22.7.12

νομιμοποιώντας de facto την κακοποίηση;

Συζητήθηκαν τα χαστούκια του Κασιδιάρη στη Λιάνα Κανέλλη.  Γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά. Παραγόμενο; Με το γνωστό αναλώσιμο τρόπο όχι μόνο στις τηλεοράσεις - αλλά και στις κουβέντες του "καφενείου", ούτως ειπείν - η σημασία του περιστατικού ισοπεδώθηκε, χάρις στην αναλώσιμη νοοτροπία με την οποία   πολτοποιούμε, με τηλεοπτικά αντανακλαστικά, τα δημόσια.
Δεν είμαι σε θέση  να εξαγάγω στατιστικό επιστημονικό συμπέρασμα, για το πώς εισέπραξε το συμβάν η ελληνική κοινωνία. Το ότι όμως τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής κρατήθηκαν ψηλά στις δεύτερες εκλογές,  μετά από ένα τέτοιο περιστατικό, με πρωταγωνιστή στέλεχός της, αφήνει κάποια περιθώρια αποτίμησης...
Η Λιάνα Κανέλλη καλλιεργεί συνειδητά, με την μεγάλη πείρα της στα τηλεοπτικά, ένα "ενοχλητικό", προκλητικό προφίλ,  με έναν πολιτικό  λόγο που είναι εκτός κάθε τηλεοπτικής συνταγής. Η παρουσία της είναι μοναδική. Κι ο λόγος της δεν είναι ποτέ αναλώσιμος, ανεξάρτητα αν συμφωνείς ή όχι μαζί της. Αυτή η ενοχλητική παρρησία χτυπήθηκε. Το εντυπωσιακό όμως είναι το πόσο ανεκτική υπήρξε, κατά  την εκτίμησή μου, διορθώστε με άν κάνω λάθος, η ελληνική κοινωνία, απέναντι σ' αυτό το χτύπημα. Πολλές φορές άκουσα και διάβασα σε αγοραία σχόλια: "Ε, μα πια,  της χρειαζότανε!" Και για μένα αυτό είναι πολύ πιο ανησυχητικό από τα χαστούκια αυτά καθαυτά. Η ίδια η Λιάνα Κανέλλη σοφά απέσχε από κάθε λαϊκίστικη συζήτηση περί του συμβάντος. Αλλά η κοινή γνώμη πού και πώς το τοποθέτησε; Αν κρίνω από τα αποτελέσματα των εκλογών, στα έδρανα της Βουλής.
Θα περίμενε κανείς ότι μετά από μια τριακονταετία εκδημοκρατισμού, ελεύθερης διακίνησης  ιδεών, ανόδου μορφωτικής και κοινωνικής των γυναικών, δεν θα υπήρχε ο παραμικρός χώρος για τέτοια περιστατικά, και τέτοιους χαρακτηρισμούς, γιατί όλοι ξέρουμε ότι η δημοκρατία, όταν λειτουργεί, τέτοια φαινόμενα τα περιθωριοποιεί και τα απομονώνει, όπως τα αντισώματα στο σώμα μας απομονώνουν τα μικρόβια και καταπολεμούν τις αρρώστιες.
Αν, σ' αυτό το δυσοίωνο ελλαδικό κοινωνικό τοπίο,  αναφέρουμε και τα ποσοστά κακοποίησης των γυναικών -ποσοστά μάλλον θολά, γιατί μεγάλος αριθμός γυναικών δεν καταγγέλλει την κακοποίηση- τα συμπεράσματα που προκύπτουν μοιάζουν πολύ απαισιόδοξα για την πολιτικο-κοινωνική μας δομή: ο εκδημοκρατισμός, η χειραφέτηση, η μόρφωση έδρασαν στην επιφάνεια της κοινωνίας. Στο σκοτεινό βυθό της  λειτούργησαν άλλες παθογόνες δυνάμεις που βέβαια κι αυτές εκφράζονταν όλα αυτά τα χρόνια, μόνο που το σώμα της κοινωνίας της ανεχόταν και τις υπέθαλπε, όπως το σώμα ανέχεται μια κρυφή αρρώστια, γιατί δεν έχει αρκετή δύναμη και γνώση να αναμετρηθεί μαζί της. Κι αυτός ο σκοτεινός βυθός δεν γνωρίζει κομματικά ή πολιτικά στεγανά, σοσιαλιστικά ή νεοφιλελεύθερα.

Κατιτίς ακόμα: θυμάστε τους "Κάγκουρες"; Και τα "Ήμο"; Θυμάστε (δεν είναι παραπάνω από 8 χρόνια),  που οι μεν ξυλοκοπούσαν τους δε, γιατί τους θεωρούσαν αδύναμους και παραιτημένους; Φάνταζε τότε, ένα στυλ συμπεριφοράς,  μια ανόητη μόδα εφήβων με χαμηλό I.Q. και μορφωτικό επίπεδο σκουμπριού. Τώρα, όμως, πολύ φοβάμαι ότι οι κάγκουρες  ψήφισαν "Χρυσή Αυγή". Και θα ψηφίσουν και στο μέλλον.

Βαθιά η νόσος και βαριά. Δομική, πολιτειακή, πολιτική, κοινωνική και ψυχολογική. Ας δυναμώσουμε το ανοσοποιητικό μας σύστημα... Έρχονται επιδημίες...
Δημοσίευση σχολίου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...