Μιράντα Ποτηριάδου, 201?

 

17 Ιουνίου 201? 

Τη χρονιά δεν τη θυμάται ακριβώς, αλλά σημασία έχει η εικόνα που δεν ξεθώριασε ακόμα. Τη βλέπει ολοζώντανη τη μέρα εκείνη, το ρίγος όταν τον είδε και τον αγκάλιασε χωρίς δεύτερη σκέψη. Έμαθε με τον καιρό να ονειρεύεται ελεύθερη, ελπίζοντας μυστικά ότι θα άνοιγε τα φτερά της για ξένα μέρη…

Πώς ξεπήδησε η παραπάνω ανάμνηση τόσα χρόνια μετά,  δεν ξέρει ακριβώς. Η αλήθεια είναι ότι παρουσιάζει μια εκδοχή που κυμάτιζε κάποτε στις παρέες μέχρι που κάποτε θρυμματίστηκε στα βράχια… Στη συγκεκριμένη τοποθεσία, λέει, που είχε αλλάξει τρείς ταυτότητες σε μια 15ετία. Μπορούσε και  να απαριθμήσει ακόμα στοιχεία κι αποδείξεις γύρω από την περιπέτεια της ζωής της. 

Η αντιπαράθεση ύλης και πνεύματος έτσι όπως τα ορίζουν στη δύση δεν βοηθά τον άνθρωπο να εξελίξει την ψυχή του, την πιο βαριά και εύθραυστη κληρονομιά μας… 

Αν μιλούσαν τα δέντρα, πόσες φορές είχε αναρωτηθεί παλιά, όταν ακόμη η αμμουδιά έμοιαζε απέραντη… κι οι κέδροι σκίαζαν το κάδρο. Και  τότε ήταν σίγουρα 17 Ιουνίου.

Ποίημα ανέκδοτο 

Μιράντα Ποτηριάδου, Μικρό και Πεζό

Μικρό καο Πεζό

Έχω πατρίδα μου το χάος, ένα χάος παράδοξο πούχει αρχές και δοξασίες. Σύνορα και όρια. Φως άπλετο, νησιά και βράχια.

Αφήνομαι. Βυθίζομαι αργά…Δεν ανησυχώ. Στην αγκαλιά της θάλασσας παραθερίζω. Βλέπω τα αντίθετα. Αυτό είναι όλο. Βλέπω ή μάλλον σαγηνεύομαι από όσα είναι αντίθετα, ξένα στον κόσμο μας… Στην όψη, στα φερσίματα, στο σκεπτικό… Φέρνω στη μνήμη εικόνες και σκηνές του ακραίου, επικίνδυνου παιχνιδιού αναμέτρησης με τη μοίρα. Ξαναζώ για δευτερόλεπτα την ένταση, τη συγκίνηση των στιγμών εκείνων που έγιναν ποιήματα. Αργότερα βούτηξα στα βαθιά, σε άλλες γραφές, μικρά πεζά, κάποια «συμβάντα» όπως τα ονομάζω και μια παιδική νουβέλα με ήρωες ζώα, οικόσιτα και άγρια.

Μέχρι χθες έγραφα για σένα, απευθυνόμενη σε σένα. Σήμερα θα γράψω για μένα απευθυνόμενη στον άγνωστο Χ. 

Δεσμεύομαι.

Μιράντα Ποτηριάδου, το πείραμα

                   

Το πείραμα

 

Στο σπίτι σιωπή και αταξία     

Φωνές μηχανικές, εικόνες φαρμάκι

           Φάλαγγες νεκρών στις οθόνες του κόσμου… 

          Ο Φόβος ήρθε για να μείνει

          Μασκαρεμένος

         Ορίζει το ανέπαφο και εγκλεισμό

         Αυτά που βλέπω δεν τα ζω

        κι αυτά που ζω δεν βλέπω….

        Κλειστός καιρός.  

Μιράντα Ποτηριάδου, ΠΟΡΕΙΑ

Σε περιδίνηση πάλι  το άπιαστο κυνηγώ,

τα φτερά μου ξετυλίγουν βράχια πελαγίσια

κι η ανάσα μου καυτή σπάει στο κύμα.

