Παρασκευή στην Αθήνα

 

Φαντάσου: Περπατάς στο κέντρο της Αθήνας και δεν είναι όπως το θυμόσουν. Ξαφνικά είναι πιο φωτισμένο από πριν. Απο μακριά ακούγεται η Φιλαρμονική. Στρίβεις στο Μοναστηράκι και κάτι τύποι χορεύουν παθιασμένα tango. Περνάς απο μια βιτρίνα, η τσάντα που έχεις μπανίσει είναι ξαφνικά φτηνότερη κατά πολύ. Κάθεσαι με τη φίλη σου τη Λούλα για καφέ, και πληρώνετε τα μισά απο ό,τι συνήθως. Αργότερα αποφασίζετε να επενδύσετε στη θεατρική σας παιδεία. Στο ταμείο του θεάτρου, ο ταμίας σάς κάνει 50% έκπτωση κι εσύ και η Λούλα μένετε άφωνες. Σαν κερασάκι στην τούρτα, στο παρακείμενο μπαράκι μετά το πρώτο ποτό σάς κερνάνε το δεύτερο. Σπίτσλες, πάλι.

Το φαντάστηκες; Ε, ετοιμάσου να το ζήσεις. Γιατί εκτός απο σένα το φαντάστηκαν και οι άνθρωποι του Κέντρου, που θέλουν να το δουν να ξαναζωντανεύει. Απο αυτή την Παρασκευή, λοιπόν, και τις επόμενες Παρασκευές έως 6/4, μπαίνει σε εφαρμογή το σχέδιο «Παρασκευή στην Αθήνα».

Το σχέδιο αυτό συντονίζει ο Εμπορικός Σύλλογος Αθηνών. Ο Δήμος Αθηναίων, η Περιφέρεια Αττικής, η ΕΑΧΑ και οι επιχειρηματικοί φορείς συμμετέχουν και βοηθάνε. Το ραδιόφωνο του ΣKAΪ ανέλαβε να συντονίσει τις δράσεις για την αναζωογόνηση του κέντρου της πρωτεύουσας με ζωντανές συνδέσεις και η ATHENS VOICE προβάλλει και υποστηρίζει την «Παρασκευή στην Αθήνα» απο την εφημερίδα και το site. Η viva.gr είναι χορηγός της online επικοινωνίας. Αφορμή στάθηκαν φυσικά τα ντροπιαστικά γεγονότα του Φεβρουαρίου και οι καινούργιες πληγές που άνοιξαν. «Να κερδίσουμε ξανά την πόλη μας» λένε και σπάνε τη γραφειοκρατία και τη γνωστή ακινησία των Ελλήνων για να συνεργαστούν όλοι μαζί σε κάτι ουσιαστικό, επιτέλους.

Πρωτοπόροι σε αυτό είναι οι Θεσσαλονικείς με το κίνημα «Τις Τρίτες τρώμε έξω με δέκα ευρώ», αλλά ήρθε κι η σειρά μας. Σε απλά ελληνικά οι μαγαζάτορες συνεργάζονται για να ξαναπάρει το κέντρο τα πάνω του, κι έτσι θα τα πληρώνουμε φτηνότερα όλα και η ατμόσφαιρα θα είναι πιο festive. Τι καλύτερο από μια ωραία Παρασκευή στο κέντρο υπό τους ήχους της Φιλαρμονικής, όπου ό,τι κάνεις το πληρώνεις αν όχι στη μισή τιμή, τουλάχιστον πολύ φτηνότερα; Εκτός απο τη Φιλαρμονική, αυτή την Παρασκευή το απόγευμα στο Μοναστηράκι θα παίξει ο Μάριος Στρόφαλης με το tango group «Duo de dos» και συνοδεία χορευτών tango. Ξεχυθείτε, λοιπόν.

Η «Παρασκευή στην Αθήνα» είναι σε διαρκή διαδικασία διαμόρφωσης, γιατί οι φορείς που συμμετέχουν γίνονται όλο και περισσότεροι. Οι διοργανωτές καλούν οποιονδήποτε θέλει να βοηθήσει ή έχει κάποια ιδέα να επικοινωνήσει μέσω του www.athensfridays.gr, όπου οι υπόλοιποι μπορούμε να ενημερωθούμε για τις προσφορές, τα events κ.λπ.

άστεγοι στην Αθήνα

η νέα αστική πανίδα....
καιρός για μια νέα συνείδηση...
όχι στειρωμένη φιλανθρωπία...
ανθρωπιά και αλληλεγγύη...
αυτό που ξεσπάει μας αφορά μέχρι το μεδούλι

ντοκιμαντέρ της Αλεξάνδρας Πασχαλίδου

Το είδα και το δανείστηκα από το φίλον μπλογκ "μήνυμα στο μπουκάλι". Όπως αναφέρει ο Ναυαγός εν αιθρία:  "δείτε το και αποφασίστε: κλάψτε ή οργιστείτε και ξεσηκωθείτε".
 Απόσπασμα απο το  ντοκιμαντέρ της Αλεξάνδρας Πασχαλίδου "Τι τρέχει με τους Έλληνες" για την Σουηδική τηλεόραση:

Για περισσότερα: http://news247.gr/ellada/eidiseis/ti_trexei_me_toys_ellhnes.1570304.html

από το ελληνικό γαϊδούρι στο γερμανικό Audi

...μια γαϊδουρότριχα τα χωρίζει!

Εξηγούμαι:

Αντιφάσεις:  ευρωπαϊκή(;) πρωτεύουσα, πόλη με ένδοξο παρελθόν, οικοδομημένη περίπου στην τύχη, κατά τις παρορμήσεις των τυχόντων συμφερόντων ή της τυχούσης βολικής συγκυρίας, πολυάνθρωπη, στοιβαγμένη, θυμωμένη, με κατοίκους παρορμητικούς, ατομιστές, κοντόθωρους, αλλά με καταπληκτικές πατέντες για να διαιωνίζουν την επιβίωση στο παρόν, πόλη θυμού, γεμάτη αγάλματα και μύθους, υπόγεια ποτάμια και ιερά.  

Εδώ, ένα παρκαρισμένο, ούτως ειπείν, γαϊδούρι, μετεξέλιξη του παραδοσιακού μέσου μεταφοράς παλαιοτέρων γενεών, το οποίο κάποιοι άλλοι αγωγιάτες παραμέρισαν λίγο για να περάσουν τα κάρα.  Υπάρχει κάτι μεμπτόν σ' αυτό; Ποιος θα το κρίνει; Πάντως η τολμηρή αυτή ιδέα εισάγει νέα ήθη: εν μέσω κρίσεως και καταποντισμού του κράτους, βλέπουμε τον προαναφερθέντος χαρακτήρος κάτοικο της πόλης, που εύλογα νιώθει απροστάτευτος και πανταχόθεν εκτεθειμμένος, να παίρνει κυριολεκτικά την κατάσταση στα χέρια του!

Απόσπασμα από το μέιλ που που εστάλη:

Σήμερα είχαμε απ΄ότι φαίνεται και το πρώτο αναποδογύρισμα αυτοκινήτου στην Αθήνα, στα Εξάρχεια συγκεκριμένα, το οποίο είχε διπλοπαρκάρει ο ιδιοκτήτης του, εμποδίζοντας φυσικά την κυκλοφορία.

Συγκεκριμένα, ο οδηγός του αναποδογυρισμένου Audi που βλέπετε στις φωτογραφίες, το διπλο-πάρκαρε στη συμβολή των οδών Σπύρου Τρικούπη και Στουρνάρη.
Λίγη ώρα μετά, λεωφορείο με προορισμό την πλατεία Κάνιγγος, πέρασε από το σημείο και αναγκαστικά σταμάτησε, αφού δεν χωρούσε να περάσει. Ο οδηγός του λεωφορείου κορνάρισε αρκετές φορές, αλλά ο οδηγός του Audi ήταν άφαντος. Έτσι, κάποιοι αποφάσισαν να αναποδογυρίσουν το αυτοκίνητο, για να περάσει το λεωφορείο και τα άλλα αυτοκίνητα που ακολουθούσαν.

ΣΤΑΘΗΣ: ΠΕΡΙ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Το Μνημόνιο είναι για την Ελλάδα ό,τι προσπάθησε να γίνει το Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο.

Το ότι και τα δύο εξαμβλώματα τα υποστήριξαν περίπου οι ίδιες δυνάμεις, ούτε τυχαίον είναι ούτε σύμπτωση.

