J. S. BACH: από τα Κατά Ματθαίον Πάθη

υπό τη διεύθυνση του Philippe Herreweghe

άμεση δημοκρατία

Ὀδυσσέας Ἐλύτης, ἀπό τον Μικρό Ναυτίλο

XXIV

Γιὰ ὅποιον ἡ θάλασσα στὸν ἥλιο εἶναι "τοπίο"- ἡ ζωὴ εὐκολη καὶ ὁ θάνατος ἐπίσης. Ἀλλὰ γιὰ τὸν ἄλλον εἶναι κάτοπτρο ἀθανασίας, εἶναι διάρκεια". Μιὰ διάρκεια ποὺ μόνον τὸ ἴδιο της τὸ ἐκθαμβωτικὸ φῶς δὲ σ' ἀφήνει νὰ τὴ συλλάβεις.

Ἐὰν ὑπῆρχε τρόπος νὰ βρίσκεται κανείς, τὴν ἴδια στιγμή,  μπρὸς καὶ πίσω ἀπ' τὰ πράγματα, θὰ καταλάβαινε πόσο τὸ ἄνοιγμα τοῦ χρόνου,  ποὺ καταβροχθίζει ἁπλῶς γεγονότα,  χάνει τὴ σημασία του·  ὅπως, ἀκριβῶς,  μέσα σ' ἔνα ποίημα. Καὶ τότε -ἀφοῦ εῑναι μιὰ ἀνάπτυξη τοῦ ἀκαριαίου ἢ, ἀντίστροφα,  μιὰ σύμπτυξη τοῦ ἀτέρμονος τὸ ποίημα - νὰ κερδίσει τὴν ἐλευθερία του χωρὶς νὰ καταφύγει σὲ κανενὸς εἴδους πυρίτιδα.

Μόνον ἕνα πράγμα νὰ μποροῦσε νὰ συνειδητοποιήσει: ὅτι δὲν τὰ κρατᾶνε ὅλα οἱ ζωντανοί.

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ 
στην εκπομπή "ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ" της ΣΟΦΙΑΣ ΤΣΙΛΙΓΙΑΝΝΗ (!η Ιανουαρίου 2001)

Amy Winehouse

Το ταλέντο, το κόστος της διασημότητας, ο καννιβαλισμός, η άνοδος και η πτώση.

Αντί άλλου σχολίου αυτό το βίντεο. Μακάβριο μνημόσυνο για το πεσμένο είδωλό της. Μην το δείτε, αν δεν αντέχετε. Είναι σκληρό, αντίστοιχο με αυτά που υποκλέπτουν σκηνές από βασανιστήρια ζώων.

Ομιλών μοσχοβίτης γάτος

...χαϊδετικώς ονομαζόμενος και "Μοσχάρι"

Κατερίνα Φωτεινάκη, Αγγελική Ιωννάτου, ο Ήλιος ο Ηλιάτορας

Κατερίνα Φωτεινάκη

ωχρά σπειροχαίτη: το τραγούδι της Μαρίας Νεφέλης

Sylvie Guillem

H στερεομετρία του σώματος

Το «Δεν Ξεχνώ» που ξεχάσαμε

Eπέτειος της εισβολής στην Κύπρο σήμερα.
Να θυμόμαστε...
Δανείστηκα το εξαιρετικό ποστ από το μπλογκ   NOCTOC
http://noctoc-noctoc.blogspot.com

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Εκείνο το «Δεν ξεχνώ»

που τυπωνόταν στα μπλουζάκια μας

σα φίρμα λακόστ

πώς θα μας συγχωρέσει;

ΚΥΠΡΟΣ 1974

Πενήντα δυο χρόνια χρειάστηκε

ο άνεμος του μίσους

να φέρει σπίθα απ' τη θρακιά της Σμύρνης.

ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Εκείνος ο πήχης

του ιστορικού συμβιβασμού

κάθε τόσο κατεβαίνει

παρακάτου.

Αρτέμης Αντωνίου

ΦΕΓΓΙΤΕΣ

Βραχέα Ποιήματα, Λευκωσία, 2005

mother

από αφορμή τις συναυλίες του Roger Waters. Αφιερωμένο εξαιρετικά στο γόρδιο δεσμό μαμάδων και γιων.


Mother, do you think they'll drop the bomb?
Mother, do you think they'll like this song?
Mother, do you think they'll try to break my balls?
Mother, should I build the wall?
Mother, should I run for President?
Mother, should I trust the government?
Mother, will they put me in the firing line?
Is it just a waste of time?

