Η τέχνη της σκιάς

δυο μονόπρακτα του Ιάκωβου Καμπανέλλη

ΔΙΑΛΕΧΤΗ, ΜΑΝΑ, ΣΟΦΙΑ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ αχ, να ΄σουν εδώ...

ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ: Δυο μονόπρακτα

«Αυτός και το παντελόνι του» (έργο του 1957) και «Οι δύσκολες νύχτες του κύριου Θωμά» (έργο του 2005): Ο πρώτος και ο τελευταίος μονόλογος του Ιάκωβου Καμπανέλλη σε ενιαία παράσταση.
Παίζουν: Μανώλης Γιούργος,
Γιάννης Παπαθύμνιος.
Σκηνοθεσία, σκηνογραφική και μουσική επιμέλεια:
Μανώλης Γιούργος.

Δύο άντρες μονολογούν στις άκρες μιας πεντηκονταετίας. Συζητούν και συγκρούονται με τον εαυτό τους, συζητούν και συγκρούονται με πρόσωπα που απουσιάζουν σωματικά, αλλά είναι τόσο «παρόντα» που τους κάνουν να σπαράζουν και να παραληρούν. Διαλεχτή, Μάνα, Σοφία, Αγγελική είναι τα ονόματα που παίρνει η Γυναίκα που τους νανούρισε και τους φρόντισε σαν παιδιά, που τους σκίρτησε ερωτικά, που τους έκανε να πονέσουν επειδή χώρισαν οι δρόμοι τους, είτε γιατί έτσι συμβαίνει στη ζωή, είτε γιατί έτσι αποφασίζει το αδιανόητο, ο Θάνατος.

Η αρχή και το τέλος της πεντηκονταετίας 1950-2000 οριοθετούν τη μετάβαση από τα μεταπολεμικά κουρέλια στο εκσυγχρονιστικό κουστούμι. Ενώ η Ελλάδα έχει γίνει «αγνώριστη», ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, από τις πιο σπουδαίες πνευματικές προσωπικότητες αυτής της χώρας, ανασύρει ό,τι έχει περισωθεί στη συνείδηση των Νεοελλήνων από αυτήν τη σαρωτική «ανάπτυξη».

Η παράσταση θα δίνεται Σάββατο και Κυριακή, γιά όλο τον Οκτώβριο, και το πρώτο Σαββατοκύριακο του Νοεμβρίου

Ιδιόμελο Χώρος Τέχνης, Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου, Μαρούσι (200 μέτρα από το Σταθμό του ΗΣΑΠ)

κρατήσεις θέσεων: 210 68 17 042

εισιτήριο: 10 ευρώ
ώρα έναρξης: 21.00

Η Λαμπέτη διαβάζει Μαρία Νεφέλη

Έλλη Λαμπέτη... Σαν σήμερα πέθανε

...την είδα τρεις φορές να παίζει, αλησμόνητες: στη δεσποινίδα Μαργαρίτα, στα 7 Μονόπρακτα και, τελευταία φόρα, πάνω, Θεσσαλονίκη, στη Φιλουμένα Μαρτουράνο, σ' ένα ρόλο κόντρα, όπως λέγαμε τότε, για εκείνη. Τον σκεπτικισμό μας ότι δεν της ταίριαζε ο ρόλος τον επισκίασε η σκηνή του τέλους, όπου η Φιλουμένα ανακαλύπτει ότι κλαίει με αληθινά δάκρυα. Συγκαταλέγω τις στιγμές που απόλαυσα την υποκριτική της στόφα, στις υψηλότερες στιγμές θεατρικής χαράς που έχω νιώσει.

Ριχάρδος ο Γ' του Κέβιν Σπέισι: ένας υποκριτικός άθλος

Μνεία για την αριστουργηματική παράσταση του Ριχάρδου του 3^ου  του Σαμ Μέντες στην Επίδαυρο (τρίτη μέρα σήμερα μετά την παρακολούθηση της παράστασης του Σαββάτου και ακόμα την έχω μέσα μου, και τις εικόνες της και, βεβαίως, την συγκλονιστική ερμηνεία του  Κέβιν Σπέισι).

Θα μπορούσε κανείς να πει – όποιος τουλάχιστον έχει δει το Seven και του The usual suspects – ότι ο Σπέισι ήταν προβλέψιμη επιλογή να υποδυθεί το θηρίο «Ριχάρδος». Γιατί,  πράγματι, ο Σπέισι έχει την ικανότητα να σημειολογεί με ακριβέστατο τρόπο αυτό που κρύπτεται πίσω από αυτό που φαίνεται κάτω από το προσωπείο της φυσιογνωμίας. Το πρόσωπό του στην οθόνη λειτουργεί σαν μια εναλλαγή μασκών που επιτρέπουν στο θεατή να υποπτευθεί ότι αυτό που βρίσκεται πίσω από τις μάσκες ελάχιστη σχέση έχει με την αρυτίδωτη ηρεμία των χαρακτηριστικών. Αυτή η αντίφαση της ηρεμίας του προσώπου με τη θηριωδία του ρόλου κάνουν τις ερμηνείες του Σπέισι και στα 2 αναφερόμενα φιλμς τόσο μοναδικές (στο The usual suspects πήρε και το πρώτο του Όσκαρ).