Αν το Σχέδιο Ανάν επιβαλλόταν, αν είχαν επικρατήσει οι δυνάμεις που το υποστήριζαν, η Κύπρος θα είχε μεταλλαχθεί σε ένα μόρφωμα απισχνασμένου κράτους, μειωμένης κυριαρχίας και περιορισμένης ανεξαρτησίας. Σε ένα προτεκτοράτο νέου τύπου.

Με το Σχέδιο Ανάν παίχτηκε στην Κύπρο ένα στοίχημα ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος για τους παγκόσμιους Επικυρίαρχους. Διότι, για πρώτη φορά, ετέθη σε δοκιμασία μια «λογική του σωλήνα», η δημιουργία δηλαδή ενός «νέου τύπου κράτους», χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Ενός υβριδίου μέσα απ' το οποίο όλες οι ενδιαφερόμενες δυνάμεις, ΗΠΑ, Τουρκία, Ευρωπαϊκή Ενωση, Βρετανία και Ελλάδα, θα μπορούσαν να εκφράζονται οι ίδιες ισχυρότερα απ' όσον η ίδια η Κύπρος.

Η προσπάθεια του ΟΗΕ μέσω του Σχεδίου Ανάν να δημιουργηθεί ένα πρόπλασμα μεταμοντερνικού «κράτους» (χρήσιμο για το μέλλον) που να διαθέτει απλώς χώρο και πληθυσμό (μάλιστα, ανοχύρωτα ακόμα κι αυτά στο άνωθεν μανιπουλάρισμα) σκόνταψε στο «ένστικτο» του λαού (στην πραγματικότητα στην πολιτική ανάγκη του λαού) για αυτεξούσιον και θεσμισμένο συνανήκειν.

Το Μνημόνιο στην Ελλάδα έχει στην πραγματικότητα σκοντάψει στα ίδια. Ομως ο δούρειος ίππος που το έφερε μέσα στην πόλη υπήρξε πιο προσεκτικός (είχαν πάρει το μάθημά τους απ' την Κύπρο), απέφυγε τις κακοτοπιές όπως τα δημοψηφίσματα, εκμεταλλεύτηκε τη σοσιαλιστική δορά, παρέκαμψε το Σύνταγμα, υπέταξε το Κοινοβούλιο στα Καυδιανά Δίκρανα των εκβιασμών και πέτυχε το έως τώρα ακατόρθωτο. Να θέσει τη χώρα υπό νεοαποικιακό καθεστώς.

Οχι ότι η Ελλάδα υπήρξε ποτέ, από γενέσεως του νεοελληνικού κράτους, μια χώρα με εδραία εθνική ανεξαρτησία και ασφαλή λαϊκή κυριαρχία -μάλιστα, συχνά το αντίθετο- αλλά για πρώτη φορά στην ιστορία της, εν καιρώ ειρήνης, βρίσκεται όχι υπό καθεστώς σχετικής υποτέλειας, αλλά σαφούς Κατοχής.

Το Μνημόνιο πέτυχε στον Ελλαδικό χώρο, αυτόν που έως χθες διαχειριζόταν το Ελληνικό κράτος, ό,τι δεν πέτυχε το Σχέδιο Ανάν στην Κύπρο.

Σήμερα η Ελλάδα είναι ένα κράτος υπό καθεστώς Εντολής άλλων Δυνάμεων. Κι όχι μόνον των δανειστών της. Το καθεστώς στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα δεν διαθέτει πλέον Συνταγματική αυθεντία και υφίσταται τη διαρκή Επιτροπεία των δανειστών της.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να συνάψει δάνειο με καμιά άλλη χώρα (ρητώς στο Μνημόνιο αποκλείονται η Ρωσία και η Κίνα). Οι δανειστές μας μπορούν να πουλήσουν τα δικαιώματα των δανείων τους σε όποιον επιθυμούν κι όποτε θέλουν. Η Ελλάδα έχει αμετακλήτως κι άνευ όρων παραιτηθεί από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά την περιουσία της.

Το τρέχον δάνειο των 80 δισ. πρέπει να εξοφληθεί αμέσως με όλες του τις επιβαρύνσεις χωρίς η χώρα να μπορεί να δανεισθεί προς τούτο εκ νέου, όπως όλες οι άλλες χώρες.

Αυτά και όλα τα άλλα που περιέχονται στο Μνημόνιο, σε άλλες εποχές, θα συνιστούσαν για όσους τα υπερψήφισαν πράξη εσχάτης προδοσίας. Στην εποχή μας, όπου οι οχληρές κυριολεξίες αποφεύγονται και οι περισσότεροι ομιλούν με ευφημισμούς, μπορεί κάτι τέτοιο να μη λέγεται, αλλά έχει γίνει.

Και αυτοί που υπερψήφισαν το Μνημόνιο το γνωρίζουν.

Μπορεί τώρα μερικοί απ' αυτούς να «διαμαρτύρονται» (με κραυγές ή ψιθύρους, οι Πασόκιοι), μπορεί να κάνουν κωλοτούμπες για να τα «γυρίσουν» οι πατριδοκάπηλοι του ΛΑΟΣ και μόνον η κυρία Μπακογιάννη να επιμένει, συνεπής στον ακροδεξιό νεοφιλελευθερισμό της, αλλά όλοι κατά βάθος γνωρίζουμε τι έχει συμβεί.

Αν κάποια στιγμή οι Ελληνες, δηλαδή ο λαός, ανασυγκροτήσουν την τεμαχισμένη και υπόδουλη αυτήν τη στιγμή χώρα, αν τη βγάλουν απ' την απομόνωση και την περικύκλωση, υπάρχει η πιθανότης να ζητηθούν οι δέουσες εξηγήσεις από τους 159 τρέσες (Προσωπικώς το εύχομαι και θα αγωνισθώ για αυτό).

Και για όσους έχουν «ξεχάσει» τη λέξη, «τρέσα» έλεγαν οι Λάκωνες τον δειλό που πέταγε την ασπίδα και την κοπάναγε προς τον «μονόδρομο» της φυγής.

Το Μνημόνιο δεν ήταν «μονόδρομος» για την Ελλάδα.

Και το επόμενο σταυροδρόμι που θα φθάσει η χώρα (όπως κι άλλες ευρωπαϊκές) δεν φαίνεται πολύ μακρυά...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 13.VII.2010 stathis@enet.gr

για το θέμα του μνημονίου 
δείτε κι αυτό
και εδώ
κι εδώ

Χρηστου Γιανναρά: Πότε τέλειωσε ιστορικά ο Ελληνισμός

19-07-09, 

Καθημερινή της Κυριακής

Πότε τελειώνει ιστορικά ένας λαός που σημάδεψε με την παρουσία του την πορεία της ανθρωπότητας; Προφανώς, όταν πάψει να παράγει ή να συντηρεί καινοτόμο ιδιαιτερότητα. Οταν χάσει ακόμα και την επίγνωση της κάποτε προσφοράς του, όταν εκπέσει σε ρητορικές μόνο καυχήσεις για κατορθώματα που δεν μπορεί πια να κατανοήσει τη σημασία τους.

Αν είναι αυτό το κριτήριο του ιστορικού τέλους, πότε τέλειωσε ιστορικά ο Ελληνισμός;

Στο σχολείο μαθαίναμε τη δόλια απάντηση της δυτικής ιστοριογραφίας που είχε υιοθετήσει και ο Κοραής: Ο Ελληνισμός τέλειωσε το 529, όταν ο Ιουστινιανός έκλεισε και τυπικά τα τελευταία απομεινάρια φιλοσοφικών σχολών της Αθήνας.

Από τα τέλη του 19ου αιώνα, η απροκατάληπτη έρευνα άρχισε να κατεδαφίζει τη μεθοδική κατασυκοφάντηση του ψευδωνύμως, για χλεύη, λεγόμενου «Βυζαντίου»: να καταδείχνει τα ιλιγγιώδη επιτεύγματα πολιτισμού, με ακραιφνή ελληνική ιδιαιτερότητα, που το χαρακτηρίζουν και σημαδεύουν την ανθρώπινη Ιστορία. Τότε μεταθέσαμε το τέλος του Ελληνισμού στην άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, το 1453.

