traffick: μποτιλιάρισμα, συνωστισμός, (δια) κίνηση, πέρα - δώθε, αλισβερίσι, εμπόριο, σωματεμπόριο... Ώπα! Εδώ είμαστε. Άμστερνταμ, ώρα αιχμής:
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα East to West. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα East to West. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
9.4.12
22.1.12
Σμύρνη 1922-2012
Ο George Magarian, δημιουργός του «ντοκιμαντέρ» εποχής, γεννήθηκε το 1895 και σπούδασε στο «Αμερικανικό Κολλέγιο» στο Ικόνιο της Τουρκίας. Αργότερα, διατέλεσε διευθυντής στο παράρτημα του Ικονίου της ΧΑΝ (Χριστιανική Αδελφότης Νέων) και μάλιστα, την περίοδο των γεγονότων στη Μικρά Ασία το 1922, οργάνωσε δομές ανακούφισης για τα θύματα της τραγωδίας. Παράλληλα, με μια μηχανή 35 mm, κινηματογράφησε πολλές σκηνές της ανθρωπιστικής καταστροφής, στη Σμύρνη, στην Αθήνα και στον Πειραιά.
Οι συγκλονιστικές αυτές εικόνες παρέμειναν επί 60 και πλέον χρόνια στο διαμέρισμα της συζύγου του, στη Νέα Υόρκη. Όλοι αγνοούσαν την ύπαρξή τους, έως ότου το 2008 ο εγγονός του Robert Davidian, κινηματογραφιστής ο ίδιος, βρήκε το μοναδικό αυτό ντοκουμέντο και το διέσωσε από τη φθορά του χρόνου, μετατρέποντάς το σε ψηφιακή μορφή, πριν την ολοκληρωτική του αποσύνθεση.
Οι συγκλονιστικές αυτές εικόνες παρέμειναν επί 60 και πλέον χρόνια στο διαμέρισμα της συζύγου του, στη Νέα Υόρκη. Όλοι αγνοούσαν την ύπαρξή τους, έως ότου το 2008 ο εγγονός του Robert Davidian, κινηματογραφιστής ο ίδιος, βρήκε το μοναδικό αυτό ντοκουμέντο και το διέσωσε από τη φθορά του χρόνου, μετατρέποντάς το σε ψηφιακή μορφή, πριν την ολοκληρωτική του αποσύνθεση.
Smyrna 1922 from Davidian Video Productions on Vimeo.
6.10.11
ΟΙ ΝΥΜΦΕΣ ΤΟΥ HINDU KUSH
Η ταινία ΟΙ ΝΥΜΦΕΣ ΤΟΥ HINDU KUSH της Αννέτας Παπαθανασίου συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της στους κινηματογράφους. Τώρα πια θα την βρείτε στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ, Κοδρικτώνος 21.
Η ταινία είναι προτεινόμενη για βραβείο ντοκιμαντέρ στο Διεθνές φεστιβάλ Σετσουάν της Κίνας, “Gold Panda”,
επίσης θα παιχτεί στο Mumbai Film Festival στις Ινδίες, στο Ελληνικό Φεστιβάλ Αυστραλίας, στην Ιταλία όπου διαγωνίζεται στo επίσημο πρόγραμμα στο Αsiaticafilmmediale Film Festival , και στο Ελληνικό φεστιβάλ ντοκιμαντέρ της Χαλκίδας.
4.7.10
ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ
Ο ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ στο ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ: από το ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ
Εξαίρετο!
Σταχυολογώ μια φράση με τη φωνή του, όπως ακούγεται στο ντοκυμανταίρ:
Εξαίρετο!
Σταχυολογώ μια φράση με τη φωνή του, όπως ακούγεται στο ντοκυμανταίρ:
Η παράδοση είναι βάθρο και δύναμη για τον τεχνίτη. Μάλιστα τέτοια παράδοση σαν τη δική μας.
Όσο για την παγκόσμια συνείδηση είναι ένα πράγμα και μια λέξη που μαγεύει τους νέους, γιατί κολακεύει την αισιοδοξία τους. Μα όταν ένας συγγραφέας, ή γενικά ένας τεχνίτης, βρει πνευματική τροφή στην δική του την παράδοση και μπορέσει και την κάνει αυτή την παράδοση αίμα και δύναμη, ε, τότε, είτε θέλει, είτε δε θέλει, γίνεται εργάτης γνήσιος και όχι κούφιος της παγκόσμιας συνείδησης.