Ωστόσο, στο θέατρο, πόσω μάλλον της Επιδαύρου, λειτουργούν άλλοι κανόνες από αυτούς του κινηματογράφου. Η μεγάλη επίτευξη του Σπέισι, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται ακριβώς εδώ: ότι εφάρμοσε, προέκτεινε και μετουσίωσε την υποκριτική του με όρους θεατρικούς και, τολμώ να πω, προσαρμοσμένους στην ιδιαιτερότητα του χώρου της Επιδαύρου. Η ερμηνεία του στο Ριχάρδο, ερμηνεία πλασμένη από απλά υλικά, είχε μέγεθος, και δεν εννοώ ποσοτικό μέγεθος (ένταση φωνής ή σκηνική φασαρία), εννοώ σκηνικό όγκο που απορρέει από την συνεργασία τεχνικής, σκηνικών επιλογών και ψυχικού δυναμικού. Το σώμα – άθυρμα, που επί τρεις ώρες κυκλοφορεί με αγκυλωμένο σε μηχανισμό το πόδι τρεκλίζοντας, υπήρξε μια ιδιοφυής και γενναιόδωρη σκηνική επιλογή. Άθλημα για τον ηθοποιό (ο οποίος στο τέλος του έργου όχι μόνο ξιφομαχεί αλλά και στο φινάλε μένει κρεμασμένος ανάποδα σα σφαχτάρι για 4 λεπτά!), αλλά συγχρόνως υποκριτικός άθλος τραγικού μεγέθους. Ο Ριχάρδος του Σπέισι δεν στηρίχτηκε στις ψυχολογικές λεπτομέρειες, αλλά ήταν μια έκρηξη αρχετυπικών ανθρώπινων παθών. Ή, διαφορετικά, η όποια νατουραλιστική τεχνική του (όπως στο έξοχο κινηματογραφικό στιγμιότυπο στη βιντεο-οθόνη, στη σκηνή παράλληλης δράσης με τον Μπάκιγχαμ - η οποία, σημειωτέον, λειτούργησε εξαιρετικά ως σχόλιο για την σύγχρονη μορφή προπαγάνδας των μήντια), υπηρέτησε την πρόθεση του τραγικού μεγέθους και η Επίδαυρος γέμισε από την παρουσία του: θηρίο της εξαπάτησης ο Ριχάρδος, ευφυής δολοπλόκος, φονιάς, αλλά και γητευτής. Ακαταμάχητο, τρομαγμένο, πάσχον πρόσωπο, κι αυτό με τη σειρά του σφάγιο σ’  έναν κόσμο όπου δεν υπάρχουν αθώοι, παρά μόνο δυνητικά και ενεργητικά ένοχοι.

Το ΒΑDMINTON και το ελληνικό παράλογο...

Υποστηρίξτε το BADMINTON
…Κάντε το δική σας υπόθεση!
Ένας χώρος πολιτισμού χρειάζεται την υποστήριξή σας!!
 
Το Θέατρο Βadminton …έμπλεξε στον λαβύρινθο των γραφειοκρατών και των αδιάφορων πολιτικών, που δεν τιμούν τους νόμους και τις υπογραφές τους! Δεν προστατεύουν τα χρήματα των πολιτών (35 εκατ. ευρώ στοίχισε στους Ελληνες φορολογούμενους η Ολυμπιακή εγκατάσταση), δεν σέβονται τα χρήματα των επενδυτών (15 εκατ. ευρώ κόστισε η μετατροπή της αρένας σε σύγχρονο θέατρο) και καθόλου δεν ενδιαφέρονται για την αγάπη που δείξατε και αγκαλιάσατε το Θέατρο Badminton και τις παραστάσεις του.

Η οικολογική ευαισθησία των υπευθύνων εξαντλείται στο να επιθυμούν, μέσω Σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος, να γκρεμιστεί το θέατρο μετά τη λήξη της σύμβασής μας, για οποιοδήποτε λόγο!.. Έτσι νομίζουν ότι θα προστατεύσουν το Μητροπολιτικό Πάρκο! Το Θέατρο με τον περιβάλλοντα χώρο του καταλαμβάνει μόνο το 2,6% των 965 στρεμμάτων του υπό ίδρυση εδώ και πάμπολλα χρόνια Μητροπολιτικού Πάρκου στο Γουδή. Αδιαφορούν και δεν σκέπτονται ότι ένας πολυχώρος πολιτισμού αναβαθμίζει ένα χώρο πρασίνου και αναψυχής, τα δε έσοδα του Θεάτρου και των άλλων χρήσεων που προβλέπονται στη σύμβασή μας θα μπορούσαν να συντηρήσουν εξολοκλήρου το πάρκο!

Η σύμβαση που έχουμε υπογράψει δεν εκπληρώνεται από το δημόσιο, οι ήπιες χρήσεις που έχουν συμφωνηθεί δεν αδειοδοτούνται και ακόμη και το πλέον αυτονόητο όταν μισθώνεις μια εγκατάσταση, να έχεις αυτόνομη ύδρευση και ηλεκτροδότηση στην περίπτωσή μας είναι αδύνατο, γιατί ο στρατός που δεσπόζει στην περιοχή θεωρεί το Θέατρο αυθαίρετο!!!...

Να υποθέσουμε ότι μεθοδεύουν την οικονομική μας εξόντωση, ώστε να μην τα καταφέρουμε; Σε μια εποχή που παρακαλούν για επενδύσεις, για να εξασφαλίσουν έσοδα και ανάπτυξη; Δεν θέλουμε ακόμη να το πιστέψουμε!!! Ειδικά όταν πρόκειται για ένα Θέατρο, που όχι μόνο δεν επιδοτείται, αλλά είναι και πηγή εσόδων για το δημόσιο. Ένα Θέατρο που απασχολεί 40 εργαζόμενους, χώρια το έκτακτο προσωπικό. Ένα Θέατρο που έχει καταβάλλει έως τώρα ενοίκια στο δημόσιο 2.500.000 €, χωρίς να υπολογίζουμε το ΦΠΑ, τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές. Ένα Θέατρο, το οποίο σε 20 χρόνια που λήγει η σύμβαση, θα αποτελεί περιουσία της πολιτείας!!!

