ζώντας σε ένα παράλληλο σύμπαν ή μια νύχτα πυροφύλαξης στη Μόλα

 Εθελόντρια πυροφύλακας, μέλος του ΕΔΑΣΑ από το 2007,  κατά σύμπτωση χτες στην μαύρη επέτειο  της πυρκαγιάς στις 28/6/2007, ξανανέβηκα  το βράδυ στο Βουνό. Πάλι με την ίδια λαχτάρα.

πηγαίνοντας για τη Μόλα

Μόλα αυτή τη φορά. Το δεύτερο πυροφυλάκιο του ΕΔΑΣΑ.

Στο ανέβασμα πάλι το ίδιο σοκ: ώρα 19.00 και η κίνηση προς το καζίνο συνεχής. Συνηθισμένες φάτσες στα αυτοκίνητά τους, κυρίες, κύριοι, όπως αυτοί που συναντάμε στα σούπερ μάρκετ. Ουρές τα αυτοκίνητα στο τελεφερίκ. Ξανά η γνωστή απορία: Εγώ ζω σε άλλο τόπο και χρόνο ή αυτοί;

Τέλος πάντων, εμείς ανεβήκαμε στη Μόλα, στο δικό μας σύμπαν. Πάλι εδώ, στο φυλάκιο, στα ελατάκια που φυτρώνουν κάτω απ'  τη μαύρη πεύκη,  στις ελατοκορφές με τους σπόρους, στο βουερό δάσος, στην αγρύπνια.

το φυλάκιο της Μόλας

Ήταν μια μάλλον επικίνδυνη νύχτα, αλλά χωρίς συμβαντα, τουλάχιστον στο Βουνό. Πολύ καλή η παρέα, η Φωτεινή, η Ντία, ο Ηλίας,  όλοι με τα καλούδια τους για να τα μοιραστούμε στο ξενύχτι. Εδώ  πολιτισμός και  ευγένεια! Εκεί, την ίδια ώρα, στο "Ευαγές Ίδρυμα", ένας άλλος κόσμος τζόγαρε με πάθος....

σούρουπο... το αχνό ροζ στο βάθος είναι η αιθαλομίχλη

ανατολή στη Μόλα

Μόλα, ανατολή, εφτά παρά...

Το πρωί στο Μπάφι για πρωινό... Ακόμα ομίχλη.  Ο "Χοντρός" , ένας υπέροχος σκύλαρος με αγαθά μάτια, ήρθε να μας προϋπαντήσει. Αχνιστό τσάι. Καρυδόπιτα κεράσμενη από το μαγαζί. Παγωτό κερασμένο από τη Φωτεινή (μόλις ξεμύτισε λίγος ήλιος)...

το "ευαγές Ίδρυμα", όπως φαίνεται από το Μπάφι. Σε πρώτο πλάνο η καμένη πλαγιά 

Κατεβαίνοντας το Βουνό, συναντηθήκαμε με μια κλούβα της ΕΛ.Α. Mάλλον κατευθυνόταν προς το Πάρκο των Ψυχών, απέναντι από το ονομαζόμενο "Σανατόριο", όπου σε λίγο θα διαδήλωναν οι υπάλληλοι του καζίνο...

πρωινή ομίχλη, Μπάφι

Ελπίζω να σας παρακίνησα! Ανεβείτε. έστω μια φορά το χρόνο, στο Βουνό για πυροφύλαξη.

μοσχομπίζελο στη Μόλα

κι εδώ το δελτίο τύπου του ΕΔΑΣΑ, για την πυρκαγιά του 2007.

Βάρδια πυροφύλαξης στη Σκίπιζα

Δεν είχα ξαναδεί ελάφι. Το Βουνό μου έκανε τη χάρη να ανταμώσω φέτο αρκετά.

Πεπράτημα προς τη Σκίπιζα, αναμεσα στα καμένα. Πλαγιές άδειες μέχρι εκεί που δε φτάνει άλλο το μάτι. Έργο του  2007, εκείνης της αποφράδας χρονιάς που τον Ιούνιο κάηκε η μισή Πάρνηθα σχεδόν και τον Αύγουστο πυρπολήθηκε η Πελοπόννησος, αν θυμάστε... 

Κλείσαν τέσσερα χρόνια από τότε. Γιόρτασα την "επέτειο"  στο Βουνό. Όπως και πέρσι.

Το ελατοδάσος που επλήγη από την πυρκαγιά, αρχίζει και ξαναγεννιέται, λέγαν τα παιδιά του ΕΔΑΣΑ. Οι σπόροι στο χώμα άρχισαν να βλασταίνουν. Τα μωρά ελατάκια, λέει ο Κώστας,  ευνοήθηκαν φέτος από τις βροχές γιατί η πυκνή βλάστηση απ' τα αγριόχορτα τα προστατεύει με ίσκιο. Αλλά γίνονται και δεντροφυτεύσεις. Σποροσυλλογή κάθε  φθινόπωρο. 