Τόσο ψηλά και τόσο μέσα να βρεθώ,

να μιλώ τη γλώσσα του αγέρα

κι αρμύρα να θεριεύει την περπατησιά μου.

Προσευχή στο πέραν του σύμπαντος τούτου ασκώ.

Στο άρρητο επέκεινα υποκλίνομαι το  πρωί

όταν ευχαριστώ την Ιδέα της ζωής

που’ ναι ωραία κι ας μην το φανερώνει η στιγμή.

Σ’ αναζητώ πέρα απ’ τις λεωφόρους της αιχμής.

Μόλις πρόσφατα ομολόγησα την ήττα μου

μέσα  στο ετερόκλητο βίαιο πλήθος…

Σε ποιους καλείται ο άνθρωπος  να λογοδοτήσει;

Πόσο πολύ, τόσα πολλά, με πυρπολούν ακόμα…

(ανέκδοτο ποίημα)

Μιράντα Ποτηριάδου, Δον Κιχώτης

       Πάω στοίχημα ότι οι περισσότεροι τον έχετε συναντήσει. Σε άκυρο χρόνο και τόπο. Πολύ πρωί, όταν τα σκουπιδιάρικα σαρώνουν την πόλη και νύχτες αξημέρωτες όταν μ’ ένα τσιγάρο χαρτογραφείς το μέλλον. Αν ανακαλέσεις ένα τέτοιο πλάνο, θα τον θυμηθείς στην άκρη της εικόνας. Κοντοστέκεται ανέστιος, φορτωμένος σπαράγματα βίας κι ονείρων παιδικών. Αναζητά δείγματα ζωής. Ιχνηλατεί το τρόπαιο που θα τον οδηγήσει αλλού. Σε μια καλύτερη συνθήκη. 

       Πάω και δεύτερο στοίχημα ότι αν γινόταν δημοσκόπηση, με το ερώτημα αν ο λεγάμενος είναι πρόσφυγας ή γηγενής, οι περισσότεροι θα απαντούσαν το πρώτο. Όχι ότι αυτό θα άλλαζε κάτι στη μοίρα του ή στη συλλογική οπτική. Ο άνθρωπος αυτός παραμένει αόρατος. Μετακινείται συχνά από την άκρη της εικόνας προς το κέντρο, τον έχουμε δει σε φωτογραφίες κι άλλοτε πάλι φεύγει και κάποιος άλλος παίρνει τη θέση του. Η θέα του απορρυθμίζει την Τάξη κι όταν η ανάγκη του για επιβίωση γίνεται διεκδίκηση ζωής, την τρομοκρατεί.

       Έτσι όπως το σκέπτομαι, στα πλήθη αυτών των αοράτων σπαρταρά η ψυχή του Δον Κιχώτη. Καλό τους ταξίδι.

Ανέκδοτο το ποίημα, δώρο στο βλογ....

Μιράντα Ποτηριάδου...

Εν αρχή είν' ο χρόνος

Στο τέλος τέλος, τι μου έλειπε, αναρωτιόμουν συχνά. Και το σύμπαν είχα τον τρόπο να βλέπω ποιητικά και τα ζώα όλα σαν παιδί που δεν φοβάται το σκοτάδι αγαπούσα. Επί πλέον, στα ερωτηματικά του βίου είχα επανειλημμένως σταθεί συζητώντας με φίλους και μεγάλους, μήπως και κάποια απάντηση βρω, πιο καινοτόμα και άμεση από τις προηγούμενες (Παραμένω αθεράπευτα ανυπόμονη, βλέπεις).