Το Θέατρο BADMINTON δεν είναι «αυθαίρετο της παραλιακής» για να το κατεδαφίσουν και με τη δική σας υποστήριξη θα συνεχίσει να προσφέρει στον πολιτισμό και την ψυχαγωγία της πόλης μας, ακόμη και μετά τη λήξη της δικής μας σύμβασης! Θα μπορούσε να αποτελέσει δε, την κινητήριο δύναμη για τη δημιουργία του πολυπόθητου Μητροπολιτικού Πάρκου!

sign the Petition

λόγος για ένα αριστούργημα

Είδα χτες μιαν ιδιοφυή παράσταση: οι Ναυαγοί της Τρελής Ελπίδας" της Α. Μνούσκιν. Στα πεδία της κριτικής δεν θέλω να εισέλθω, μόνο θέλω να μοιραστώ με τους φίλους του μπλογκ τη βαθιά συγκίνηση που ένιωσα από το σχεδόν τετράωρο θέαμα:

Το έργο γραμμένο για το πανευρωπαϊκό, και βέβαια το εθνικό μας, σήμερα, ξεκινάει στη δική μας σκοτεινή ιστορική στιγμή, στη σοφίτα ενός εστιατορίου, όπου το  1914, παραμονές του Α'  Παγκόσμιου Πολέμου, ένας λάτρης της νεογέννητης τέχνης του κινηματογράφου φιλοδοξεί να γυρίσει σε ταινία, βωβή προφανώς, το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν "οι Ναυαγοί του Ιωνάθαν". Πράγματι, το γύρισμα ξεκινάει και ο μύθος (: από τη δολοφονία του πρίγκιπα Ροδόλφου και της ερωμένης του Μαρίας στο Μάγιερλιγκ, μέχρι τη φυγή  από το ακρωτήριο Χορν) ξετυλίγεται μαζί με την Ιστορία (: από τη δολοφονία του Δούκα Φραγκίσκου Φερδινάρδου στο Σαράγεβο μέχρι τη δολοφονία του Ζ. Ζωρές  και την έκρηξη του πολέμου). Η μεγάλη Ιστορία διαπλέκεται σοφά με τη φικσιόν ιστορία, ενώ 20-30 ηθοποιοί επί σκηνής, και ο μουσικός μαζί τους,  όπως σε όλες τις παραστάσεις της Μνούσκιν, παίζουν, εναλλάσσουν ρόλους, χορογραφούνται, εκτελούν χρέη φωτιστή, φροντιστή, καθαρίζουν και διαμορφώνουν το σκηνικό χώρο και παράγουν γνήσιο θέατρο. Το σπουδαίο εύρημα της παράστασης, όμως,  είναι το γύρισμα της βωβής ταινίας. Οι ηθοποιοί παίζουν βωβό κινηματογράφο, με υπερτίτλους, ενώ το "συνεργείο" τους κινηματογραφεί.
Μπορεί, άραγε,  μια παράσταση να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού δείχνοντας κατά το μεγαλύτερο μέρος το γύρισμα μιας βωβής ταινίας, θα ρώταγε κανείς. Ω, ναι! Προσφέροντας μάλιστα γενναιόδωρα απόλαυση στις αισθήσεις, πρόκληση για σκέψη,  θέαμα λαϊκό, αισθηματικό, βαθιά αγαπητικό!

Η Μνούσκιν  διαβλέπει ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται σε αντίστοιχη ιστορική καμπή όπως εκείνη του Α'  Παγκόσμιου Πολέμου. Οι συγκρίσεις και τα συμπεράσματα δικά μας, των θεατών. Ωστόσο, μέσα σε ερήμωση ο παράφορος ιδεολόγος του έργου, με συνοδοιπόρο έναν νεαρό Ινδιάνο, διαφεύγει από τον αλωμένο του παράδεισο με μια σχεδία,  αμετανόητος οραματιστής ενός καλύτερου κόσμου.
Πατώντας γερά στις ιδέες του Διαφωτισμού και τη μαρξιστική σκέψη, το έργο τελειώνει με μια τρελή ελπίδα:  στο σκοτάδι, ας πορευόμαστε, ναι, αλλά με αναμμένο το φάρο της ανθρωπιάς.
 Αυτή την κατάφαση τη χρειαζόμαστε όλοι! Ναυαγοί! Αλλά μιας τρελής ελπίδας...

θέατρο στην Άνδρο

Ισχυρούς δεσμούς έχουσα με την Άνδρο, δεδηλωμένη παλαιόθεν λάτρης του νησιού, προτείνω ένα ταξίδι διήμερο, να δείτε και την παράσταση της Λαϊκής Σκηνής με το έργο του Σκούρτη!
Εδώ πληροφορίες για την παράσταση και την ομάδα: Λαϊκή Σκηνή Άνδρου

Η μαρκησία ντε Σαντ

Γιούκιο Μισίμα

Η ΜΑΡΚΗΣΙΑ ΝΤΕ ΣΑΝΤ

Το έργο παρακολουθεί δύο παράλληλα ιστορικά γεγονότα: Τα χρόνια πριν από την έναρξη της Γαλλικής επανάστασης μέχρι εννέα μήνες μετά, και τη μακροχρόνια φυλάκιση του Μαρκήσιου ντε Σαντ, με την κατηγορία των ανήθικων σεξουαλικών πρακτικών. Η πρώτη πράξη εκτυλίσσεται το 1772, η δεύτερη το 1778 και η τρίτη δώδεκα χρόνια μετά, το 1790, και ακριβώς εννέα μήνες μετά την έναρξη της Γαλλικής επανάστασης.

