Κοιτάς έναν τόπο αγαπημένο που τον έχεις περπατήσει κι έχει κι αυτός περπατηθεί πάνω σου σαν αραχνούλα υφαίνοντας τον μεταξωτό κι ανθεκτικό ιστο της· και δεν προφταίνει να χαρείς, ούτε να πεις καν απεταξάμην.
Ο τόπος σου μόνο μια στιγμή.
Επαύριο δεν υπάρχει.
Μπορεί η κακουργία, μπορεί κάποια αιφνίδια καταστροφή, μαχαίρωμα πισώπλατο σε κορμό βελανιδιάς, μπορεί μια πυρκαγιά που καίει αρχαία μνήμη, ή η αδικοπραξία, πάντα η αδικοπραξια που όλα τα χει μολύνει, μπορεί το ίδιο σου το σώμα που είναι και δεν είναι, το πνεύμα που που κύλησε αμμουδερό στο χέρι, μπορεί ο ζόφος που ελλοχεύει…
Η Εποχή σε διατάσσει σ μια ζωή αριστοκρατικής αβεβαιότητας. Οι άλλοι που λυμαίνονται τη ζωή είναι τρωκτικά και θα αναμετρηθουν κάποια στιγμή με τις ιερές αγριόγατες. Όμως εσύ ας μένεις ατόφια αβέβαιος μπροστά στην ομορφιά. Πρωτοπόρος ενός μέλλοντος που μπορεί να μην υπάρξει αλλά αναμετριέται μαζί σου χαμογελαστό.
Τι σου μένει ;
Να επαναστατείς και να φεύγεις. Και , ναι, με οπλισμένο στέρνο να ορμάς.
Ολα αβέβαια, επίγειε ουρανέ.
Αλλά αυτό το ερημωμένο παρόν είναι αβάσταχτη πρόκληση.
Σε προσκυνώ.
Jiagogina
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου