26.7.11

Ὀδυσσέας Ἐλύτης, ἀπό τον Μικρό Ναυτίλο

XXIV
Γιὰ ὅποιον ἡ θάλασσα στὸν ἥλιο εἶναι "τοπίο"- ἡ ζωὴ εὐκολη καὶ ὁ θάνατος ἐπίσης. Ἀλλὰ γιὰ τὸν ἄλλον εἶναι κάτοπτρο ἀθανασίας, εἶναι διάρκεια". Μιὰ διάρκεια ποὺ μόνον τὸ ἴδιο της τὸ ἐκθαμβωτικὸ φῶς δὲ σ' ἀφήνει νὰ τὴ συλλάβεις.
Ἐὰν ὑπῆρχε τρόπος νὰ βρίσκεται κανείς, τὴν ἴδια στιγμή,  μπρὸς καὶ πίσω ἀπ' τὰ πράγματα, θὰ καταλάβαινε πόσο τὸ ἄνοιγμα τοῦ χρόνου,  ποὺ καταβροχθίζει ἁπλῶς γεγονότα,  χάνει τὴ σημασία του·  ὅπως, ἀκριβῶς,  μέσα σ' ἔνα ποίημα. Καὶ τότε -ἀφοῦ εῑναι μιὰ ἀνάπτυξη τοῦ ἀκαριαίου ἢ, ἀντίστροφα,  μιὰ σύμπτυξη τοῦ ἀτέρμονος τὸ ποίημα - νὰ κερδίσει τὴν ἐλευθερία του χωρὶς νὰ καταφύγει σὲ κανενὸς εἴδους πυρίτιδα.

Μόνον ἕνα πράγμα νὰ μποροῦσε νὰ συνειδητοποιήσει: ὅτι δὲν τὰ κρατᾶνε ὅλα οἱ ζωντανοί.
Δημοσίευση σχολίου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...