελευθερία με είχε θέλξει τόσο πολύ, ώστε να ποθήσω διακαώς την επίτευξη αυτής της ακροβασίας. Εδώ η σκηνή του χορού, βασισμένη στις "κινήσεις" που άφησε παρακαταθήκη ο Γκουρτζίεφ, αυτή το φωτερό, αναρχικό πνεύμα.
συνεχίζω την αυθόρμητη περιήγηση σε αγαπημένους κινηματογραφικούς τόπους και μύθους. Εδώ η ορίτζιναλ εκδοχή του μύθου και η κινηματογραφική του αποθέωση...
Πληροφορήθηκα από το φίλον μπλογκ Είμαι Στα Χάη μου για την επέτειο θανάτου του Στάνλεϋ Κιούμπρικ. Αφιερώνω κι εγώ με τη σειρά μου στον πολυπράγμονα αυτό της κινηματογραφικής τέχνης, τον τεχνολόγο, τον αρχιτέκτονα, τον στοχαστή, τον ψυχογράφο, τον μάγο του φωτισμού, τον εικαστικό, τον βαθύ γνώστη της μουσικής τέχνης, λίγο ψηφιακό χωρο-χρόνο. Κάποιες από τις ταινίες του τις έχω δει τρεις και τέσσερις και πέντε και εφτά φορές (π.χ. Οδύσσεια του διαστήματος) και είμαι μεγάλη θαυμάστρια του έργου του στο σύνολό του. Κάθε καινούργια ταινία του φάνταζε ένα γοητευτικό μυστήριο που για να το λύσω έπρεπε να θητεύω συνεχώς στην ερμητική του, νομίζω, σκέψη και την εικαστική του ιδιοφυΐα. Διαφορετικές ιστορίες (από το Κουρδιστό Πορτοκάλι στη Λάμψη), διαφορετική σκηνοθετική ματιά (από το 2001 στο Μπάρυ Λίντον), πρωτοπόρα τεχνικά μέσα (π.χ. οι κάμερες χωρίς προβολείς, μόνο με το φως των κεριών, στο Μπάρυ Λίντον). Πάντα σε κάθε καινούργιο κινηματογραφικό τόλμημά του η σφραγίδα της εκπληκτικής του διεισδυτικότητας στα πρόσωπα και τις καταστάσεις και πάντα μια περιπέτεια, όπου η μουσική συναντά αυτοδύναμα την εικόνα.
Άντε, τελειώνουν κι οι απόκριες... Πριν ευχηθώ καλή Σαρακοστή, μια μικρή και συνειρμική περιήγηση σε δοξασίες κερασφόρες και θανατολάγνες που γειτνιάζουν με τα αποκριάτικα παραληρήματα...
Ο "Μακάβριος Χορός"του Γάλλου συνθέτη Camille Saint-Saëns, αρχικά ήταν σύνθεση για φωνή και πιάνο (πρώτη παρουσίαση στο κοινό το 1872), πάνω σε ένα κείμενο του Γάλλου ποιητή Henri Cazalis, βασισμένο σε παλιά γαλλική δεισιδαιμονία. Δυο χρόνια μετά, ο συνθέτης επεξεργάστηκε ξανά το έργο και διεύρυνε το κομμάτι σε συμφωνικό ποίημα, αντικαθιστώντας τη φωνή με σόλο βιολί. Μετά όλα πήραν το δρόμο τους...
To παρόν ταινιάκι κινουμένων σχεδίων πρωτοπαρουσιάστηκε στη δεκαετία του ΄80 στο κανάλι PBS για τη γιορτή του Χαλοουίν.
Προσωπικά το θέμα της ιστορίας με παραπέμπει συνειρμικά σε έναν από τους πιο αγαπημένους μου και πιο τρομακτικούς παιδικούς κινηματογραφικούς μύθους, τη "Νύχτα στο Φαλακρό Βουνό" από τη Φαντασία του Ντίσνεϊ, την οποία την έχω δει δεκάδες φορές, και όχι μόνο ως παιδάκι.
Από αφορμή τις απόκριες, δείτε πρώτα το ταινιάκι, που σε τίποτα δεν συγκρίνεται με την υψηλή τέχνη των ζωγράφων του Ντίσνεϊ, απολαύστε τη μουσική και μετά, αν αντέχετε κι άλλα τέτοια "μακάβρια" θεάματα...
...δείτε και αυτό, το τελευταίο μέρος από τη Φαντασία (1940), ένα πάντρεμα δυο μουσικών αριστουργημάτων: της Νύχτας στο Φαλακρό Βουνό του Μουσόργκσκι και του Άβε Μαρία του Σούμπερτ.
Δείτε στοιχεία για τα δυο έργα: όσον αφορά τη Νύχτα ΕΔΩ ένα πολύ ενδιαφέρον ποστ που βρήκα σερφάροντας στο μπλογκ teleologikos. Για το Άβε Μαρία περιοριστείτε στη Wikipedia. Δε βρήκα κάτι στα ελληνικά.