Βράδιασε ήπια ο  αττικός ουρανός με μια δύση δονούμενη από χρώματα.  Ακουγόταν μακρινή η βοή από το αεροδρόμιο της Τανάγρας και οι ήχοι του Δάσους. Τα μεσάνυχτα τρίλιες αηδονιών. 

Η νύχτα ακτινοβόλα. Κάτω τα φώτα τα ανθρώπινα να τρεμοσβήνουν στις δικές τους απασχολήσεις, ρουφώντας φως χωρίς να δίνουν τίποτα σε αντίδωρο.

Το Βουνό όμως είναι γεμάτο δώρα. Δεν τα προσφέρει. Αυτοπροσφέρεται, όπως είναι στη Μοίρα των πραγμάτων και των πλασμάτων. Σε εμένα προσωπικά - αλλά και προς όλους και στον κάθε ένα ξεχωριστά - τους  συνοδοιπόρους, τον Κώστα, τη  Ρόζα, το Νίκο, το Γιάννη, το βουνό δώρισε μια ανάσα ζωτικής βαθιάς ομορφιάς, αυτή τη δύσκολη νύχτα της 29ης  Ιουνίου 2011 που η Πλατεία Συντάγματος έγινε ένα ασφυκτικό πεδίο μάχης και η εθνική μας καρδιά κομματιάστηκε ξανά. 

Το Βουνό ανασαίνει. Δοξαστικό, αύταρκες, μόνο του. Σε αραιές ατμόσφαιρες, εκεί που υπάρχει μόνο δόξα.

ανατολή στη Σκίπιζα

περισσότερα για τον ΕΔΑΣΑ και τις ομάδες πυροφύλαξης στο:
http://www.edasa.gr/welcome.html

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΠΥΡΟΦΥΛΑΞΗΣ ΣΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΗΣ ΣΚΙΠΙΖΑΣ

Δεν άντεξα στον πειρασμό και ξαναπήγα...

Η πρώτη φορά ήραν πριν δυο χρόνια, Ιούνιο του 2008. Ένα χρόνο πριν από αυτό, είχα γραφτεί στους εθελοντές του ΕΔΑΣΑ, λίγο μετά την πυρκαγιά της Πάρνηθας. Ήταν για μένα ένα γεγονός το ίδιο βαρύ, όπως ο θάνατος πολύ αγαπημένου προσώπου.  Ένιωσα ότι κάτι έπρεπε να κάνω.

Έτσι, όταν τον επόμενο χρόνο με κάλεσαν για πυροφύλαξη στο καταφύγιο Σκίπιζα, στην "αετοφωλιά" της Πάρνηθας, πήγα, χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι φουλ μελό το επιχείρημά μου: Ήθελα να συντροφέψω το δάσος. Να παρασταθώ κι εγώ, με τη μυωπία, την (προσφάτως αποκτηθείσα) υπερμετρωπία, τον αστιγματισμό, την πρεσβυωπία (τι άλλο έχω; Α, ναι!), τη δισκοπάθειά μου,  την οστεοαρθρίτιδά μου,  τους τριμμένους χόνδρους μου και στους δύο γοφούς, τις εκφυλιστικές μου αλλοιώσεις στα γόνατα, τον ευθυασμό μου της σπονδυλικής στήλης (κάτι άλλο; Α, ναι!), χμ, τα μεγαλόπρεπα  κιλά μου, να παρασταθώ, εγώ κι όλα μου τα σουσούμια, στο δικαίωμα του δάσους για ζωή.

Πήγα λοιπόν, χωρίς δεύτερη σκέψη μεν, με πολύ αγωνία δε για το αν θα μπορούσα να τα καταφέρω, όχι μόνο στην ανάβαση και την -δυσκολότερη- κατάβαση, αλλά τόσο στην όλη διαδικασία της πυροφύλαξης που απαιτεί αετίσιο μάτι (ενώ εγώ διαθέτω άριστη υποθετική όραση), όσο και στις ξεχασμένες για μένα συνθήκες του νυχτερινού ύπνου στο κουκούλι της σκουληκαντέρας  (άλλως σλίπινγκ μπαγκ), με την οποία στο μακρινό παρελθόν είχα αγαστές σχέσεις, αλλά από την εποχή της κήλης του δίσκου μου έγινε ορκισμένος μου εχθρός.