Hush now baby, baby, don't you cry
Momma's gonna make all of your nightmares come true
Momma's gonna put all of her fears into you
Momma's gonna keep you right here under her wing
She won't let you fly, but she might let you sing
Momma's will keep Baby cozy and warm
Oooo Babe
Oooo Babe
Ooo Babe, of course Momma's gonna help build the wall

Mother, do you think she's good enough
For me?
Mother, do you think she's dangerous
To me?
Mother will she tear your little boy apart?
Mother, will she break my heart?

Hush now baby, baby, don't you cry
Momma's gonna check out all your girlfriends for you
Momma won't let anyone dirty get through
Momma's gonna wait up until you get in
Momma will always find out where you've been
Momma's gonna keep Baby healthy and clean
Oooo Babe
Oooo Babe
Ooo Babe, you'll always be Baby to me

Mother, did it need to be so high?

σπίτια βιοκλιματικά

εξαιρετικές, παραμυθένιες κατασκευές. Βρήκα τις φωτογραφίες στο
http://naturalhomes.org

παίζουμε οικολογικά

'Ενα "εναλλακτικό" μουσικό video για το περιβάλλον, με τη συμμετοχή 77 καλλιτεχνών.

Παίζουμε Οικολογικά - επεισόδιο 1ο from studiomythos on Vimeo.

'Ανδρος

Θα πρέπει το μπογκ να το ομολογήσει επιτέλους: αγαπάει υπερβολικά την  Άνδρο. Η Άνδρος είναι για το μπλογκ και τη γραφέα του όχι μια απλή νήσος. είναι ένας προορισμός, όχι τουριστικός, προορισμός τρομακτικός της φαντασίας και του διακαούς  για την ευόδωση της Ουτοπίας πόθου. Μην με κοροϊδεύετε. Το εννοώ! Ο Τόπος μερικές φορές δημιουργεί περίεργες ανταποκρίσεις με τις διαδρομές της ύπαρξης εκάστου. Για μένα η Άνδρος είναι Τόπος Έρωτα, Τόπος  απόλυτης Αρμονίας των Νυμφών με τους Αγίους, Τόπος της Φτέρης και του βότσαλου, του Έλατου και της Κάπαρης,του Αρχαίου και του Νέου, του Πενθους και της Έκστασης. Οι νύμφες το βεβαιούν κι όλες των βλαστών οι παρουσίες που οργιάζουν χειμώνα καλοκαίρι  και διαφεύγουν των ανθρώπινων βλεμμάτων, παρ'  όλο που εντυπώνονται βαθιά στα ποτάμια του Ονείρου. 

Ευάλωτη απ'  το Νόστο η πολυλογία μου. Σταματώ εδώ. Εισαγωγή ήταν όλα αυτά για το σύνδεσμο που ακολουθεί για τους φάρους της Άνδρου. Επισκεφτείτε τον: 

