ποίηση και πραγματικότα: λείψανα βρέφους και ο Κύπρος Χρυσάνθης

Η είδηση: 

Κύπρος: Εντοπίστηκαν τα λείψανα του μικρότερου Ελληνοκύπριου αγνοουμένου του «Αττίλα»

Η ΔΕΑ βρήκε τον μικρότερο Ελληνοκύπριο αγνοούμενο της τουρκικής εισβολής, το 1974.

Η Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοουμένους (ΔΕΑ) σε εκταφές κοντά στο τουρκοκυπριακό σήμερα χωριό Τραχώνι εντόπισε, σύμφωνα με τις υπάρχουσες ενδείξεις, τα λείψανα του μικρότερου Ελληνοκύπριου αγνοουμένου της τουρκικής εισβολής, ο οποίος το 1974 ήταν βρέφος μόλις μερικών μηνών.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Φιλελεύθερος», πρόκειται για τον Ανδρέα Κυριάκου του Κυριάκου από το Τραχώνι Κυθρέας.Οι Τούρκοι πήραν τον μικρό από την αγκαλία της μητέρας του και τον δολοφόνησαν. Δολοφόνησαν επίσης τη μητέρα του, την 11χρονη αδελφή της μητέρας του, τη γιαγιά του και άλλους άμαχους.

Οι ενδείξεις για εντοπισμό του μικρότερου αγνοούμενου της εισβολής προκύπτουν από τα εννέα λειψάνων αγνοουμένων (συμπεριλαμβανομένων και οστών βρέφους) που βρέθηκαν στα κατεχόμενα, τα οποία παραπέμπουν σε ομαδική δολοφονία σε βάρος γυναικόπαιδων τον Αύγουστο του 1974.

Πηγή: ΑΜΠΕ

http://www.kathimerini.gr

το ποίημα

Αμμόχωστος, Αμμόχωστος Μου

Α'

Στο πιο ψηλό κατάρτι του μεσημεριού
κοιτάζω, Αμμόχωστος, τον μυγδαλί σου χάρτη,
τις ημερομηνίες σου καταγράφω στων ανέμων τις μασχάλες
μήπως σε λησμονήσει ο χρόνος να τις πάνε
στα σκαλοπάτια των ανθρώπων, στα λιμάνια μακρινών επαρχιών,
στα γραμματοκιβώτια ξένων σαν ευχές πρωτοχρονιάτικες:
Να μην ξεχνάτε τους αρχάγγελους της Κύπρου
και τις ελληνικές περγαμηνές της.

Β'

Στις γεωγραφίες των ουρανών ανακαλύπτω τ' όνομά σου
σαν χαρταετό πανσέληνο της νιότης.
Σηκώνω πέτρα απ' τους αμαξιτούς του χρόνου κι' αντικρύζω
το αρχάγγελό σου βήμα.
Στα ημερολόγια των θαλασσών με ελληνικές τριήρεις
διαβάζω τ' όνομά σου.
Στη σκάλα τ' ουρανού σαν ανεβαίνει ο ήλιος
το περιδέραιο βλέμμα σου κοιτάζω.
Στα δρομολόγια των καθημερινών συμβάντων
μυρίζομαι την παρουσία σου.
Στου κουρασμένου κρεβατιού το μαξιλάρι
το εργόχειρό σου βλέπω.
Αμμόχωστος, Αμμόχωστος, Αμμόχωστός μου.

Γ'

Καράβι των θεών η Αμμόχωστος,
ημερονύχτιο θαλάσσιο φως,
ανακοπή στα δρομολόγια των αιώνων
μέσα στ' ανώνυμα τριαντάφυλλα
του μεσογειακού ήλιου
και μες τις πειρατείες των γαλανών ανέμων,
που μεταφέρουνε γραφές απ' τα χαρτιά των Αρχαγγέλων
μ' ελληνικά φωνήεντα,
θητεύει μόνο στ' όνομα:
«Ελευθερία»

 Δ'

Κι' ο ήλιος πορτοκάλι μέσα στο μαντήλι τ' ουρανού
να πασπατεύει τους μηρούς των καλοκαιρινών ωρών,
θάλασσα θηλυκιά της Αμμοχώστου,
με τα εικοσιένα σου χρόνια τ' αθηναία σου,
μικρέ Σαρωνικέ κι' αγάπη μου,
μηνύματα σου στέλλω και ματιές απ΄τα παράθυρα
των κυκλαδίτικων νησιών,
σε νοσταλγώ στις ώρες της ορτάνσιας
όταν σπουδάζει ο άνεμος στις καλαμιές σου τέχνες μουσικές
στην ηλικία του Απρίλη, του τρελλόπαιδου,
Αμμόχωστος, αγάπη, αγάπη μου...

