Γιάννη Βαρβέρη, Πολυκατάστημα "ἡ Ελπίς"

Ὑπέροχο πολυκατάστημα
μὲ ὅλα τὰ φῶτα, τὰ στασίδια, τὶς ἀνέσεις
μὲ πωλητὲς ἁπλοὺς καὶ μὲ τιτλούχους
ὑπέροχο πολυκατάστημα
γιὰ πλούσιους καὶ φτωχούς
γιὰ ἐνδιαφερόμενους
κι ἐνδιαφερόμενους τῆς τελευταίας στιγμῆς
μὲ τοὺς ὀρόφους του
ἕναν γιὰ κάθε πίστη
πάντα κλειστὸ στὴν ἔξοδο
μὲ ὀρθάνοιχτες τὶς πόρτες του
ἀφειδῶς διαθέτει
ἀπόλυτης ὑπεραξίας ἐμπόρευμα
κόστους μηδενικοῦ

ἐνῶ ἐγώ
τί ἀγοραστὴ νὰ περιμένω ἐγώ
ποὺ ἀπέναντι πουλάω
τὶς εἰκονίτσες μου λευκές
δωρεὰν πανάκριβες
μέσα στὸ κρύο;

Ὁ ἄνθρωπος μόνος, ἐκδόσεις Κέδρος

Γιάννη Βαρβέρη, Πανήγυρις τοῦ κόσμου

Ὅταν οἱ ἔμποροι ξεκρεμάσουνε
νωθρὰ λαμπιόνια περιπτέρων αὐτοσχέδιων
καὶ τοὺς γαλήνιους θησαυρούς τους ἀφυπνίσουν
ἀπ' τὴν ὀνειροπόληση μιᾶς ἀγορᾶς

ὅταν ὅλα τ' ἀπούλητα
πάρουνε τὴ μορφὴ τοῦ περιττοῦ
κουρνιάζοντας μὲς στὰ χαρτόκουτα ὅπως ὅπως

ὅταν ἀρχίσει νὰ φυραίνει
ἀπ' τὶς γεννήτριες ἡ φωτοχυσία
καὶ σὰν σμήνη φουγάρων ἄνθρωποι μὲ μπόγους
χαθοῦν, ὁ καθεὶς καὶ σ' ἕνα δίκαιο σοκάκι

τότε κι ὁ ἅγιος τῆς ἡμέρας
στὸν ἅγιο τῆς ἑπομένης
ωσὰν μετάληψη
τοῦ παραδίδει τὶς καρδιὲς
ἐτούτων τῶν φτωχῶν ἀνθρώπων.

 Ὁ ἄνθρωπος μόνος, 

ἐκδόσεις Κέδρος

Γιάννη Βαρβέρη, "Ἡ θἀλασσα στὰ βάθη της πῆρ' ἕναν ναύτη..."

Μέσα στὰ μάτια τῶν ταπεινῶν
τσούξιμο ἡ φλογισμένη κορύφωση
ὁλημέρα. Ἐκεῖ
παλεύουν ἀνώνυμοι ναυτόπαιδες
μὲ κανονιὲς καὶ λαμπαδιάσματα
σὲ Σαλαμίνα
Σικελία
καὶ Ἄκτιο.
Σάλος πολύς
στόλος πολύς
ὡσότου πεταχτοῦν τὰ πτώματα στὴ θάλασσα
καὶ διαταχθεῖ
νύχτα καὶ νύστα.
Τότε μὲ δάκρυα οἱ ταπεινοί
ξεπλένουν ἀπ' τὰ μάτια τους
τὸ μακελειό:
τόνοι δακρύων ἀνύποπτων ἀνθρώπων
ἐγγύηση πάλι θάλασσας
γιὰ ναυμαχίες τῆς Παναγιᾶς
καὶ τ' Ἁι-Νικόλα.

ἀπὸ τὴ συλλογὴ "Ὁ ἄνθρωπος μόνος"

ἐκδόσεις Κέδρος

Γιάννης Βαρβέρης:δυο ποίηματα

από το περιοδικό Νέα Εστία, όπως το βρήκα στη Σύγχρονη ελληνική ποίηση

Γιάννης Βαρβέρης, Πιάνο βυθοῦ

Αὐτές οἱ νότες
ποὺ σᾶς στέλνω μὲ τὴν ἄνωση
δὲν ἔχουν πιὰ κανένα μουσικό ἐνδιαφέρον.
Ἀπ’ τὸν καιρό τοῦ ναυαγίου
ποὺ ἀργά μᾶς σώριασε τοὺς δυό
ὡς κάτω στὸν βυθό
σὰν βάρος ἔκπληκτο
τὸ πιάνο τοῦ ὁλόφωτου ὑπερωκεανίου κι ἐγώ

ἔχουμε γίνει μᾶλλον μιὰ διακόσμηση πυθμένος
μιὰ ὑπόκωφη ἐπίπλωση βυθοῦ
ἕνα λουλούδι ἐξωτικό

ἢ ἕνα τεράστιο ὄστρακο
φωλιά ἱπποκάμπων
διάδρομος ψαριῶν ποὺ ὅλο ἀποροῦν
μπρὸς στἀν ασπρόμαυρη αὐτή μνήμη
τοῦ παπιγιόν τῶν πλήκτρων τοῦ κολάρου.
Κι ἂν σὲ καμιά βαρκάδα σας
διακρίνετε στὴν ἥρεμη ἐπιφάνεια
τρεῖς πέντε δέκα φυσαλίδες
σὰν ντὸ καὶ σὸλ καὶ μί  

μὴ φανταστεῖτε μουσική
εἶναι λίγη σκουριά ποὺ ὅταν θυμᾶται
πιέζει κι ἀνεβαίνει.

Γι’ αυτό νὰ μὴν ἀνησυχείτε.
τὸ πιάνο μου κι ἐγώ
εἴμαστ’ ἐδῶ πολύ καλά
ἐκπνέοντας ἴσως πότε πότε νότες ἄσχετες
ἀλλά μὲς στὴν ἀσφάλεια πλήρους ναυαγίου
καὶ ἰδίως
μακριά ἐπιτέλους
ἀπό κάθε προοπτική πνιγμοῦ.

από τη συλλογή Πιάνο βυθού (1991)