Ο πολυβραβευμένος ιάπωνας συγγραφέας, Γιούκιο Μισίμα, με φόντο τη Γαλλική επανάσταση, που έμελλε να αλλάξει ολόκληρο το δυτικό κόσμο, φέρνει σε επαφή έξι διαφορετικές και έντονες γυναικείες προσωπικότητες σε ένα διάλογο για την ηθική, το ήθος, τις κοινωνικές συμβάσεις και την ελευθερία. Οι έξι γυναίκες του Μισίμα, πρόσωπα όλες του στενού περιβάλλοντος του Ντε Σαντ, αλλά και προσωποποίηση η καθεμιά τους μιας διαφορετικής στάσης απέναντι στη ζωή, μιας διαφορετικής ιδεολογίας, με αφορμή την φυλάκιση του ριζοσπάστη συγγραφέα και φιλοσόφου, αναζητούν ένα δρόμο για την ελευθερία. Η αντισυμβατική και ακραία προσωπικότητα του Μαρκήσιου ντε Σαντ, ο οποίος δεν εμφανίζεται ποτέ στο έργο, δίνει την ιδανική αφορμή για να ανταλλάξουν καυστικά ευφυολογήματα και να συγκρουστούν, μέσα από διαλόγους ποτισμένους από το πάθος της καθεμιάς, αναζητώντας και δοκιμάζοντας τα όρια ανάμεσα στον καθωσπρεπισμό και την αξιοπρέπεια.

Ο συγγραφέας, βιώνοντας το τέλος μιας εποχής για τη χώρα του και τον πολιτισμό της, δανείζεται την ιστορία της Δύσης για να πραγματευτεί την αλλαγή των ηθών σε μια περίοδο γενικής κρίσης, αντίστοιχης με αυτή που βιώνουμε σήμερα.Το έργο του Γίουκιο Μισίμα μας αφορά όσο ποτέ άλλοτε σε μια περίοδο που η κοινωνία μας οφείλει να αναλογιστεί τη σχέση της με την Ιστορία της και να κάνει την αυτοκριτική της.

Συντελεστές:

Μετάφραση: Παναγιώτης Ευαγγελίδης

Δραματουργική επεξεργασία: Δημήτρης Τσεκούρας - Ορέστης  Τάτσης

Σκηνοθεσία: Ορέστης Τάτσης

Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Κοστούμια: Μπιάνκα Νικολαρεΐζη

Φωτισμοί: Νικος Βλασσόπουλος

Μουσική: Τηλέμαχος Μούσας

Βοηθός σκηνοθέτη: Στέλιος Πατσιάς

Διανομή:

Βαρόνη Σιμιάν: Πάνος Ροκίδης

Κόμησσα Ντε Σαιν-Φον: Ανατολή Αθανασιάδου

Σαρλότ: Δάφνη Καφετζή

Κυρία Μοντρέιγ, μητέρα της Ρενέ: Μαρία Τσιμά

Ρενέ, μαρκησία ντε Σαντ: Ελένη Καλαρά

Αν, η μικρότερη αδερφή της Ρενέ: Βίκυ Καλπάκα

Θέατρο ΣΦΕΝΔΟΝΗ, Μακρή 4, Αθήνα, Σταθμός Μετρό Ακρόπολη

Τηλ. 2109246692 

Παραστάσεις: Τετάρτη - Κυριακή 21.15 έως 5/6/2011

Διάρκεια: 90΄

Τιμές εισιτηρίων: Τετάρτη - Πέμπτη: 15, 10 φοιτητικό

                        Παρασκευή - Σάββατο - Κυριακή:  20, 15 φοιτητικό

Animator vs Animation

εμπνευσμένο και συμβολικό!

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ!!

ELIART

Μια καινούργια ιδέα «φύτρωσε» στo Βοτανικό, στην οδό Κωνσταντινουπόλεως 127. Ο χώρος Τέχνης ELIART. Υπεύθυνοι για αυτό, είναι η Αννέτα Παπαθανασίου, ο Γιώργος Φρατζεσκάκης και ο Θανάσης Ρουμελιώτης.

Το όνομα ELIART είναι εμπνευσμένο από την ελιά που δεσπόζει στο εξωτερικό του θεάτρου. Εξάλλου, δεν υπάρχει αρχαίο θέατρο όπου να μην μνημονεύεται η «ασημόγλαυκη ελιά», το δέντρο της Θεάς Αθηνάς.

Σε αυτόν τον χώρο, σε industrial σκηνικό, χωρητικότητας 100 θέσεων, με πολύ μεράκι δημιούργηθηκε μια σκηνή, που φιλοδοξεί να φιλοξενήσει νέες ομάδες, αλλά και καθιερωμένα σχήματα με γνωστούς Ελληνες και ξένους καλλιτέχνες, μέσα απο θεατρικές παραστάσεις, μουσικές βραδιές, προβολές ταινιών, παρουσιάσεις βιβλίων και αφιερώματα σε Ελληνες ηθοποιούς και συνθέτες.

Οι θεατές θα έχουν την δυνατότητα να απολαύσουν το ποτό τους, να μιλήσουν με τους δημιουργούς και να συζητήσουν μεταξύ τους, πριν και μετά την παράσταση, στον ειδικά διαμοφωμένο χώρο υποδοχής, αλλά κυρίως θα έχουν την δυνατότητα να επιλέξουν ποιές παραστάσεις θα παρακολουθήσουν απο το μηνιαίο εναλλασόμενο πρόγραμμα του ELIART.

Με σκοπό την ανταλλαγή ιδεών και την παρουσία πρωτοποριακών προτάσεων σε ένα «ανήσυχο κοινό» που εκτιμά την τέχνη, το ELIART στοχεύει να γίνει χώρος συνάντησης Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών και να προσφέρει στο φιλότεχνο κοινό της Αθήνας, εναλλακτικούς τρόπους διασκέδασης και ψυχαγωγίας.