http://laikiskiniandrou.blogspot.com/2011/07/blog-post_04.html

ΚΛΕΦΤΕΣ ΣΥΝΘΗΜΑΤΩΝ

του Σταύρου Θεοδωράκη

Στο Σύνταγμα προστέθηκε τις τελευταίες ώρες ένα τεράστιο πανό με σύνθημα: «Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη». Ωραίο είναι , εύηχο είναι και είναι τοποθετημένο στην αριστερή, όπως κοιτάμε τη Βουλή, γωνία.
Τις επόμενες μέρες ίσως κάνει και σουξέ. Κάτω από το πανό μια κυρία, την Δευτέρα το μεσημέρι εξηγούσε σε μια τηλεοπτική κάμερα – αγνώστων λοιπών στοιχείων – ότι «δεν θα πληρώσει τα ληστρικά τους δάνεια». Αναφερόταν σε ένα δάνειο κατοικίας που είχε πάρει αλλά για να προσδώσει κύρος και αγωνιστικό περιεχόμενο στην άρνηση της, χρησιμοποιούσε πληθυντικό («δεν θα πληρώσουμε»)! Στο πλάι της, κρατώντας την αγκαζέ, μια κοπελίτσα – κόρη της μάλλον, 15, 16 το πολύ 18 - πρόσθετε : «Δεν θα πληρώσουμε όπως δεν πλήρωσαν οι Αμερικανοί μέχρι που αναγκάστηκε ο Ομπάμα να τους χαρίσει τα δάνεια». Αυτό το τελευταίο δεν ξέρω πού το βρήκαν, πιθανόν είναι μια από τις «αποκαλύψεις» του ελληνικού ίντερνετ.
Είναι φανερό ότι μες την αναμπουμπούλα των τελευταίων εβδομάδων, ο καθένας προσπαθεί να χώσει, στις πλατείες, ό,τι μπορεί. Και οι υπόλοιποι «Αγανακτισμένοι» - αλλά και όλοι οι πολίτες – είναι υποχρεωμένοι να συμφωνούν ή να κάνουν πως συμφωνούν με όλες αυτές τις… τερατογενέσεις. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του Απόστολου Δοξιάδη στην Καθημερινή της Κυριακής, για τα «διόδια» που έπρεπε να καταβάλουν όσοι ήθελαν να κινηθούν στην πάνω πλευρά του Συντάγματος. «Μουντζώνεις περνάς – δεν μουντζώνεις δεν περνάς» ήταν  η σύσταση μια ομάδας  μπρατζωμένων μεσήλικων. Για να αποφύγουν μάλιστα την πιθανή έκρηξη των αληθινά «Αγανακτισμένων πολιτών» έχουν εμφανιστεί παραλλαγές του τύπου : «Αποφασισμένοι πολίτες», «αγωνιζόμενοι πολίτες» και πάει λέγοντας. Και όλοι για να αποκτήσουν ακροατήριο χρησιμοποιούν λίγο από τα αγωνιστικά «χάι λάιτ»  των περασμένων δεκαετιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το σύνθημα «ψωμί παιδεία ελευθερία – η χούντα δεν τελείωσε το 73», που έχει υψωθεί ακριβώς απέναντι από το κοινοβούλιο. Πήραν το τιμημένο «ψωμί παιδεία ελευθερία», αναζήτησαν μια κατάληξη σε «ια» και κατέληξαν στο «η Χούντα δεν τελείωσε το 73». Μικρή σημασία έχει το γεγονός ότι ούτε η ιστορία δεν συμφωνεί μαζί τους, καθότι όντως η χούντα δεν τέλειωσε το 73. Το 73 έγινε το Πολυτεχνείο, ακολούθησε η «απόσυρση» του Παπαδόπουλου και η άνοδος του Ιωαννίδη. Η Χούντα έπεσε το 74 μετά τα εγκλήματα στην Κύπρο (και ως εγκλήματα δεν εννοώ μόνο την εισβολή των Τούρκων – αλλά αυτά δεν είναι του παρόντος).
Το καταπληκτικότερο παράδειγμα κλοπής συνθημάτων είναι πάντως η γαλαζιοκόκκινη αφίσα που θα βρεις σε όλες τις κολώνες στο Σύνταγμα (αλλά και στα Εξάρχεια, στο Κολωνάκι, στο Γκάζι). Έχει έξι συνθήματα και τα έξι κλεμμένα: «Όχι στους κατακτητές, τους τοκογλύφους, τους κερδοσκόπους». Μην βιαστείτε να βγάλετε συμπέρασμα (δεν πρόκειται για αντιευρωπαϊστές). Σύνθημα δεύτερον : «Δεν πουλάμε - αγωνιζόμαστε». Εδώ είναι σαφής ο συνδικαλιστικός … ρεαλισμός  (αλλά κρατήστε και μια πισινή). «Να φύγει η κυβέρνηση της υποταγής» (σύνθημα 3ον, ουπς! λές νάναι αριστεριστές;) – «ανατροπή τώρα» (σύνθημα 4ον). Και εκεί που κοντεύεις να πιστέψεις ότι είναι κάτι σαν εθνική φράξια του ΚΚΕ έρχεται το 5ο σύνθημα να σε αποτελειώνει. «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Έτσι ακριβώς, όπως το φώναζε ο Ανδρέας το ‘80. Αλλά δεν τελειώσαμε, σύνθημα 6ον : «Ουστ κυβέρνηση – τρόικα». Γηπεδικός τσαμπουκάς στην ολοκλήρωση. Ποιος τα υπογράφει όλα αυτά; Η Δημοκρατική Ανεξάρτητη Κίνηση Εργαζομένων. Και επειδή ούτε αυτό θα σας λέει τίποτα (όλοι «δημοκράτες», «ανεξάρτητοι» και «κινηματίες» είμαστε σε αυτή τη χώρα), σας λέω ότι πρόκειται για την περιβόητη ΔΑΚΕ. Ο συνδικαλιστικός βραχίονας δηλαδή της Νέας Δημοκρατίας μας καλεί να πούμε ουστ στους πράσινους της υποταγής για να γυρίσει η Ελλάδα στους (γαλάζιους ανυπότακτους)  Έλληνες! Γιαυτό σας λέω, μέρες που 'ναι, να είσαστε υποψιασμένοι ποιος φωνάζει δίπλα σας. Εν ανάγκη κάντε και καμιά ερώτηση: Εσύ που ήσουνα στο «πάρτι»;
protagon.gr