Η λεγόμενη «Γενιά του ’30» μας έδειξε ότι ακόμα και κάτω από τον ζυγό των Τούρκων οι Ελληνες, φτωχοί, αγράμματοι, σκλάβοι, συνέχισαν να παράγουν ιδιαιτερότητα πολιτισμού, Τέχνη και θεσμούς με τους ίδιους άξονες αναφοράς και τις ίδιες ιεραρχήσεις προτεραιοτήτων που χαρακτήριζαν ανέκαθεν την ελληνικότητα. Και τότε μεταθέσαμε το ιστορικό τέλος του Ελληνισμού στο 1833, όταν Βαυαροί και Κοραϊκοί συγκρότησαν το νεωτερικό ελλαδικό κρατίδιο, προγραμματικά αποκομμένο από την οργανική ιστορική του συνέχεια, με πολιτιστικές επιδόσεις μόνο στη μίμηση των δυτικών προτύπων και την ελληνική ταυτότητα μεταποιημένη σε φολκ λορ και ιδεολόγημα.

Αποδίδεται στον ηπειρώτη πατριάρχη Αθηναγόρα η εκτίμηση ότι ο Ελληνισμός τέλειωσε με τη Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922: Μπορεί το ελλαδικό κρατίδιο των Αθηνών να ήταν καταγωγικά αφελληνισμένο, να κατανοούσε τον Ελληνισμό με τους όρους του νεωτερικού εθνικισμού, δηλαδή να τον καταδίκαζε να είναι βαλκανική επαρχία. Ομως, υπήρχε παράλληλα η πληθυσμική πραγματικότητα εκατομμυρίων Ελλήνων της Μικρασίας, του Πόντου, της Ανατολικής Θράκης, της Ανατολικής Ρωμηλίας, Ελληνισμός με συνείδηση κοσμοπολίτικης αρχοντιάς και ταυτότητα πολιτισμού, όχι κρατικής εθνότητας.

Με ποια κριτήρια πιστοποιούμε τη συνέχεια ή την ασυνέχεια (το ιστορικό τέλος) της ελληνικής ιδιαιτερότητας; Οχι βέβαια με τη συντήρηση και παγίωση των ίδιων πάντα σχημάτων του βίου και της έκφρασης. Η συνέχεια της ταυτότητας (δημιουργικής ετερότητας) ενός λαού γίνεται φανερή στη διατήρηση των ίδιων προτεραιοτήτων, της ίδιας ιεράρχησης αναγκών, της ίδιας αξιολόγησης ποιοτήτων.

Το πέρασμα από την «κοινωνία της χρείας» στην «πολιτική κοινωνία» (από την ατομοκεντρική χρησιμοθηρία στο κοινό «άθλημα αληθείας») είναι σταθερό γνώρισμα ελληνικότητας. Τόπος και τρόπος του αθλήματος στην Αρχαία Ελλάδα ήταν η αυτόνομη πόλις - κράτος, πραγμάτωση και φανέρωση του τρόπου η «εκκλησία του δήμου». Τόπος και τρόπος του αθλήματος στον εκχριστιανισμένο Ελληνισμό (Βυζάντιο και Τουρκοκρατία) ήταν η αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα - ενορία και φανέρωση του τρόπου η «εκκλησία των πιστών».

Ο στόχος στον οποίο απέβλεπε η πόλις (ο τρόπος του όντως αληθούς) αποτυπώνεται στη λογική αρμονία των αρχιτεκτονικών μελών του Παρθενώνα, στην αφαιρετική υποδήλωση του καθολικού λόγου της ουσίας (όχι του εφήμερου ατόμου) που σαρκώνει το άγαλμα, στην τραγωδική δραματουργία της θεατρικής εκφραστικής. Αντίστοιχα, ο στόχος της ευχαριστιακής κοινότητας αποτυπώνεται στο αρχιτεκτονικό (στατικής) ρίσκο της διαδοχής θόλων, ημιθολίων, σφαιρικών τριγώνων που λογοποιεί την ύλη, παραπέμπει στην «κένωση» - σάρκωση του Λόγου ως τρόπο τής όντως υπάρξεως. Aποτυπώνεται στη «διάβαση επί το πρωτότυπον» που κατορθώνει (με την ίδια αφαιρετική επιδίωξη του αγάλματος) η βυζαντινή Εικόνα ή στην «αποκαλυπτική» δραματουργία (με πιστότητα στο αρχαίο σκηνικό υπόδειγμα) της εκκλησιαστικής Ευχαριστίας.

Σήμερα δεν καταλαβαίνουμε τίποτα από τις προτεραιότητες αναγκών και στόχων που εξασφάλιζαν τη συνέχεια του τρόπου της ελληνικότητας, δεν μπορέσαμε να διασώσουμε στο ελλαδικό κρατίδιο αυτόν τον τρόπο ούτε ως μνήμη, θησαύρισμα παιδείας. Μας είναι αδύνατο να κατανοήσουμε (δεν έχουμε προσλαμβάνουσες παραστάσεις), πώς μπορεί μια συλλογικότητα να οργανώθηκε κάποτε με προτεραιότητα ανάγκης την υπαρκτική γνησιότητα και όχι τη χρησιμότητα. Ερμηνεύουμε την Αρχαία Ελλάδα, το Βυζάντιο, την Τουρκοκρατία με τα κριτήρια και τα δόγματα του Ιστορικού Υλισμού ή με τις προ-πολιτικές ατομοκεντρικές αξιώσεις του Διαφωτισμού – μιλάμε για την αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία σαν το προανάκρουσμα «αυτοθεσμιζόμενης» κολλεκτίβας ή «κομμούνας».

Ο Ελληνισμός τέλειωσε ιστορικά με αργό και βασανιστικό (ταπεινωτικό) ψυχορράγημα που ξεκίνησε το 1833 και συνεχίζεται, άγνωστο για πόσο ακόμη. Παλεύουμε να πιθηκίσουμε με συνέπεια τα «φώτα» της Εσπερίας, την παραχάραξη του αθλήματος της σχέσης σε μονοτροπία της χρήσης. Και ούτε αυτό δεν καταφέρνουμε, ο μεταπρατισμός μάς καθηλώνει σε τριτοκοσμικά επίπεδα υπανάπτυξης, διαφθοράς, οργανωτικής διάλυσης, απαιδευσίας, βαναυσότητας στην καθημερινή συμπεριφορά.

Αν συνεχίζουμε κωμικά να καυχώμαστε για την Αρχαία Ελλάδα, είναι επειδή μάς μάθανε ότι στο δικό της κληροδότημα βασίστηκε, και αυτό αξιοποίησε ο καταναλωτικός πολιτισμός της Δύσης, που εμείς αποκλειστικά θαυμάζουμε και είναι το ίνδαλμά μας. Ωσάν να ήταν ποτέ δυνατό η ταύτιση του «αληθεύειν» με το «κοινωνείν» να γεννήσει τον ατομοκεντρισμό του cogito ή της αισθησιοκρατίας, η μεταφυσική στόχευση της αρχαιοελληνικής δημοκρατίας να παραγάγει το όνειδος της σημερινής εμπορευματοποιημένης κομματοκρατίας.

Το ιστορικό ψυχορράγημα του Ελληνισμού είναι βασανιστικό και ταπεινωτικό, γιατί συνεχίζουμε να υπάρχουμε χωρίς πια να είμαστε Ελληνες και χωρίς να μπορούμε να γίνουμε «Ευρωπαίοι». Και απομνημείωση αρχιτεκτονική του χαμένου προσώπου μας είναι η βλάσφημη αισχρουργία του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης: Αυτάρεσκη αναίδεια μιας αφελληνισμένης κοινωνίας, που χρυσοπληρώνει Αμερικανοελβετό για να φιλοτεχνήσει «μοδέρνο» νεοπλουτίστικο πορτραίτο της αμάθειας και ασχετοσύνης της.

Σε κάθε παραμικρή πτυχή του το σημερινό ελληνώνυμο κρατίδιο είναι μια ύβρις της ελληνικότητας.

Ένα μήνυμα τού George Carlin

Ο αμερικανός George Carlin (Mάιος 1937 – Ιούνιος  2008) υπήρξε δημοφιλής  κωμικός stand up comedy, συγγραφέας και ηθοποιός.

Ιδού ένα θυμόσοφο κείμενό του που μου έστειλε ένας φίλος:

Το παράδοξο των καιρών μας είναι, ότι:

Ενώ έχουμε οικοδομήσει ουρανοξύστες, η διάθεση μας είναι χαμηλή, όσο ένα μονόροφο σπίτι. 

Ενώ έχουμε κατασκευάσει δρόμους ταχείας κυκλοφορίας, είμαστε στενόμυαλοι και οι  αντιλήψεις μας πιο στενές κι' από ένα σοκάκι. 

Ενώ καταναλώνουμε περισσότερα, διαθέτουμε λιγότερα. 

Ενώ αγοράζουμε περισσότερα, τ' απολαμβάνουμε λιγότερο.

Ενώ έχουμε μεγαλύτερα σπίτια, οι οικογένειές μας είναι μικρότερες. 

Ενώ έχουμε στη διάθεσή μας περισσότερες ευκολίες, ο ελεύθερος χρόνος μας είναι ανύπαρκτος.

Ενώ υπάρχουν περισσότερα διπλώματα, και περισσότερες γνώσεις, η κοινή λογική είναι δυσεύρετη όπως λιγότερη είναι και η κρίση. 

Ενώ υπάρχουν περισσότεροι ειδικοί, τα προβλήματα είναι περισσότερα.

Ενώ υπάρχουν περισσότεροι γιατροί, η υγεία τού σύγχρονου ανθρώπου (πνευματική και σωματική) είναι αρρωστημένη και εξαρτάται από κάθε είδους φάρμακα και ψυχοφάρμακα.  

Πίνουμε πολύ, καπνίζουμε πολύ, ξοδεύουμε σπάταλα, αλλά τσιγκουνευόμαστε το γέλιο. 

Οδηγούμε γρήγορα, αλλά σκαφτόμαστε αργά, Η κάθε είδους πείνα μας εξοργίζει και μας κάνει να οδηγάμε απερίσκεπτα με τα ηχεία στο... διαπασών.

Ξενυχτάμε, τάχα, για να χαλαρώσουμε, αλλά το πρωί ξυπνάμε πιο κουρασμένοι και κακό- κέφι..  Δεν έχουμε χρόνο για διάβασμα, αλλά αρκετό για την τηλεόραση και πολύ λίγο για να προσευχηθούμε.

Έχουμε πολλαπλασιάσει την περιουσία μας εις βάρος των αξιών. 

Πολυλογούμε, ακατάπαυστα, αγαπάμε σπάνια και μισούμε.... συχνότατα.

Έχουμε μάθει πως να επιβιώνουμε, αλλά όχι να ζούμε.

Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή, αλλά όχι ζωή στα χρόνια.

Πήγαμε -ήρθαμε στο φεγγάρι, αλλά υπάρχει πρόβλημα προκειμένου να διασχίσουμε τον δρόμο για να συναντήσουμε τον νέο μας γείτονα. 

Κατακτήσαμε το διάστημα, αλλά δεν έχουμε καταφέρει να κατακτήσουμε τον εαυτό μας. 

Κάνουμε μεγαλύτερα πράγματα, αλλά όχι καλύτερα.

Προσπαθούμε να καθαρίσουμε την ατμόσφαιρα, έχοντας δηλητηριασμένη την ψυχή μας.

Διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι τις προκαταλήψεις μας.

Γράφουμε περισσότερο, αλλά μαθαίνουμε λιγότερα. 

Σχεδιάζουμε περισσότερα, αλλά επιτυγχάνουμε λιγότερα. 

Μάθαμε να βιαζόμαστε, αλλά όχι να υπομένουμε και να... επιμένουμε. 

Κατασκευάσαμε περισσότερα computers για να αποθηκεύουμε πληροφορίες, να παράγουμε περισσότερα αντίγραφα, αλλά επικοινωνούμε όλο και λιγότερο.

Βρισκόμαστε στην εποχή των γρήγορων τροφών, αλλά και τής αργής χώνευσής τους. 

Είμαστε μεγαλόσωμοι, αλλά μικρόσωμοι στην προσωπικότητα. έχουμε μεγάλα έσοδα και επιφανειακές σχέσεις. 

Ζούμε στην εποχή των δύο μισθών, αλλά περισσοτέρων διαζυγίων, πολυτελή σπίτια, αλλά διαλυμένα σπίτια.

Ταξιδεύουμε περισσότερο, αλλά τα ταξίδια είναι πολύ σύντομα.  

Χρησιμοποιούμε σερβιέτες τής μιας χρήσης, αλλά έχουμε πετάξει στα σκουπίδια την ηθική ενώ οι γνωριμίες μας διαρκούν μια βραδιά. 

Οι περισσότεροι πάσχουν από παχυσαρκία και προσπαθούν με χάπια να βρουν τη χαρά, την ησυχία, μα και τον θάνατο.  

Είναι η εποχή τής επίδειξης, μα όχι τής σύνεσης.

Στις μέρες μας η τεχνολογία μπορεί να σου φέρει αυτό το γράμμα στην οθόνη τού Υπολογιστή σου όπου και μπορείς να επιλέξεις αν θα το κρατήσεις ή θα το πετάξεις στα σκουπίδια διαγράφοντάς το μ' ένα "κλικ".

Μην ξεχνάς, να διαθέτεις περισσότερο χρόνο για τους αγαπημένους σου επειδή δεν πρόκειται να είναι για πάντα κοντά σου.

Μην ξεχνάς, να λες μια καλή κουβέντα στο μικρό που σε θαυμάζει, διότι σύντομα αυτό το μικρό παιδί θα μεγαλώσει και θα είναι ο... διπλανός σου. 

Μην ξεχνάς ν' ανοίγεις τη ζεστή σου αγκαλιά σε όποιον βρίσκεται δίπλα σου επειδή αυτή είναι ο μόνος θησαυρός που μπορείς να δώσεις από τα βάθη τής καρδιά σου χωρίς να σου κοστίσει μια... δεκάρα.

Να θυμάσαι να λες, πάντα στον σύντροφό σου «Σ' αγαπώ» και σ' όποιον αγαπάς, με ζέστη και αίσθηση. ΄Ενα φιλί κι' ένα αγκάλιασμα "μαντάρει" κάθε σχίσιμο που βγαίνει από μέσα από την πληγωμένη σου ψυχή.

Να θυμάσαι να κρατάς το χέρι τού αγαπημένου σου και να απολαμβάνεις τη στιγμή επειδή κάποια μέρα το πρόσωπο αυτό δεν θα βρίσκεται δίπλα σου.

Διέθετε χρόνο για την αγάπη και τον καλό λόγο, όπως επίσης και για κάθε καλή σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό.

ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΠΟΤΕ ΟΤΙ:

Η ζωή δεν μετριέται με τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που αυτές.... "κόβονται".

Αν δεν στείλεις αυτό το μήνυμα, τουλάχιστον σε 8 συνανθρώπους σου... κανένας δεν πρόκειται να σε κακολογήσει επειδή κανείς δεν γνωρίζει ότι το έλαβες! 

George Carlin

ΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΑΣΥΛΙΑΣ

http://www.gopetition.com/online/36021.html

στην παραπάνω διεύθυνση ιστού μπορείτε να βρείτε και να υπογράψετε την αίτηση, εάν και εφόσον συμφωνείτε, αγαπητοί   συνταξιδευτές του διαδικτύου. 

Ιδού και η αίτηση:

Εγώ, ως Ελληνας/Ελληνίδα πολίτης, γνωρίζοντας πως το πολίτευμα της χώρας μου είναι η Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και επειδή θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η Λαϊκή Κυριαρχία και η ισότητα όλων των πολιτών έναντι των νόμων και του Συντάγματος, έχω την εύλογη και δίκαιη απαίτηση να αρθεί μέσω της συνταγματικής προβλεπόμενης διαδικασίας η βουλευτική ασυλία με αποκλειστικό σκοπό την ισόνομη εφαρμογή του νόμου και κατά Ελλήνων Βουλευτών που τυχόν αντισυνταγματικά και παράνομα πλουτίζουν σε βάρος της περιουσίας του Ελληνικού Κράτους και των Ελλήνων πολιτών.

Δεν έχω πρόθεση να προσβάλω κανέναν, απλά επιθυμώ να προστατεύσω το Ελληνικό Δημόσιο απο μελλοντικές ή υφιστάμενες παράνομες ενέργειες που μόνο στόχο έχουν τον παράνομο πλουτισμό των ολίγων με αποτέλεσμα τη σταδιακή πτώχευση του Ελληνικού Κράτους. Όποιος - ακόμα και βουλευτής - έχει αφαιρέσει παράνομα, άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενος, από τη περιουσία του Ελληνικού Κράτους θα πρέπει να παραπέμπεται προς έλεγχο των πράξεών του ενώπιον της Ελληνικής Δικαιοσύνης όπως προβλέπει το Σύνταγμά μας, ανεξάρτητα από την ιδιαίτερη θέση του, ακόμα και κατά τη διάρκεια της θητείας του ως εκπρόσωπος του Λαού. Τετοια πράξη διαπιστούμενη από την Δικαιοσύνη συνιστά το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας.

Απαιτώ εύλογα και δίκαια αυτοί που ψηφίζω να είναι ίσοι απέναντί μου και να μη μπαινουν στο απυρόβλητο αμέσως μετά την είσοδό τους στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Ψηφιζω υπερ της νομικής δέσμευσης των περιουσιακων στοιχειων των βουλευτων, προς εξασφάλιση της εξόφλησης του χρέους που αποδεδειγμενα δημιούργησαν οι ίδιοι, εφευρισκοντες... τη βουλευτική ασυλία την οποία ουδέποτε εγω προσωπικα υποστήριξα.

Να ελεγxθούν δικαστικά όλοι οι διατελέσαντες από το έτος 1981 μέχρι και σήμερα βουλευτές, για ολα τα ποινικά αδικήματα που έχουν τελέσει κατά της περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου, ακόμα δε και για εκείνα που έχουν παραγραφεί, προς αποκατάσταση της αλήθειας και της ιστορίας μας.

Παρακαλώ δεχθείτε το αίτημά μου αυτό, περί άμεσης άρσης της βουλευτικής ασυλίας ως ενεργού πολίτη αυτής της ελεύθερης χώρας που γέννησε και δίδαξε τη Δημοκρατία.

Ελλάδα, τίτλοι τέλους

του Γιώργου Πήττα 

 Μάρτιος  28 2010

(Aπό την ιστοσελίδα www.ppol.gr)




Το «εργαστήρι δημοσιογραφίας» ήταν στη γωνία Ακαδημίας και Σίνα. Μέσα δεκαετίας '80 και τότε, για μία περίοδο είχα διδάξει εκεί ραδιόφωνο και τεχνικές επικοινωνίας.


Εκείνο το απόγευμα, μεταξύ δύο τάξεων, βρήκα ευκαιρία για ένα τσιγάρο και βγήκα στη βεράντα -σκονισμένη και γεμάτη κουτσουλιές από τα αντιπαθητικά περιστέρια. Χάζευα κάτω την Ακαδημίας, αυτοκινητάκια να πηγαίνουν και να έρχονται, κόσμο να περπατάει βιαστικά και το καυσαέριο να πήζει στην ατμόσφαιρα και να θυμίζει δακρυγόνο. Το μόνιμο δακρυγόνο της υποταγής μας στην «χημεία της εποχής».


Ο Κοσκωτάς, ο άνθρωπος από το πουθενά, έχει ήδη αγοράσει την «τράπεζα Κρήτης», ανοίγει την εκδοτική εταιρία «γραμμή», έχει γίνει «ίνδαλμα» για πολλούς, ενώ ακόμα δεν έχει δολοφονηθεί ο Μιχάλης Καλτεζάς, ενώ έχει προηγηθεί η αλησμόνητη κατάληψη του χημείου από τους «τρελούς κι ευτυχισμένους», σηματοδοτώντας το «τέλος της αθωότητας».


Σε μερικούς από μας, είχε ήδη αρχίσει να μυρίζει έντονη «παρακμίλα». Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, ιστορική αναγκαιότητα κατά πολλές αναγνώσεις, είχε ήδη χειρουργήσει δραστικά τον κοινωνικό ιστό και κυρίως είχε δώσει την ευκαιρία σε πολλούς να αποκτήσουν τεράστια δύναμη, χωρίς να έχουν ούτε την παιδεία ούτε τη διάθεση να την χειραγωγήσουν προς όφελος της κοινωνίας.


«Έχεις ένα τσιγάρο;» Ήταν η γνώριμη και μάλλον σιγανή φωνή του Αντρέα Λεντάκη. Δέχτηκε το άφιλτρο που του πρόσφερα και ρώτησε «τι σκέφτεσαι έτσι βαρύς;». «Νομίζω πιάνουμε πάτο όπου να 'ναι» του απάντησα για να ακούσω ένα κατηγορηματικό «Γιώργο, ακόμα δεν έχεις δει απολύτως τίποτα! Ακόμα έχει πολύ δρόμο». Τον κοίταξα, δεν θυμάμαι με τι ύφος, και εκείνος συνέχισε «αν υπήρχε κράτος, θα κατέρρεε γρήγορα. Αλλά στην Ελλάδα δεν δημιουργήθηκε ποτέ, ο μόνος "θεσμός" είναι ένα άτυπο παρακράτος που κυβερνά. Σαν το μαύρο χρήμα, βρίσκει πάντα τρόπο να επιβιώνει λαθραία».


1985 είπα και στην αρχή. Είναι η εποχή που η πλήρης ανυπαρξία βάσεων στην κοινωνία, απελευθερώνει δυναμικά προς την επιφάνεια τις χυδαιότερες τάσεις που θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Είναι η εποχή στην οποία ο έντυπος εμετός της «αυριανής» επιβραβεύεται πανηγυρικά από τον «λαό» με τη μεγαλύτερη κυκλοφορία καθημερινής εφημερίδας σε πανελλήνια κλίμακα: 243,534 φύλλα την ημέρα...!


Η «εφημερίδα» που εξύβρισε με τον πιο επαίσχυντο τρόπο τον Μάνο Χατζιδάκι, που είχε την ελεεινολογία ως επιλεγμένο επικοινωνιακό ύφος. Και ένα από τα τεράστια εγκλήματα του ΠΑΣΟΚ, η αναγνώριση της και μάλιστα δια στόματος Ανδρέα Παπανδρέου ως της εφημερίδας που... στηρίζει το κίνημα.


Η Ελλάδα είχε πάρει τη μορφή ενός γιγάντιου καζανιού, στο οποίο μέσα πετάγονταν και ανακατεύονταν τα πλέον ετερόκλητα υλικά για να μαγειρευτεί το απίθανο υλικό του μέλλοντος της. Η «αυριανή» και ο «αυριανισμός» ήταν μόνο ένα από τα πολλά συστατικά. Ο Κοσκωτάς, οι χρηματισμοί, οι εξαγορές συνειδήσεων ένα άλλο. Η Ελλάδα του τσιφτετελιού, του ουίσκι, των χιλιάδων νυχτερινών κέντρων με τις πίστες και τα «μωρά» τους που χόρευαν στις μπάρες ανέμελα, ο υπουργός Γιαννόπουλος που βάφτιζε τα κέντρα «πολιτιστικά ιδρύματα», το περιοδικό «κλικ» και το «λάιφ στάιλ», η καθιέρωση της «μαγκιάς» και των «κολλητών» ξύπνιων, οι χιλιάδες επί χιλιάδων διορισμοί στο δημόσιο με κομματικά κριτήρια, η επέλαση των κάφρων σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής, η πλήρης ανυπαρξία θεσμών και αξιοκρατίας, η δικτατορία του χαβαλέ και ο καθεστωτικός σχεδόν σαρκασμός προς τους ανθρώπους του πνεύματος, κατέστρεψαν κάθε είδους αντιστάσεις.


Το νεοελληνικό όνειρο πια είναι «αρμάνι», «γκούτσι», Φιλιππινέζα, πούρο, χρηματιστήριο, «πούλα-αγόρασε», BMW, και ταυτόχρονα σπρωξίδι, υστερία, συνωστισμός, καβαλημένοι δικτατορίσκοι πίσω από τα γραφεία της εφορίας και της κάθε κρατικής υπηρεσίας. Ένας εκρηκτικός συνδυασμός με μία και μοναδική ταυτότητα: απόλυτη, συμπαγής, αδιαπέραστη αναξιοπρέπεια.


Κάπου εκεί, μέσα σε αυτόν τον αχταρμά της χυδαιότητας που από το περιθώριο και την ανυπαρξία γίνεται κυρίαρχη τάξη, συνεχίζουν να υπάρχουν ομάδες, παρέες, πυρήνες νέων ανθρώπων που αρνούνται να μπουν στα κοστούμια που τους προτείνει το περιβάλλον.


Και όταν θα δολοφονηθεί ο Μιχάλης Καλτεζάς, το σχέδιο θα μπει σε πλήρη εφαρμογή. Και το σχέδιο είναι οι αμέτρητοι τόνοι πρέζας που ρίχτηκαν στα Εξάρχεια ώστε αυτά από φούρνο ιδεών να μεταβληθούν σταδιακά σε κρεματόριο συνειδήσεων.


Έγιναν όλα αυτά τα χρόνια, πάρα πολλά και έγιναν ταυτόχρονα. Περισσότερα από όσα προλαβαίνει να αφομοιώσει η συνείδηση και να βγάλει δέκα συμπεράσματα της προκοπής. Από τη μια οι «φυλές της Μυκόνου» και τα νεοεμφανιζόμενα τζάκια. Διάφοροι απίθανοι άνθρωποι που έπεφταν με το αλεξίπτωτο και διαχειριζόντουσαν απίστευτα χρήματα που κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει πως τα είχαν βρει.


Από την άλλη καμία αντίσταση. Κάποιοι αντιδρούσαν βέβαια. Κάποιοι κάθε τόσο έγραφαν. Βιβλία, άρθρα, ομιλίες, διακηρύξεις, μανιφέστα, όλα, έπεφταν στο κενό. Η κοινωνία διάβαζε «αυριανή» και χαμογελούσε όταν η βρωμερή φυλλάδα καλούσε το αναγνωστικό της κοινό να…καταγγείλει οτιδήποτε γνωρίζει για την προσωπική ζωή του «κύναιδου Χατζιδάκι».


Και για να κάνω ένα άλμα στο χρόνο, αλλιώς θα πρέπει να γράφω αμέτρητες σελίδες, φτάσαμε στην Ελλάδα των απέραντων ηδονών. Όταν ξαφνικά χιλιάδες επί χιλιάδων νεοέλληνες έγιναν... παίκτες του χρηματιστήριου. Όταν ξαφνικά, τα νησιά των διακοπών μας, γέμισαν με τρελαμένους τύπους που φορώντας το μαγιό και την πλαστική σαγιονάρα περιφέρονταν επιδεικτικά με τα κινητά κολλημένα στα αυτιά φωνάζοντας τις λέξεις-κλειδιά της ευτυχίας: πούλα! Αγόρασε!


Και όλα αυτά τα χρόνια, τα θυμάμαι με αμέτρητο κόσμο σε όλες τις ώρες του εικοσιτετράωρου να γεμίζει ασφυκτικά τις πλατείες και να πίνει τις φραπεδιές ή να πλημμυρίζει τα διάφορα ψευτονεοϋορκέζικα στέκια στο Χαλάνδρι και αλλού και να μασουλάει αβέρτα σολομούς και καρπάτσιο -έτσι ακριβώς όπως κάνανε και στα χωριά τους…


Η Ελλάδα, μπήκε σε ένα τεράστιο μπαλόνι και ανέβηκε στα ουράνια. Έζησε για πολλά χρόνια ένα τεράστιο ψέμα καταληστεύοντας το μέλλον των παιδιών της. Έφτασε στο αποκορύφωμα το 2004, με τους ολυμπιακούς αγώνες και το γιούρο αλλά εκεί είναι που άρχισε να δείχνει την σάπια οδοντοστοιχία με την οποία καταβρόχθιζε τόσον καιρό.


Οι υποδομές των αγώνων, που θα αποδίδονταν στην κοινωνία καταστράφηκαν ή καταστρέφονται, το γιούρο -καθώς το βλέπω από απόσταση- κατακτήθηκε κυρίως με κουτοπονηριά παρά με αξιοσύνη, και από το 2004 και μετά η πιο ανίκανη κυβέρνηση όλων των εποχών απλά χόρεψε πρώτο τραπέζι πίστα στην Τσιφτετελλάδα που κληρονόμησε.


Δεν ξέρω ποιο είναι το μέλλον μας. Οι εποχές που έρχονται είναι εξαιρετικά άγριες. Δεν είναι λίγοι αυτοί που βλέπουν ένα μακρύ χειμώνα για την ανθρωπότητα, τον χειμώνα της κρίσης του καπιταλισμού η οποία περιλαμβάνει πολλά φαινόμενα για τα οποία δεν είμαστε έτοιμοι.


Όπως οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, που σημαίνουν εκατομμύρια επί εκατομμυρίων οικοπρόσφυγες, νέες εστίες πολέμου και μετανάστες. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα όμως, δεν είναι απλά το προϊόν της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού. Αυτή, ίσως και να είναι ευλογία κατά κάποιο τρόπο, γιατί στάθηκε η αφορμή για να φανούν με τραγικό τρόπο οι αναπηρίες του τόπου μας.


Όταν όμως συλλαμβάνεται ένας Μάριος Ζ. ως...τρομοκράτης και ένα μπουκάλι σαμπουάν υποδεικνύεται ως βόμβα μολότοφ ενώ την ίδια ώρα κυκλοφορεί ελεύθερος ο Μάκης Ψωμιάδης, τότε, ο μόνος δρόμος που ανοίγει (ξανά) είναι αυτός του χάους.


Αν συνεχίσουν τα πράγματα έτσι, ο Δεκέμβρης του 2008 θα μοιάζει με παιδική χαρά.

Ο Γιώργος Πήττας είναι ποιητής

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: στη Βουλή

διαρκεί δέκα λεπτά η ομιλία αλλά...
δείτε αυτό!!!
πρόκειται για λόγο εύφλεκτο μεν, όχι ξύλινο δε...
από το στέκι του Μεθόδιου Αργουμέντη

ΑΙΤΗΜΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΜΑΡΥΝΘΟΥ

ΔΙΚΗ ΑΜΑΡΥΝΘΟΥ:

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Oργή και θλίψη μας προκάλεσε η αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου για την υπόθεση της Αμαρύνθου. Ήταν τον Οκτώβριο του 2006, που η ανήλικη αλλοδαπή μαθήτρια είχε καταγγείλει τον ομαδικό βιασμό της από 4 συμμαθητές της, ενώ 3 συμμαθήτριες βιντεοσκοπούσαν το «κατόρθωμά» τους.

Τρεισήμισυ χρόνια αργότερα, η υπόθεση αναβίωσε στο δικαστήριο, αλλά για εμάς είναι φανερό ότι δεν έγινε δυνατόν να βγεί στο φως η αλήθεια. Κατά τη διαδικασία κατέθεσαν περίπου 40 μάρτυρες υπέρ των κατηγορουμένων, μεταξύ των οποίων και εκπαιδευτικοί, ενώ από την πλευρά της καταγγέλλουσας δεν υπήρξε κανείς και καμία μάρτυρας, εκτός βέβαια της μητέρας της. Και μάλιστα, το δικαστήριο δεν δέχθηκε καν να υποβληθεί το πόρισμα της εξέτασης της καταγγέλλουσας από εγκεκριμένη κλινική ψυχολογίας διαπιστευμένη με διεθνή στάνταρ. Οι ίδιοι οι κατηγορούμενοι και κατηγορούμενες, ανέφεραν σημεία και τέρατα εναντίον της, σε βαθμό πραγματικού βασανιστηρίου (που το δικαστήριο δεν απέτρεψε) ενώ μέσα στην αίθουσα κυριαρχούσαν συνθήκες κατατρομοκράτησης, ώστε να μην τολμήσει κανένας και καμία να προσέλθει ως μάρτυρας για να καταθέσει αντικρούοντας τις αδιανόητες κατηγορίες.

Τις προηγούμενες από τη δίκη ημέρες, κάποιες και κάποιοι από τους κατηγορούμενους είχαν δώσει και συνεντεύξεις για τη δημιουργία κατάλληλου κλίματος, ενώ είχαν φροντίσει, από την πρώτη ημέρα της καταγγελίας κιόλας, να εξαφανιστεί το βίντεο.

Στη σύγχρονη ξενοφοβική και ρατσιστική Ελλάδα είναι προφανές ότι κυριάρχησε το κλίμα να «προστατεύσουμε τα δικά μας παιδιά έναντι της ξένης».

Στη σύγχρονη σεξιστική Ελλάδα εξακολουθεί να κυριαρχεί η άποψη ότι το θύμα του βιασμού «τα ήθελε», ότι ο βιασμός δεν είναι ξένος προς τη «γυναικεία φύση», και υπάρχουν δυστυχώς πολλές σχετικές αποδείξεις και από άλλες καταγγελίες βιασμών που εκδικάζονται δικαστήρια. Η μικρή μαθήτρια από τη Βουλγαρία τιμωρείται για το πολλαπλό έγκλημά της: 1) είναι φτωχή (είναι γνωστό ότι ήταν εργαζόμενη και παράλληλα αριστούχα μαθήτρια) 2) είναι ξένη και 3) είναι γυναίκα. Την καθορίζει, δηλαδή, «διαφορετικότητα» τάξης φυλής και φύλου, και παρ’ όλα αυτά τολμά να καταγγείλει ότι έπεσε θύμα βιασμού. Το ότι το θύμα κατέληξε αιμόφυρτο στο νοσοκομείο δεν φαίνεται να αξιολογείται από τους κρίνοντες και να αίρει κάθε ένοια «συναίνεσής» της στην «ασέλγεια» που διαπράχθηκε σε βάρος της.

Υπενθυμίζουμε ότι, 11 γυναικείες συλλογικότητες είχαν οργανώσει διαδήλωση στην Αμάρυνθο στις 4-11-2006, στην οποία είχαν συμμετάσχει εκατοντάδες γυναίκες και είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε το χειρότερο σενάριο, όπως αναφερόταν και στην τότε ανακοίνωση: «Επειδή δεν ξεχνούμε ότι ο βιασμός μπορεί να συμβεί σε κάθε γυναίκα, νέα ή μεσήλικα ή ακόμα υπερήλικα, το πρωί ή το βράδυ, σε πολυσύχναστες ή ερημικές περιοχές, συχνότερα μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Η εποχή που, όταν η γυναίκα που έπεφτε θύμα βιασμού έπρεπε να δικαστεί και να καταδικαστεί από την κοινωνία και καμιά φορά και από τα δικαστήρια σαν να ήταν η ίδια ένοχη, πρέπει να πάψει να αναβιώνει, πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας».

Επίσης υπενθυμίζουμε ότι υπήρξε ευρύτατη συμπαράσταση από πολύ περισσότερους φορείς, καθώς και από θεσμικά πρόσωπα. Η επιτροπή αλληλεγγύης που είχε σχηματισθεί τότε, φρόντισε για κάλυψη των πολύπλευρων αναγκών που δημιούργησε η δίωξη και ο εξοβελισμός της νεαρής μαθήτριας και της μητέρας της, για κατοικία, δουλειά και σχολείο.

Σήμερα, μετά τρεισήμισυ χρόνια, οι καθηγητές και ο διευθυντής γνωστού ιδιωτικού σχολείου το οποίο της έδωσε υποτροφία και απ’ όπου αποφοίτησε, διαβεβαιώνουν τόσο για τις επιδόσεις της όσο και για το άμεμπτο ήθος της σε όλη τη διάρκεια της φοίτησής της.

Πιστεύουμε ότι η αντιμετώπιση της υπόθεσης Αμαρύνθου εντάσσεται στο κλίμα συγκάλυψης της βίας κατά των γυναικών και της κατίσχυσης της οικογενειακής ή κοινωνικής (στην προκειμένη περίπτωση) «συνοχής» έναντι του δικαιώματος των γυναικών για αυτονομία του σώματος και σεβασμό της αξιοπρέπειας, και αναβιώνει επικυρώνοντας το πατριαρχικό δικαίωμα για τον έλεγχο του σώματος των γυναικών.

Επαναβεβαιώνουμε σήμερα την αλληλεγγύη μας προς την νεαρή, ενήλικη πλέον, παθούσα και καταγγέλλουσα, και ζητούμε την αποδοχή του αιτήματός της για έφεση της εκδοθείσας απόφασης.

Αθήνα, 12 Απριλίου 2010

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ·         Παγκόσμια Πορεία Γυναικών ·         Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας ·         Κέντρο Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη ·         Κίνηση Δημοκρατικών Γυναικών ·         Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας ·         Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης ·         Πολιτικός Σύνδεσμος Γυναικών ·         Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος ·         Ομάδα φύλου Νεολαίας ΣΥΝ ·         Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ ·         Τομέας Γυναικών ΠΑΣΟΚ ·         Θεματική Ομάδα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Οικολόγων Πρασίνων

ΠΕΡΙ ΝΕΟ-ΔΟΥΛΕΙΑΣ

νεόδουλος (ο, η): πανίδα του τέλους του 20ου - αρχών του 21ου αιώνα. Κατοικεί σε μεγαλουπόλεις, στην Ελλάδα αλλά και αλλού - εδώ όμως θα μιλήσουμε για το είδος που εκκολάπτεται στην Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια. 
Εργάζεται, αναπαράγεται και ζει με όλους τους κανόνες του πολιτισμού και της τάξης. Χαρακτηριστικά του: η ομοιομορφία (στη συμπεριφορά, στην ομιλία, στη διασκέδαση, στα πρότυπα), η κατανάλωση και η ανάγκη για ευμάρεια. Αγαπά το ποδόσφαιρο και την πολιτική, ενημερώνεται από την τηλεόραση, συνηθέστατα διαθέτει δικό του-της σπίτι, (με χαμηλότοκο στεγαστικό δάνειο, το οποίο θα πληρώνει για 20 τόσα χρόνια). Καταναλώνει αγαθά χρησιμοποιώντας πλαστικό χρήμα και ξοδεύει πιο πολλά από αυτά που αντέχει, γιατί δελεάζεται από τη διαφήμιση ή από την ευμάρεια του γείτονα (αντιλαμβάνεται ότι έχει χρεωθεί, όταν είναι πλέον αργά και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι "μεταφορές υπολοίπου" από τη μία  τράπεζα στην άλλη). 
Συνήθως εργάζεται ως κατώτερος υπάλληλος. Έχει πτυχίο ΑΕΙ, ίσως και κάποιο μεταπτυχιακό, γνωρίζει αγγλικά οπωσδήποτε και δουλεύει με τον διακαή πόθο να ανέλθει. Προσέχει το ντύσιμό του-της, γιατί είναι σημαντικό προσόν η εμφάνιση για την επαγγελματική εικόνα. Θα τον-την συναντήσετε με κουστούμι (ή ταγιέρ) στις εννιά το πρωί να προχωράει βιαστικά προς την είσοδο ενός Babis VOVOS center, για παράδειγμα, ισιώνοντας τη γραβάτα  ή τη φούστα  (για κάποιο περίεργο τα Babis VOVOS centers είναι σημαντικά εκκολαπτήρια νεοδούλων). 
Οι εργασιακοί τους χώροι είναι κονυκλόσπιτα. Στην καλύτερη των περιπτώσεων το γραφείο τους βλέπει σε τζάμι (με φιμέ μεμβράνες και κατεβασμένες περσίδες). Στη χειρότερη βρίσκεται μέσα  σε κουτιά από γυψοσανίδες. 
Παρ' ό,τι στην αρχή ίσως νιώθουν αναβαθμισμένοι σαν προσωπικότητες, καθώς διαβαίνουν την πύλη των  γυάλινων κτιρίων, που τους υπόσχονται μεγαλεία, σύντομα συμβιβάζονται με τη μιζέρια των κουνελοφωλιών τους, τα χαλασμένα κλιματιστικά και την εγκλωβισμένη ακτινοβολία από τα κινητά τηλέφωνα και τα ασύρματα δίκτυα. Ωστόσο, δεν τους ενδιαφέρει παρά μόνο η δουλειά τους. Από το πόσο καλά θα την κάνουν κρίνεται το επαγγελματικό τους μέλλον. Εκπαιδεύονται να μη χαράζει τα χαρακτηριστικά τους καμιά ρυτίδα δυσαρέσκειας. Έτσι σταδιακά αποκτούν μια αμέτοχη μάσκα πλασματικής ευγένειας και μια φωνή επίπεδη και άχρωμη που δεν προδίδει  συναίσθημα.
Στην καλύτερη των περιπτώσεων μετά από κάποια χρόνια ασφυκτιούν και γίνονται πολύ δυστυχισμένοι. Πιθανόν να έχουν κάνει και γάμους - συμφωνητικά (με τα οποία ισομερίζεται κάπως το βάρος των δανείων) ή και παιδιά (αυτό αφορά κυρίως τις γυναίκες άνω των 35 που βλέπουν πως χάνουν το τρένο για την τεκνοποίηση και βιάζονται να διαιωνίσουν το γονίδιο). Έτσι ζουν, ξέροντας ότι η ζωή είναι δύσκολη, και αναπτύσσουν κυνισμό και συναισθήματα πικρίας. Ξέρουν επίσης ότι τίποτα στην κοινωνία και στον εαυτό τους δεν μπορεί να αλλάξει και με το υποζύγιο αυτής της επίγνωσης πορεύονται. Το ίδιο τους το παρελθόν τους δεσμεύει να μην μπορούν να εγερθούν στο επίπεδο του πολίτη. 
Κάποιοι άλλοι, σε χειρότερη μοίρα,  δεν αντιλαμβάνονται ότι έχουν γίνει (ή από πάντα ήταν) δυστυχισμένοι. Έτσι νοθεύουν την ύπαρξή τους με φαντασιώσεις ότι είναι κάτι που ποτέ δεν έχουν υπάρξει. Φαντάζονται ότι είναι ελεύθεροι να ορίσουν απόλυτα τη ζωή τους (αυτή η φαντασίωση προπαγανδίζεται με εκπληκτική συνέπεια από τη διαφήμιση και την τεχνολογία). Κι ακόμα κι αν δεν αντέχουν οικονομικά να καταναλώσουν κι άλλα υλικά αγαθά, καταναλώνουν ασταμάτητα εικόνες, αισθήματα, σχέσεις, σκέψεις, έχοντας εκπαιδευτεί άθελά τους από το τηλε-παιδευτήριο (στο οποίο τόσο εύκολα βρίσκει κανείς καταφυγή πατώντας ένα κουμπάκι). 
Στο τέλος αυτής της φαντασίωσης βρίσκεται  αλογία: δεν υπάρχει ανάγκη για μνήμη. Η ανάμνηση καταναλώνεται σε συνειρμούς και η μνήμη ισοπεδώνεται σε μια μονοδιάστατη τοποθέτηση γεγονότων. Η μεν προσωπική μνήμη δεν μπορεί να γίνει  εσωτερική διεργασία και εκφέρεται με συναισθηματικά κλισέ (π.χ. τα χαρούμενα εφηβικά χρόνια στο σχολείο, ο πρώτος έρωτας κλπ). Η δε ιστορική μνήμη είναι αποσπασματική και ασύνδετη, βρίθει όμως κι αυτή από κλισέ (π.χ. είμαι Έλληνας και  περήφανος, που μια γνήσια Ελληνίδα αθλήτρια κέρδισε χρυσό μετάλλιο - εξ ίσου γνήσια ντοπαρισμένο). Τέλος, στη θέση του ορθού λόγου υπάρχει συνθηματολογία, και αισθηματολογία. 