Κύπρος Χρυσάνθης

το δανείστηκα από το ιστολόγιο ΝΟΣΤΟC

Κύπρος Χρυσάνθης

ΑΝΑΖΗΤΩ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Αναζητούν την Κύπρο στα παλιά χειρόγραφα

στους χάρτες των παλιών ημερομηνιών

στα παραμύθια των παντάνασσων γιαγιάδων

 και στα οδοιπορικά περιπαθών προσκυνητών.

Ωστόσο εγώ θα κάθομαι στα σύνορα του φεγγα­ριού

και τα μεγάλα μάτια της σαν τα τοπία της ευτυχίας

θα καρτερώ να με κοιτάξουν.

Η ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΜΑΣ ΑΝΑΧΩΡΕΙ

Ανάμεσα σε δυο ροδιές η Λευκωσία φιλοσοφεί

ανοίγει τις πλεξούδες της στον ήλιο

χειρονομεί στο παρελθόν η Λευκωσία

σαν ν' αποχαιρετά τον κόσμο αυτό

εκφέρει η Λευκωσία τα τελευταία φωνήεντα

στους τοίχους της μενεξεδένιας ώρας...

Αλλά τη Λευκωσία να μου αγαπάτε

όταν φορεί τα γιορτινά της

τα τελευταία της γιορτινά

και μπαίνει ανυποψίαστη στην αθανασία.

ΟΙ ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΕΣ ΛΕΥΚΩΣΙΕΣ

Μενεξεδένιες ομιλίες

στα παραθύρια της Κυριακής

οι μοιρασμένες Λευκωσίες του κόσμου

η μυστική αφροδίτη των παλιών ερώτων

και το μικρόν αλφαβητάρι...

(Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 14-15, σελ. 163)

το δανείστηκα από το www.sarantakos.com

19, 20 Ιουλίου του 1974

το δανείστηκα από το ισττολόγιο: 

 http://noctoc-noctoc.blogspot.gr/2012/07/1974.html

«1974 ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ» 

οι εκτοπισμένοι 

 το τελευταίο της γράμμα μου έλεγε για τα παιδιά πως μεγαλώνουν ήρεμα σε ατμόσφαιρα λαμπρή χωρίς στερήσεις και τραυματισμούς πως έχουν όνειρα ξεκάθαρα 

σαν ήλιος αττικός αυτό πολύ με καθησύχασε 

τρέμω να βλέπω τα χαμένα πρόσωπα που αναζητάνε τάφο μέσα στα σχολεία στα πεζοδρόμια και στα κέντρα αναψυχής σαν τα χαμένα φύλλα στις επίσημες δεντροστοιχίες της πολιτείας δεν βρίσκουν χώμα να σαπίσουν φυσικά να γίνουμε ξανά ζωή 

έρωτας 

είναι καιρός να τραγουδάμε για έρωτα; μας βρήκαν δίσεκτα επεισόδια κι ο φοβερός χειμώνας σε τσαντήρια δίχως πάτωμα και προπαντός το πλάγιο βλέμμα της συμπόνιας όσων έχουνε κρεβάτι και μπορούν ν' αλλάξουνε τα εσώρουχά τους αυτά μας κοκκαλιάσαν την αφή μας ρίξανε βαρειές κουρτίνες η όρασή μας συμμαζεύτικε σαν άρρωστο χαρτί στον θερινό ήλιο το αίμα μας σιωπά στις αρτηρίες σαν ένοχο παιδί 

είναι καιρός να τραγουδάμε για έρωτα σε δίσεκτες εσπέρες; 

 η μαυρωφορεμένη 

 ανοίγει το πρωί κι' απ' το κουτί του βγαίνει η μαυροφορεμένη που ζητάει το αγνοούμενο κεφάλι του παιδιού της ντύνεται τη μεσίστια της ελπίδας τρέχει εδώ κι εκεί στα σκαλοπάτια στα μηνύματα κολλάει στο ραδιόφωνο καθώς το βουλοκέρι στους παλιούς φακέλλους 

τη νύχτα ξόδεψε μπροστά στο εικονοστάσι τ' όνειρο της μίλησε με τη μαγεία του πρέπει νάναι τα χρυσά του μάτια κάπου και μετράν το χρόνο της επειστροφής κοιτάζει το κρεβάτι του μυρίζει ακόμα τη μορφή του 

έ δε μπορεί να χάθηκε τ' αγόρι της για πάντα ξενιτεύτηκε σε δύσκολες περιοχές το τραίνο θα το φέρει στο σταθμό χωρίς βαλίτσες μα με τ' άνθος της ζωής και το πικρό ψωμί της περιπέτειας 

Κύπρος Χρυσάνθης