Ίσως πάλι να μην διατύπωσα σωστά το ερώτημα που φοβάμαι και να αρθρώσω. Ποιός είναι αυτός ο δαίμονας που με κυνηγά; Ποιός είναι αυτός που επινόησα για τιμωρό μου; Δεν ήμουν καν σίγουρη σε τι έφταιγα. Αν εξαιρέσεις μια χοντρή αμαρτία, το υπόλοιπο του βίου μου υπήρξε άψογο. Δεν αρνούμαι ότι έβαλα τα δυνατά μου να εμπλουτίσω την περιπέτεια μιας περιδίνισης σχεδόν εκστασιακής. Ήταν τότε ακριβώς που ερωτευόμουν. Έχω μεγαλώσει πλέον. Δίχως την εφηβική συστολή της πρόκλησης, δίχως την κορυφαία αυτή αντίφαση, πιθανόν να μην είχα επινοήσει το συγκεκριμένο δαιμόνιο. Όμως επαναλαμβάνω. Μεγάλωσα. Τα είδα σχεδόν όλα. Είμαι ισκιωμένη, θαρρώ. Και κάθε μέρα που περνά συμφιλιώνομαι περισσότερο με το εφήμερο. Σχεδόν το αγαπώ.

Καληνύχτα.

Μιράντα Ποτηριάδου, Υπόσχεση

Αίφνης αντικρύζω φυλλωσιές.

Σύσσωμες οι αποχρώσεις του πράσινου

γλεντούν σε λιβάδια δακρύων,

το τείχος καταρρέει

κι η προσδοκία εικονογραφείται πάλι.

Τίποτα δεν προδίδει την προτέραν θλίψη.

Και τίποτα δεν την ακυρώνει οριστικά.

Η Γη υπό αμφισβήτηση, οι κάτοικοι μέτοικοι.

Λόγια αρχαίων χαραγμένα σε μάρμαρο

θυμίζουν το έπος

εκείνων που άνοιξαν δρόμο στο σήμερα

και στάλαξαν αχλή στα όνειρα.

Φτεροκοπούν τα γράμματα,

τα πρώτα που εμάθαμε αγκαλιά

με τους Μεγάλους αγαπημένους,

τους άριστους που μας πέταξαν ψηλά στα νέφη

να σκάψουμε τ' αλώνια τ' ουρανού.

Μιράντα Ποτηριάδου, Σύνταγμα

Σύνταγμα.



Να ξεδιπλωθούν τα λάβαρα

Σε προαύλιο χώρο επικάθηται αίφνης

το ανέσπερον φως.

Οι αρμοί συρίζουν μια παλιά μελωδία

κι ένα στιγμιότυπο νεορεαλισμού

βαφτίζει τις στιγμές

που λουζονται την καθολική ύβρι.

Δεν λέγονται εύκολα αυτά.

Λαθραία κατοίκησα αυτή τη χώρα.

Σύμφωνα με μιαν άλλη εκδοχή:

Εγώ διάλεξα τη γενέθλια γη,

είναι το μάθημα μου.


Και περπάτήσα μέσα στα χρόνια

πάνω στις εικόνες με τις λέξεις

χωρίς συμμετοχή,

χωρίς ίχνος συνενοχής,

ούτε καν μονόλογο εσωτερικό.

Νάταν μονάχα σαν περιπέτεια

στο μακρυνό περιβόλι,

ένα στροβίλισμα,

μια δίνη θαλάσσια και τροπική.


Να ξεδιπλωθούν τα λάβαρα στο φως.

Τώρα.


Στο γέρμα του καιρού βαδίζω

αγάπη μου. Κράτησε με.

ΜΙΡΑΝΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑΔΟΥ: O AΦΡΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

Προτού κατασταλάξουν τα πράγματα
μην τα ανακαλείς
μην τ'  αγγίζεις καν.
Τους πρέπει  χρόνος να ωριμάσουν,
ίσκιος να συλλογιστούν
και μια μυρωδιά απροσδιόριστης θαλπωρής.


Προτού σκορπίσει η τελευταία τέφρα των ειδώλων
να κάνεις τάχα μου πως δεν τα ξέρεις,
τα προσπερνάς αδιάφορα
με το τραγούδι της βροχής στα δόντια
που επανέρχεται κάθε Σεπτέμβρη
με την εξαίσια ώχρα  του.


Μπροστά στη ζωή που τρέχει φλεγόμενη,
η μόνη αντίδραση είναι μια υπόκλιση.
Μικρή όση το μπόι σου.

από τη συλλογή "Πλανόδια Αίγλη",

εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2005