Jane Goodall: τι μας ξεχωρίζει από τους πιθήκους

H Dame Jane Goodall στο TED.com

το τέλος του φόβου

Το τέλος του φόβου... by magiconteam

Food Not Bombs: κάθε γεύμα και κρατητήριο!

Η οργάνωση "Food Not Bombs" μοιράζει χορτοφαγικά γεύματα στους άστεγους σε πάνω από 1.000 πόλεις ανά τον κόσμο, ως μια μορφή διαμαρτυρίας για τον πόλεμο, τη φτώχεια και την καταστροφή του περιβάλλοντος.
"Τη στιγμή που δισεκατομμύρια ανθρώπων πεθαίνουν από την πείνα, μπορούμε να ξοδεύουμε έστω και ένα δολάριο για τον πόλεμο;", ρωτούν.

Στις ΗΠΑ πάντως όχι μόνο δεν τους απαντούν στην ερώτηση, αλλά τους συλλαμβάνουν, διότι το να μοιράσει κάποιος φαγητό σε πεινασμένο χρειάζεται ειδική άδεια από τις αρχές!

(και μη χειρότερα!)

για περισσότερα δείτε εδώ: http://en.wikipedia.org/wiki/Food_Not_Bombs
και εδώ: http://www.foodnotbombs.net/

Ευχαριστώ την φίλη Κ.Π. που μου έστειλε με μέιλ τις τρομακτικές αυτές πληροφορίες.

μη βία

Πιθανόν το βίντεο το έχετε δει. Το δημοσιεύω όμως και στο μπλογκ από  αγανάκτηση. Και για αφορμή για ένα σημαντικό σχόλιο:

Στον πάτο όταν φτάνεις οι μάσκες πέφτουν. Η βία είναι ωμή, η προπαγάνδα άχρηστη. Μιλάν μόνο κροτίδες, απαγορευμένα χημικά και κλομπς. Κια έφοδοι στους δρόμους και στους σταθμούς του μετρό. Τι άλλο θα δουν τα μάτια μας και θα βιώσει το πετσί μας, δεν ξέρω, αυτό που ξέρω είναι πως όταν τα πράγματα φτάνουν σε τέτοια σημεία καταστολής,  σημαίνει ότι η εξουσία έχει χάσει κάθε δυνατότητα πολιτικού ελέγχου και προπαγάνδας. Προκαλεί τότε ευθεία ρήξη, σύρραξη και θέλει αίμα. Όσο πιο πολύ αίμα τόσο πιο πολύς φόβος. Οι διαδηλωτές δεν είναι πολίτες, είναι βορά για τις παράπλευρες απώλειες, όπως σε κάθε μάχη. Κι αυτό πρέπει να το νιώσουμε βαθιά. Αυτή τη στιγμή για την όποια Εξουσία θέλει να προασπίσει να συμφέροντά της, δεν είμαστε άνθρωποι, είμαστε στοιχεία. Κάποια σπασμένα κεφάλια, κάποιοι μελλοντικοί καρκίνοι, κάποιοι αυξημένοι αριθμοί αυτοκτονιών,  κάποια στατιστικά για την ανεργία και τη φτώχεια. Και τι έγινε; Η Ιστορία προχωράει. Οι νόμοι σφραγίζουν το μέλλον.
 Μεγάλη η αγανάκτηση τώρα που τα προσωπεία πέφτουν. Γι'  αυτό χρειάζεται διάκριση. Μη νοθευτεί η αγανάκτηση μέσα στη βία. Θα πρέπει, όπως ξεκίνησε, να παραμείνει μια αγανάκτηση ειρηνική. Η διαδήλωση περί του δικαίου, με επιμονή, τσαμουκά, αυτοθυσία,  έχει πολύ μεγαλύτερη δυναμη από το χυμένο αίμα στους δρόμους. Κι αν πάντα η Εξουσία διψάει για αίμα δεν πρέπει να της κάνουμε τη χάρη αυτή τη φορά. Το χυμένο αίμα αγριεύει τις ψυχές, οδηγεί στο θηρίο. Όσα κεφάλια κι αν ανοίξουν τα εκπαιδευμένα μπατσόνια στους αθηναϊκούς δρόμους στο μέλλον, δεν πρέπει το πλήθος να εκτραπεί σε ανταπόδοση. Χρειάζεται διάκριση, συλλογική σοφία και ΟΧΙ ΒΙΑ. Το παιχνίδι των χουλιγκάνων του δρόμου είναι στημένο. Φέρνει μεγαλύτερη καταστολή. Η Εξουσία ξεβρακώνεται μόνον με ειρηνικό τρόπο. Είναι πιο γρήγορος, πιο αποτελεσματικός, πιο μακρόπνοες οι λύσεις του.
Αυτά είχα να πω.
Δείτε τώρα πώς η αστυνομία διαφυλάσσει την τάξη στη Μητροπόλεως.