Φώτης Κόντογλου
15.6.10
Άκης - Μαντέλης και οι δίκες των πτωμάτων
αντιγράφω από το blog του Μαικήνα εν χορδαίς και οργάνοις
Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010
Με αφορμή την έρευνα και τη διαφαινόμενη δίκη δύο πολιτικών πτωμάτων, του Άκη και του Μαντέλη, σκέφτηκα να σας πάω πίσω σε άλλες εποχές, όπου οι δίκες των πτωμάτων εξυπηρετούσαν τα σχέδια της εκάστοτε εξουσίας. Πάνω απ όλα επιβεβαίωναν την κυριαρχία της εξουσίας αυτής, απαλλάσοντάς την και ξωρκίζοντας τον κίνδυνο καταλογισμού των δικών της πραγματικών ευθυνών.
Κάθε ομοιότητα με το παρόν συμ -πτωματική. Εξ άλλου για πτώματα θα μιλήσουμε.
Η πρώτη δίκη και καταδίκη πτώματος που αναφέρεται, ήταν αυτή του Πάπα Φορμόζου, το 897 μΧ στην Ρώμη. Οκτώ μήνες μετά την ταφή του, το πτώμα του πεθαμένου Πάπα ξεθάφτηκε, ντύθηκε με τα Παπικά άμφια, τοποθετήθηκε στο θρόνο και του απαγγέλθηκαν κατηγορίες, μια εκ των οποίων ήταν η υφαρπαγή του παπικού θρόνου. Ο διάδοχός του Πάπας Στέφανος ο 6ος κραυγάζοντας απήυθηνε τις κατηγορίες, ενώ το πτώμα δεν αντιδρούσε.
Ο Φορμόζος ευρέθη ομόφωνα μετά θάνατον ένοχος. Το παπικό ένδυμα ξεσκίστηκε και το πτώμα μεταφέρθηκε έξω απο το βαπτιστήριο για να ταφεί σε ένα κεραμοποιίο. Τυμβορύχοι έσκαψαν τον τάφο, αλλά μη βρίσκοντας τίποτε πέταξαν το πτώμα στον Τίβερη. Ο δίαδοχος του Στεφάνου, ο Πάπας Θεόδωρος, βρήκε το πτώμα του «Φορμόζου;» το οποίο ακόμα επέπλεε στον Τίβερη (μετά απο ενάμισυ χρόνο ε;), το επανέφερε στο Βατικανό, το ξαναέντυσε με τα παπικά ενδύματα και το ξαναέστησε στον παπικό θρόνο. Απεδόθησαν τιμές για αρκετές ημέρες και μετά ξανενταφιάστηκε με όλες τις τιμές.
Η τρέλα αλλά και η κοροϊδία της τιμωρίας των νεκρών δεν σταμάτησε. Τον 13 αιώνα με πρωτοβουλία της Ιεράς Εξέτασης εκάησαν πολλά πτώματα σαν μέρος της συνήθους ανακριτικής διαδικασίας.
Το 1670 στην Γαλλία σε ένα περιφερειακό ποινικό κώδικα αναφέρεται ότι οι νεκροί μπορούν να προσαχθούν σε δίκη αλλά έχουν το δικαίωμα της υπεράσπισης. Προχωρημένα πράγματα.
Σε ένα τελευταίο περιστατικό τον 19 αιώνα, στην Νυρεμβέργη, κομματιάστηκε ένα πτώμα απο το πλήθος σε μια συμβολική τιμωρία κάποιου πεθαμένου ενόχου, ενώ οι επίσημες αρχές απλώς δεν συμμετείχαν επίσημα.
Η δίκη των νεκρών και η τιμωρία τους μπορεί να θεωρηθεί σαν μια πράξη έσχατης προκατάληψης, εξαιτίας του φόβου ότι η θεϊκή τιμωρία δεν αφορά μόνο τους νεκρούς εγκληματίες ή παραβάτες αλλά και όλη την κοινωνία. Ήταν λοιπόν μια πράξη συμβολικού καθαρμού – εξαγνισμού. Η μετά θάνατον καταδίκη πιστοποιούσε, έστω και με παρανοϊκό τρόπο, την πρόθεση των ζώντων να αποστασιοποιηθούν απο τις αμαρτίες των νεκρών.
Δεν λέω να μην μάθουμε τι έκανε ο Άκης και ο Μαντέλης. Αλλά η έννοια της τιμωρίας και κατ επέκταση του καθαρμού νοείται, όταν το αίμα που χύνεται είναι φρέσκο.
Ασε που η ιστορία λέει ότι μπορεί να ξαναδούμε τον Ακη με τα άμφιά του πάλι λατρευόμενο.
ΜΑΙΚΗΝΑΣ
Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010
Με αφορμή την έρευνα και τη διαφαινόμενη δίκη δύο πολιτικών πτωμάτων, του Άκη και του Μαντέλη, σκέφτηκα να σας πάω πίσω σε άλλες εποχές, όπου οι δίκες των πτωμάτων εξυπηρετούσαν τα σχέδια της εκάστοτε εξουσίας. Πάνω απ όλα επιβεβαίωναν την κυριαρχία της εξουσίας αυτής, απαλλάσοντάς την και ξωρκίζοντας τον κίνδυνο καταλογισμού των δικών της πραγματικών ευθυνών.
Κάθε ομοιότητα με το παρόν συμ -πτωματική. Εξ άλλου για πτώματα θα μιλήσουμε.
Η δίκη του πεθαμένου Πάπα.
Η πρώτη δίκη και καταδίκη πτώματος που αναφέρεται, ήταν αυτή του Πάπα Φορμόζου, το 897 μΧ στην Ρώμη. Οκτώ μήνες μετά την ταφή του, το πτώμα του πεθαμένου Πάπα ξεθάφτηκε, ντύθηκε με τα Παπικά άμφια, τοποθετήθηκε στο θρόνο και του απαγγέλθηκαν κατηγορίες, μια εκ των οποίων ήταν η υφαρπαγή του παπικού θρόνου. Ο διάδοχός του Πάπας Στέφανος ο 6ος κραυγάζοντας απήυθηνε τις κατηγορίες, ενώ το πτώμα δεν αντιδρούσε.
Ο Φορμόζος ευρέθη ομόφωνα μετά θάνατον ένοχος. Το παπικό ένδυμα ξεσκίστηκε και το πτώμα μεταφέρθηκε έξω απο το βαπτιστήριο για να ταφεί σε ένα κεραμοποιίο. Τυμβορύχοι έσκαψαν τον τάφο, αλλά μη βρίσκοντας τίποτε πέταξαν το πτώμα στον Τίβερη. Ο δίαδοχος του Στεφάνου, ο Πάπας Θεόδωρος, βρήκε το πτώμα του «Φορμόζου;» το οποίο ακόμα επέπλεε στον Τίβερη (μετά απο ενάμισυ χρόνο ε;), το επανέφερε στο Βατικανό, το ξαναέντυσε με τα παπικά ενδύματα και το ξαναέστησε στον παπικό θρόνο. Απεδόθησαν τιμές για αρκετές ημέρες και μετά ξανενταφιάστηκε με όλες τις τιμές.
Η τρέλα αλλά και η κοροϊδία της τιμωρίας των νεκρών δεν σταμάτησε. Τον 13 αιώνα με πρωτοβουλία της Ιεράς Εξέτασης εκάησαν πολλά πτώματα σαν μέρος της συνήθους ανακριτικής διαδικασίας.
Το 1670 στην Γαλλία σε ένα περιφερειακό ποινικό κώδικα αναφέρεται ότι οι νεκροί μπορούν να προσαχθούν σε δίκη αλλά έχουν το δικαίωμα της υπεράσπισης. Προχωρημένα πράγματα.
Σε ένα τελευταίο περιστατικό τον 19 αιώνα, στην Νυρεμβέργη, κομματιάστηκε ένα πτώμα απο το πλήθος σε μια συμβολική τιμωρία κάποιου πεθαμένου ενόχου, ενώ οι επίσημες αρχές απλώς δεν συμμετείχαν επίσημα.
Η δίκη των νεκρών και η τιμωρία τους μπορεί να θεωρηθεί σαν μια πράξη έσχατης προκατάληψης, εξαιτίας του φόβου ότι η θεϊκή τιμωρία δεν αφορά μόνο τους νεκρούς εγκληματίες ή παραβάτες αλλά και όλη την κοινωνία. Ήταν λοιπόν μια πράξη συμβολικού καθαρμού – εξαγνισμού. Η μετά θάνατον καταδίκη πιστοποιούσε, έστω και με παρανοϊκό τρόπο, την πρόθεση των ζώντων να αποστασιοποιηθούν απο τις αμαρτίες των νεκρών.
Δεν λέω να μην μάθουμε τι έκανε ο Άκης και ο Μαντέλης. Αλλά η έννοια της τιμωρίας και κατ επέκταση του καθαρμού νοείται, όταν το αίμα που χύνεται είναι φρέσκο.
Ασε που η ιστορία λέει ότι μπορεί να ξαναδούμε τον Ακη με τα άμφιά του πάλι λατρευόμενο.
ΜΑΙΚΗΝΑΣ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