Οι παραστάσεις και οι μουσικές εκδηλώσεις στο ELIART ξεκίνησαν στις 26 Δεκεμβρίου και θα διαρκέσουν ώς το τέλος Μαίου.

Φλαμένκο στο θέατρο Eliart

Παρασκευή 11 και Σάββατο 12 Φεβρουαρίου στις 23.00

Κυριακή 13 Φεβρουαρίου στις 22.00

Ρεσιτάλ Φλαμένκο 
με την Curra Suarez και τον Γιώργο Βαλίρη. 

 Στο μαγικό κόσμο του φλαμένκο μας ταξιδεύουν η εκρηκτική Iσπανίδα ερμηνεύτρια Curra Suarez, η οποία  έρχεται στην Ελλάδα αποκλειστικά για τις τρεις παραστάσεις στο θέατρο Eliart, και ο δεξιοτέχνης κιθαρίστας Γιώργος Βαλίρης.

Μαζί τους μόνο για την Κυριακή η χορεύτρια  Ελένη Γιαννοπούλου.

Η βραδιά πλαισιώνεται από κείμενα που επέλεξε και διαβάζει ο Θέμης Ροδαμίτης.

Η Curra Suarez και ο Γιώργος Βαλίρης  συνεργάζονται τα τελευταία χρόνια και δίνουν ρεσιτάλ σε επιλεγμένους χώρους, σημαντικά θέατρα και μεγάλα φεστιβάλ ανά την  Ευρώπη, παρουσιάζοντας με το δικό τους χαρακτηριστικό ύφος αυτό το αυθεντικό είδος της ισπανικής λαϊκής μουσικής.

Είσοδος: €10,00

http://www.eliarttheater.gr

www.youtube.com/user/currasuarez

Η ΝΟΡΑ ΜΕΤΑ: μια παράσταση στο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ

ΠΡΌΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΚΑΜΤΣΗ. 

ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΙΔΑ, ΑΚΟΜΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ,  ΑΛΛΑ, ΕΧΟΝΤΑΣ ΔΕΙ ΑΛΛΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ, ΜΠΟΡΩ ΝΑ  ΕΚΦΡΑΣΩ ΤΗΝ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ. ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΩ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΜΟΥ ΜΕ ΕΣΤΑΛΗ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΜΙΑ ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΓΚ!

JIAGOGINA

Η παράσταση «ΝΟΡΑ ΜΕΤΑ» αποτελεί μια καινούρια ματιά στο ανατρεπτικό έργο του Ιψεν  ΝΟΡΑ. Η παράσταση του Τόπος αλλού ακολουθεί και ανακαλύπτει τη ΝΟΡΑ στα βήματα της στη σύγχρονη κοινωνική Βαβέλ σε ένα… θαυμαστό καινούργιο κόσμο.

Εκεί οφείλεται και έτσι δικαιολογείται η επέμβαση στον τίτλο η ΝΟΡΑ ΜΕΤΑ.

Πράγματι, τι απέγινε εκείνη η Νόρα που με μια γενναία κίνηση χτύπησε τη γροθιά της στο σπασμένο γυαλί της σαθρής κοινωνίας του Χέλμερ, του Κρογκσταντ και του γιατρού Ρανκ; Τι κατάληξη είχε η επανάσταση της;

Ζώντας ο σημερινός άνθρωπος συνεχείς  και διαδοχικές επαναστατικές αποτυχίες, προδοσίες,  κοινωνικές και υπαρξιακές απογοητεύσεις δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη Νορα με την ρομαντική διάθεση άλλων καιρών.

Τώρα η Νόρα περιφέρεται κάπου στην απέραντη ερημιά του σύγχρονου κόσμου μας. Ξυπόλητη σκαρφαλώνει στα κακοτράχαλα ερείπια των ανθρώπινων προσδοκιών.

Παραλογισμένη επαναλαμβάνει ξανά και ξανά τις ατάκες της. Όλα όσα είπε στον άνδρα της και στους άλλους ρόλους –ρόλος και αυτή στο απέραντο θέατρο που ζούμε-  τα λέει και τα ξαναλέει. 

Θέλει μήπως να πιάσει το νήμα από κει που το άφησε;

Θέλει να ξορκίσει το κακό που την κυνηγάει και που τελικά υπάρχει και μέσα στην ίδια;

Μετανιώνει και θέλει να επιστρέψει;

Ποια τελετή στήνει τριγύρω της και ποια λύτρωση ζητάει;

Το κείμενο αυτής της ιδιαίτερης παράστασης είναι μια συνεργασία μεταξύ του Σουηδού ποιητή Έρικ Λάρσον και του σκηνοθέτη Νίκου Καμτσή.

Κάθε μέρα εκτός Τρίτης & Τετάρτης μέχρι 28 Μαρτίου 2011

Μετάφραση, δραματουργική επιμέλεια κειμένου ΝΙΚΟΣ ΚΑΜΤΣΗΣ, ΕΡΙΚ ΛΑΡΣΟΝ

Σκηνοθεσία ΝΙΚΟΣ ΚΑΜΤΣΗΣ

Σκηνικό ΒΑΣΙΛΗ ΡΟΚΟΜΑΝΩΦ, ΝΙΚΟΣ ΚΑΜΤΣΗΣ

Κοστούμια ΜΙΚΑ ΠΑΝΑΓΟΥ         

Μουσική ΧΡΗΣΤΟΣ ΞΕΝΑΚΗΣ

Διανομή

Νόρα Μαρλέν Σαίτη

Χέλμερ Νίκος Αλεξίου

Κρογκσταντ Γιώργος Κροντήρης

Ρανκ Πολύκαρπος Πολυκάρπου

Λίντε Γεωργία Μαυρογιώργη

Ειδική προσφορά για τους αναγνώστες του blog: Παρακαλούμε επικοινωνήστε κάνοντας κράτηση στο email inorameta@gmail.com ώστε να λάβετε ειδική έκπτωση στην τιμή του εισιτηρίου, από 20 ευρώ- 13 μόνο ευρώ.

...................................................

Παραθέτω και μια παρουσιάση της παράστασης από την  Αφροδίτη Κομπολίτη

jiagogina 

                                                                               

η Νόρα 100 χρόνια και κάτι μετά

της Αφροδίτης Κομπολίτη, MA Theatre Directing

 «από πατέρα σε σύζυγο… κανόνες, πιστεύω, νόμοι αλλονών…»

Νορβηγία 1879: Ο Χένρικ Ίψεν, κατακτά μια θέση ανάμεσα στους σημαντικότερους θεατρικούς συγγραφείς παρουσιάζοντας το «Κουκλόσπιτο». Εκεί γεννιέται η Νόρα, το κεντρικό πρόσωπο του έργου, που γρήγορα θα μεταμορφωθεί σε έναν από τους κυρίαρχους και πιο πολυσυζητημένους γυναικείους ρόλους που θα αναδείξει το θεατρικό σανίδι. Έργο ριζοσπαστικό, φεμινιστικό και επαναστατικό μέσα από το πέρασμα του χρόνου θα ξεπεράσει τόσο την εποχή του όσο και τα γεωγραφικά σύνορα. Ο Ίψεν προκαλεί την αντίδραση της κοινωνίας του 19^ου αιώνα εισβάλλοντας απρόσκλητος στο πατριαρχικό σπιτικό της Οικογένειας Χέλμερ, δίνοντας φωνή και θέση στο γυναικείο φύλλο.

 «Ένα μόνο ξέρω, πρέπει πρώτα να καταστρέψω για να φτιάξω μετά…»

Αθήνα 2011: Το θέατρο Τόπος Αλλού υποδέχεται τη Νόρα, ύστερα από πρόσκληση του σκηνοθέτη Νίκου Καμψή στο νέο της σπίτι… «η Νόρα μετά». Μέσα από ένα παιχνίδι, και χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του θεάτρου μέσα στο θέατρο, η Νόρα μας προϊδεάζει για το έργο που θα παρακολουθήσουμε. Με την μπρεχτική αυτή εισαγωγή μας ενημερώνει για το ταξίδι και τον αγώνα της προς την ελευθερία.

Η Νόρα του 21^ου αιώνα δεν έχει ηλικία και φύλο. Είναι ένα άτομο εγκλωβισμένο σε κοινωνικές συμβάσεις, προς αναζήτηση του εγώ του. Εισέρχεται και εξέρχεται από το θεατρικό παιχνίδι κρατώντας την ανάλογη απόσταση, όταν αυτή απαιτείται. Μέσα από τη θέση της ηρωίδας, αλλά και του παρατηρητή ταυτόχρονα, μπορεί να βιώσει, να παρατηρήσει και κατά προέκταση να αλλάξει. Η απόσταση αυτή δημιουργείται μέσα από παραβίαση των θεατρικών συμβάσεων, ή καλύτερα ψευδαισθήσεων. Οι ηθοποιοί αλλάζουν κοστούμια επί σκηνής. Το σκηνικό δημιουργείται εν ώρα παράστασης. Παλιές κούκλες μέσα σε γυάλες συμβολίζουν τα παιδιά. Μικρές μακέτες σκηνικών στοιβάζονται η μία πάνω στην άλλη. Τρεις γιγάντιες κούκλες ξεπηδούν ως δια μαγείας μέσα από το σκηνικό. Οι σκηνογραφικές επιλογές -αξιέπαινες, ευρηματικές και άκρως πρακτικές- εξυπηρετούν και αναδεικνύουν το σκηνοθετικό στόχο.

Η Νόρα παγιδευμένη ανάμεσα στις ανδρικές φιγούρες που συνθέτουν το κελί της, αγωνίζεται να δώσει σάρκα στα μαρμαρωμένα της πόδια και να βρει τη δύναμη να δραπετεύσει από τα καρφωμένα στο πάτωμα παπούτσια της. Εχθρός της η τράπεζα, το σύστημα, ο εκβιασμός, η υπόληψη. Ή μήπως η αγάπη της για τον σύζυγό της, Τόρβαλντ; Αυτός με τη σειρά του παρασυρμένος από το υπερεγώ του γίνεται θύμα και σύμβολο της κοινωνίας των αντρών. Στο ρόλο της Νόρας, η Μάρλεν Σαίτη, ακροβατεί ανάμεσα στην αθωότητα και τον παραλογισμό του εγκλωβισμού. Αφηγείται, πρωταγωνιστεί και περιμένει μαζί με μας να ανακαλύψουμε το φινάλε. Ο Νίκος Αλεξίου και ο Πολύκαρπος Πολυκάρπου, στους ρόλους του Τόρβαλντ και του γιατρού Ράνκ, για μια ακόμα φορά αποδεικνύουν το ταλέντο τους με τις δυναμικές τους ερμηνείες.

Μια γυναίκα θυσιάζεται για τη ζωή του άντρα της ενώ αυτός την θυσιάζει στο βωμό της ηθικής και της υπόληψής του. Ποιος ορίζει το σωστό; Εμείς, οι γύρω μας, η θρησκεία ή τα χρέη μας; Τελικά η Νόρα αυτή τη φορά θα κλείσει την πόρτα πίσω της;

Παίζοντας, συντροφιά με τον Παπαδιαμάντη στο Χριστό στο Κάστρο...