Τέλος πάντων, για να μην πολυλογώ, πήγα. Ανέβηκα, κατέβηκα, δεν έχει σημασία πώς, κοιμήθηκα, ξύπνησα, κάθισα, σηκώθηκα, φύλαξα το δάσος από μια ενδεχόμενη φωτιά, με την επί 1 και 1/2 της ώρας ενεργοποίηση της πιο ευγενούς υποθετικής οράσεως που διαθέτω (δεδομένου ότι συχνά το ταλέντο να βλέπεις υποθετικά αναπάντεχα σε εγκαταλείπει) και έζησα - εδώ θέλω να καταλήξω - μια υπέροχη εμπειρία, με ενεργοποιημένες όλες τις χάρες της ζωής: 

---την συντροφικότητα (χαμένη αρετή στην ελληνική μανιέρα), μαζί με τους άλλους τρεις εθελοντές. Μοιραστήκαμε τον ύπνο, την έγνοια, τη φύλαξη, τα γλυκάκια, τις σπανακόπιτες, τα κασκόλ, τα γάντια μας. Ήρθαμε, φύγαμε, απλά, επικοινωνώντας με την αμεσότητα του κοινού σκοπού

---την άμεση επαφή με τη φύση, εσύ μέλος - μέρος του δάσους, προέκταση του ελάτου, να βλέπεις (έστω υποθετικά) και ν' ακούς και να  δρας, να αφουγκράζεσαι τη σιωπή, τον αέρα, να οσφραίνεσαι το υπέροχο άρωμα της λεπτής ατμόσφαιρας (η Σκίπιζα είναι σε υψόμετρο πάνω από 1000 μέτρα), να σε συνεπαίρνει το κρύο, ο άνεμος, η αγρύπνια

---την άμεση επαφή με την ομορφιά, λόγω όλων των παραπάνω, αλλά και λόγω του απανταχού ορίζοντα της Σκίπιζας. Μπροστά μας έδυσε μεγαλόπρεπα ο ήλιος μέσα σε ένα χορό από υδρατμούς χρωμάτων, με γκάμα από το πορτοκαλοκόκκινο και το βαθύ μπλε, μέχρι το αφέγγαρο διαφανές της νύχτας. Καμπύλες βουνών και τριγύρω τους η θάλασσα, φυσικά, παρούσα. Για πολλή ώρα έλαμψε ο Αποσπερίτης.  Στα αριστερά η Αίγινα, η Σαλαμίνα, η φλόγα του Λάτση (άντε να τη δω εγώ τώρα αυτή, την έψαχνα με τα κιάλια δέκα ώρες),  μετά τα καμπύλα όρη, οι μικρές συστάδες των φωτεινών χωριών, πιο κει τα Οινόφυτα, το Σχηματάρι, το Χαλκούτσι, ο Ωρωπός, κι απέναντι και δεξιά η Ερέτρια κι η Χαλκίδα.

Ξημερώματα, καθώς η ανατολή έσκιζε τον ουρανό κι  έρεε η μέρα, εμείς κλείναμε το φυλάκιο και αποχωρούσαμε φορώντας  μπουφάν και τουρτουρίζοντας. 

Αυτό έγινε πριν δυο χρόνια.

Το ξανάζησα και χτες με μικρές παραλλαγές. Το βράδυ το κρύο πιο τσουχτερό. Κι ο αέρας πιο άγριος. Υδρατμοί  το πρωί έπεφταν στις κουκούλες μας σαν βροχή την ώρα που κατηφορίζαμε. Την ανατολή τη χάσαμε μέσα στην ομίχλη. Άλλα τα πρόσωπα, ο Γιώργος, η Άρτεμη, η Μαριέτα, μα ίδια και κοινή η συγκίνηση κι ο θαυμασμός προς το όρος και τα όντα του. Άλλο το σώμα, πιο βαρύ, κι ή όραση δοσμένη ακόμα περισσότερο στον πουαντιγισμό της, μα η λαχτάρα της αετοφωλιάς η ίδια, κι η ζέση της φύλαξης.

Πυρκαγιά δεν είχαμε ευτυχώς, ήταν μια επικίνδυνη νύχτα λόγω του αέρα. Κι εύχομαι και στο μέλλον να μην έχουμε, κι αν έχουμε, το ακονισμένο μάτι του άγρυπνου φρουρού της Σκίπιζας να τη δει και να την προφτάσει, και στα καμένα σιγά κι αργά η μαύρη πεύκη να φυτρώσει και να αγκαλιάσει τα μωρά ελατάκια που θα γεννηθούν μετά απ' αυτή, να μεγαλώσουν μαζί τα δυο τους στις πλαγιές του όρους, και σε πενήντα-εξήντα χρόνια να 'χουν γίνει γερά δέντρα και ψηλά.

Μέχρι τότε, ας θάλπουμε ορίζοντα...

jiagogina


http://boukalistithalassa.blogspot.com/2011/07/blog-post.html