Βάρδια πυροφύλαξης στη Σκίπιζα

Δεν είχα ξαναδεί ελάφι. Το Βουνό μου έκανε τη χάρη να ανταμώσω φέτο αρκετά.

Πεπράτημα προς τη Σκίπιζα, αναμεσα στα καμένα. Πλαγιές άδειες μέχρι εκεί που δε φτάνει άλλο το μάτι. Έργο του  2007, εκείνης της αποφράδας χρονιάς που τον Ιούνιο κάηκε η μισή Πάρνηθα σχεδόν και τον Αύγουστο πυρπολήθηκε η Πελοπόννησος, αν θυμάστε... 

Κλείσαν τέσσερα χρόνια από τότε. Γιόρτασα την "επέτειο"  στο Βουνό. Όπως και πέρσι.

Το ελατοδάσος που επλήγη από την πυρκαγιά, αρχίζει και ξαναγεννιέται, λέγαν τα παιδιά του ΕΔΑΣΑ. Οι σπόροι στο χώμα άρχισαν να βλασταίνουν. Τα μωρά ελατάκια, λέει ο Κώστας,  ευνοήθηκαν φέτος από τις βροχές γιατί η πυκνή βλάστηση απ' τα αγριόχορτα τα προστατεύει με ίσκιο. Αλλά γίνονται και δεντροφυτεύσεις. Σποροσυλλογή κάθε  φθινόπωρο. 

Βράδιασε ήπια ο  αττικός ουρανός με μια δύση δονούμενη από χρώματα.  Ακουγόταν μακρινή η βοή από το αεροδρόμιο της Τανάγρας και οι ήχοι του Δάσους. Τα μεσάνυχτα τρίλιες αηδονιών. 

Η νύχτα ακτινοβόλα. Κάτω τα φώτα τα ανθρώπινα να τρεμοσβήνουν στις δικές τους απασχολήσεις, ρουφώντας φως χωρίς να δίνουν τίποτα σε αντίδωρο.

Το Βουνό όμως είναι γεμάτο δώρα. Δεν τα προσφέρει. Αυτοπροσφέρεται, όπως είναι στη Μοίρα των πραγμάτων και των πλασμάτων. Σε εμένα προσωπικά - αλλά και προς όλους και στον κάθε ένα ξεχωριστά - τους  συνοδοιπόρους, τον Κώστα, τη  Ρόζα, το Νίκο, το Γιάννη, το βουνό δώρισε μια ανάσα ζωτικής βαθιάς ομορφιάς, αυτή τη δύσκολη νύχτα της 29ης  Ιουνίου 2011 που η Πλατεία Συντάγματος έγινε ένα ασφυκτικό πεδίο μάχης και η εθνική μας καρδιά κομματιάστηκε ξανά. 

Το Βουνό ανασαίνει. Δοξαστικό, αύταρκες, μόνο του. Σε αραιές ατμόσφαιρες, εκεί που υπάρχει μόνο δόξα.

ανατολή στη Σκίπιζα

περισσότερα για τον ΕΔΑΣΑ και τις ομάδες πυροφύλαξης στο:
http://www.edasa.gr/welcome.html

COB: ένα καινούργιο σπίτι από παλιά

καλό μήνα με λίγη ελπίδα και χαρά

Building with cob in Greece from George Rodafinos on Vimeo.