Ένας απολογισμός για την παράσταση που κάναμε  τα Χριστούγεννα με τα "Πευκόπουλα" στο 2ο Γυμνάσιο της Πεύκης

Οι πρόβες μας άρχισαν στις 24 Νοεμβρίου του 2010, με την ανάγνωση του διηγήματος "Ο Χριστός Στο Κάστρο", του Παπαδιαμάντη - προσαρμοσμένο για σκηνική παρουσίαση -  και η παράσταση δόθηκε, όπως είχε προγραμματιστεί, στις 22 Δεκεμβρίου. Είχαμε στη διάθεσή μας λοιπόν ένα μήνα για παρουσιάσουμε το "Χριστό Στο Κάστρο", όχι σε θεατρικό αναλόγιο, αλλά ως κανονική θεατρική παράσταση! 

Όρος απαράβατος - όχι μόνο για λόγους θεατρικούς, αλλά και για λόγους ψυχοπαιδαγωγικούς - ήταν τα παιδιά να μάθουν το κείμενο απ'  έξω. Εξαιρετικά δύσκολο το εγχείρημα, νομίζω είναι προφανές το γιατί. Ωστόσο, η προσπάθεια ξεκίνησε με πολλές επιπλέον πρόβες και συναντήσεις εκτός σχολείου στην αρχή, στον δικό μου χώρο,  κατά τις οποίες αρχικά γινόταν η ανάγνωση του κειμένου. Σκοπός μου σε αυτή τη φάση της δουλειάς ήταν τα υπέροχα παιδιά της ομάδας μας να αντιληφθούν ότι ένα κείμενο, όποιο κι αν είναι αυτό,  όταν παύει να υφίσταται ως ακολουθία φωνηέντων και συμφώνων στο χαρτί, αλλά το επεξεργάζεται η ανθρώπινη γλώσσα, αποκτά μια άλλη δύναμη. Είναι διαφορετικό το να διαβάζω ένα κείμενο  από το να κάνω ένα κείμενο να μιληθεί. Αυτό που μιλώ δεν είναι κείμενο πλέον, είναι λόγος! Έπρεπε λοιπόν τα παιδιά τον παπαδιαμάντειο λόγο να τον μιλήσουν κι όχι να τον διαβάσουν! 

Στη σχολική τάξη κατά κανόνα αυτό το απλό πραγματάκι είναι άγνωστο. Όταν τα παιδιά καλούνται να διαβάσουν κάτι στην τάξη - ένα ποίημα, ένα πεζό, μια περιγραφή, μιαν αφήγηση, οτιδήποτε - αποκτούν ως διά μαγείας μια ολωσδιόλου αλλοτριωμένη σχέση με αυτό που διαβάζουν απεμπολώντας το νόημα του κειμένου και δίνοντας έμφαση μόνο στη ρέουσα ανάγνωση. "Καλή" είναι η ανάγνωση που δε σκαλώνει πουθενά και χαρακτηρίζεται από μια παγιωμένη μανιέρα τονισμών, ηχοχρωμάτων και πόζας. Ο μαθητής διαβάζοντας επιδεικνύει την καλή αναγνωστική του διαγωγή και εισπράττει, ή όχι,  τα ανάλογα μπράβο. Χρειάστηκε λοιπόν να πειστούν τα παιδιά να εγκαταλείψουν τη μανιέρα ανάγνωσης που μέχρι τώρα είχαν αποκτήσει και να δοκιμάσουν έναν άλλο τρόπο ο οποίος χαρακτηρίζεται από τα εξής στοιχεία:

1. αυτό που λέω το καταλαβαίνω (όσο πιο αυθεντικά μπορώ)

2. αυτό που λέω το νιώθω (όσο πιο βαθιά μπορώ)

3. αυτό που λέω ξέρω γιατί το λέω (όσο μπορώ να ξέρω)

4. αυτό που λέω ξέρω πού το λέω (δηλαδή πού το απευθύνω) 

5. όλοι αυτοί οι λόγοι διαμορφώνουν το πώς το απευθύνω (δηλαδή την προσωδία που έχουν τα λεγόμενά μου, την εναλλαγή των ρυθμών, το άνοιγμα των φωνηέντων και το σωστό τσάκισμα των συμφώνων μου). Κι εδώ εμφανίζεται η ανάγκη για τεχνική.