Με τόση καρποφόρα προπαγάνδα, αλλά και με τη συμβολή της ελληνικής εκπαίδευσης, λέγεται ότι η πανίδα αυτή σταδιακά επεκτείνεται και σε άλλες εργασιακές ομάδες. 
Ίδωμεν...
jiagogina

ΣΚΟΡΟΧΩΡΟΣ: κάτι γίνεται στα Εξάρχεια

Γιορτή του Σκόρου

ΚΑΙ ΣΥ ΝΑ ΛΕΙΠΕΙΣ

η συνωμοσία των πυρήνων του νερού ξαναχτυπά

KABULI KID

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ “KABULI KID” ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ ΦΙΛΙΠ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 9 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010, ΩΡΕΣ: 18:30, 20:30, 22:30, ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΕΝΟΣ ΑΚΟΜΑ ΠΑΙΔΙΟΥ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ.

Την Κυριακή 28 Μαρτίου το βράδυ, μια μητέρα περνούσε με τα παιδιά της από το σημείο που εξερράγη άλλη μια βόμβα στην Αθήνα. Αυτή τη φορά ήταν στα Πατήσια. Ο γιος της, 15 χρόνων, σκοτώθηκε, διαμελίστηκε. Η κόρη, 10 ετών τραυματίστηκε, τυφλώθηκε. Η μάνα δεν φέρει τραύματα στο σώμα της. Αυτή τη φορά, τα θύματα ήταν Αφγανοί πρόσφυγες.

Η συζήτηση στο facebook, ο θυμός κι η ντροπή μας για αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, κατέληξε στην απόφασή μας να ζητήσουμε μια έμπρακτη συγγνώμη, σαν Έλληνες πολίτες, από τους ανθρώπους που η ελπίδα τους για μια καλύτερη ζωή, έγινε θάνατος, αναπηρία και απώλεια.

Την Παρασκευή 9 Απριλίου 2010, στον κινηματογράφο ΦΙΛΙΠ (οδός Θάσου 11 , τηλ: 210-8612476) θα προβάλλουμε την ταινία KABULI KID σε τρεις παραστάσεις 6:30μμ, 8:30μμ και 10:30μμ. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη. Θα είμαστε εκεί όλοι όσοι συμπονούμε εκείνους που γίνονται, ξαφνικά, αποτροπιαστικές πρωτοσέλιδες ειδήσεις. Όσοι καταδικάζουμε την τυφλή βία και τους πολέμους που εξαθλιώνουν και ξεσπιτώνουν τους λαούς.

Όποιος επιθυμεί, θα μπορεί να συνεισφέρει οικονομικά στο ποσό που συγκεντρώνουμε σαν μια υλική συμπαράσταση στην οικογένεια της κυρίας Ζάχρα Νατζαφί.

Η ταινία και ο κινηματογράφος προσφέρονται, αντίστοιχα, από τις εταιρείες ΠΕΓΚΥ ΚΑΡΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ- P.C.V. A.E.  και ΝΕΑΝΙΚΟ ΠΛΑΝΟ, ανοίγοντας μια συμβολική αγκαλιά στους πάσχοντες συνανθρώπους μας.

Λίγα λόγια για την ταινία

KABULI KID ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΚΑΜΠΟΥΛ, Μια ταινία P.C.V. A.E.

Πώς τα βγάζεις πέρα όταν βρίσκεσαι μόνος σ’ ένα ταξί στους δρόμους της Καμπούλ, και είσαι μόλις 6 μηνών άνθρωπος?

Σκηνοθεσία: Barmak Akram

Σενάριο: Barmak Akram & Jean Claude Carriere

Ηθοποιοί: Hadji Gul, Valery Shatz, Helena Alam

Μουσική: Barmak Akram

Διάρκεια: 97’ 

Υπόθεση

Καμπούλ σήμερα. Η πόλη πασχίζει να συνέλθει μετά από 25 χρόνια πολέμου. Στο ταξί του Κάλεντ μπαίνει μια γυναίκα με το μωρό της. Το πρόσωπό της είναι κρυμμένο πίσω από τη μπούργκα. Παζαρεύουν την τιμή, τα βρίσκουν, φτάνουν στον προορισμό της, πληρώνει, φεύγει. Ο επόμενος πελάτης, βρίσκει στο πίσω κάθισμα το μωρό, παρατημένο. Παρατάει ο Κάλεντ το ταξί και τρέχει να την προλάβει, με το μωρό στα χέρια. Εκείνη έχει χαθεί ανάμεσα στο πλήθος και στις μπουργκοφόρες συμπατριώτισσές της. Μένει σύξυλος μ’ ένα αρσενικό μωράκι έξι μηνών. Ρωτά φίλους και γνωστούς τι πρέπει να κάνει. Πηγαίνει πίσω στο σημείο απ’ όπου την παρέλαβε. Μάταια. Πηγαίνει στην Αστυνομία, σε Ιδρύματα, στα τηλεοπτικά κανάλια. Μάταια. Η μάνα είναι εξαφανισμένη, κι αυτός, ένας μεροκαματιάρης ταξιτζής με γυναίκα και τρεις κόρες, νιώθει υπεύθυνος για αυτό το εξάμηνο αγοράκι.

Μια χαοτική, αστεία, περιπλάνηση σε μια πόλη που προσπαθεί να επιβιώσει, να συνεχίσει να ζει. Αιχμηρή, πλούσια σε δράση και συναισθήματα, η ανατρεπτική κωμωδία του Μπάρμακ Ακράμ, είναι ένα μοναδικό στο είδος του πορτραίτο της συναισθηματικής αφύπνισης ενός άντρα σε μια πόλη η οποία επιστρέφει στους τρελούς ρυθμούς της ζωής μετά από 25 χρόνια βίαιων συγκρούσεων.