Με άλλα λόγια, η διαδικασία του να γίνει το κείμενο ομιλία είναι διεργασία σύνθετη και πολυσήμαντη,  μια ουσιαστικότατη παράμετρος παιδείας, με την έννοια της πνευματικής  και της αισθητικής καλλιέργειας.  Δεν ενδιαφέρει να κατανοήσουμε εγκεφαλικά "εδώ τι μας λέει ο ποιητής". Αυτή η αγωγή κατανόησης είναι μια πολύ στείρα μαθησιακή μέθοδος που αδικεί τόσο τους πνευματικούς δημιουργούς όσο και τη συναισθηματική νοημοσύνη των μαθητών (θυμηθείτε την υγιέστατη άρνηση της Κικής Δημουλά να γίνουν τα ποιήματά της αντικείμενο εξέτασης στις τότε πρωτοεφαρμοζόμενες Πανελλήνιες εξετάσεις).  Το να γίνουν τα γραπτά νοήματα ομιλία είναι μια σύνθετη συναισθηματική και εγκεφαλική διεργασία που δημιουργεί μέσα μας υποδοχείς ήχων, εννοιών και συναισθημάτων που σχηματίζουν βαθιά βιώματα, ένα ψυχικό μόρφωμα που φέρει  κανείς σε ολόκληρη τη μετέπειτα ζωή του και που μόνο μέσω της προφορικότητας μπορεί να καλλιεργηθεί.
Με βάση αυτήν τη θέση δούλεψα με τα παιδιά τον παπαδιαμάντειο λόγο. Τι ακριβώς έχει συμβεί μέσα τους δεν ξέρω, και μάλλον δεν θα το μάθω ποτέ. Το να μετέχεις του λόγου είναι μια προίκα που ο καθένας την αξιοποιεί μεγαλώνοντας με το δικό του τρόπο.
Εκτός αυτού τα παιδιά "έπαιξαν": Υποδύθηκαν τους ήρωες της απλής τούτης σκιαθίτικης ιστορίας, με τη ντοπιολαλιά τους και όσα από τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα μπόρεσαν ή πρόλαβαν να ανιχνεύσουν. Μπήκαν στο γρίφο του πώς το παιχνίδι μεταμορφώνει τη ζωή σε θέατρο, πώς από ένα "τίποτα" προκύπτει ένα "κάτι", πώς το μη πράγμα γίνεται πραγματικό, πώς, ας πούμε, ένα τραπέζι γίνεται βάρκα, πώς μια ιδέα ή ένα νιώσιμο αποκτά εκτόπισμα. Οσφράνθηκαν το θεατρικό θαύμα και το αίσθημα προσωπικής και ομαδικής ευθύνης.
Το μόνο αρνητικό, δεν έπαιξαν όσο θα τους άξιζε, όσο θα το ήθελαν. Η πίεση του χρόνου ήταν πολύ μεγάλη και συχνά η ένταση των φωνών που επιπλήττουν ή μαλώνουν ή απειλούν ή προσπαθούν να επαναφέρουν την τάξη ήταν μεγαλύτερη από τη χαρά του παιχνιδιού. Το ζητούμενο είναι η χαρά, η ευφροσύνη, κι αυτό κατά τη διάρκεια των προβών το χάσαμε πολλές φορές δυστυχώς, εν ονόματι του αποτελέσματος. Δεν έχω την άποψη, όμως, ότι το αποτέλεσμα είναι αυτοσκοπός, ότι μόνο αυτό δικαιώνει το ταξίδι. Το ταξίδι από μόνον του είναι αξία, γι'  αυτό δεν πρέπει ποτέ να χάνεται η χαρά του παιχνιδιού. Πρέπει, ακόμα και μέσα στις μεγάλες πιέσεις της πρόβας η χαρά και η έμπνευση να κυριαρχούν, για να μαλακώνει η στυγερή απειλή της έκθεσης που ελλοχεύει μέσα στη θεατρική πράξη, η μάχη του να παίξεις καλά το ρόλο σου και να αρέσεις στο κοινό σου.
Ωστόσο, τα παιδιά εκτεθήκανε με θάρρος. Τρεις μάλιστα τραγούδησαν σόλο. Και το φχαριστήθηκαν με την ψυχή τους. Όλοι κοίταξαν το κοινό τους στα μάτια. Και μόλις τέλειωσε η παραστασούλα μας γεύτηκαν τη μελαγχολία του τέλους, ανάμεσα σε χειροκροτήματα, αγκαλιές, μελομακάρονα και  άχνη από κουραμπιέ στη μπλούζα, αυτή τη μελαγχολία του κενού που αφήνει πίσω το κάτι όταν ξαναγίνεται τίποτα.

ΜΑΛΑΜΑΤΕΝΙΟΣ ΑΡΓΑΛΕΙΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΝΤΙΣΕΝΙΟ ΧΤΕΝΙ 10 έως 31-10-2010

'ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΠΟΥΤΣΙΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΔΕΝΤΡΟ'

Μαλαματένιος αργαλειός και φιλντισένιο χτένι

ένα μουσικό παραμύθι από κλωστή…

Μια φορά κι έναν καιρό, ήρθε στον κόσμο ένα κοριτσάκι, όμορφο και χαριτωμένο. Την τρίτη νύχτα από τη γέννησή του, όταν όλοι στο σπίτι κοιμόντουσαν, μπήκαν αθόρυβα στο δωμάτιο του μωρού οι τρεις Μοίρες. Στάθηκαν πάνω απ’ την κούνια του κι άρχισαν να λένε τα γραμμένα του…

...με στημόνι αρχαίους ελληνικούς μύθους και λαϊκές αφηγήσεις...

...με υφάδι παραδοσιακά τραγούδια του αργαλειού, νανουρίσματα και παιχνιδοτράγουδα...

...το Θέατρο του παπουτσιού υφαίνει επί σκηνής την ιστορία της Ρηνιώς, μιας νεαρής υφάντρας...

Τα παιδιά παίζουν, διασκεδάζουν, συμμετέχουν σε εργαστήρι υφαντικής και στο τέλος δημιουργούν το δικό τους χειροποίητο ενθύμιο από την παράσταση!

Κείμενο:

Μαρία Παπαλέξη

Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια:

Βαλεντίνα Παπαδημητράκη

Σκηνικά- Κοστούμια:

Έμμα Μολλέ

Μουσική διδασκαλία:

Έλλη Βασιλάτου

Ερμηνεία: Βαλεντίνα Παπαδημητράκη

Πολίτικο λαούτο, πνευστά, κρουστά: Κωστής Πιστιόλης

Η παράσταση τελεί υπό την Αιγίδα του ΕΟΜΜΕΧ Α.Ε.

Πληροφορίες: ΘέατροΠΚ

Κασομούλη 30 & Ρενέ Πυώ 2, Τ.Κ. 11744, Νέος Κόσμος, Αθήνα 
Τηλ.: +30 210 9011677 
Fax: +30 210 9011678
Email: info@pktheater.gr 

>Δείτε τον χάρτη