Μιράντα Ποτηριάδου...

Εν αρχή είν' ο χρόνος

Στο τέλος τέλος, τι μου έλειπε, αναρωτιόμουν συχνά. Και το σύμπαν είχα τον τρόπο να βλέπω ποιητικά και τα ζώα όλα σαν παιδί που δεν φοβάται το σκοτάδι αγαπούσα. Επί πλέον, στα ερωτηματικά του βίου είχα επανειλημμένως σταθεί συζητώντας με φίλους και μεγάλους, μήπως και κάποια απάντηση βρω, πιο καινοτόμα και άμεση από τις προηγούμενες (Παραμένω αθεράπευτα ανυπόμονη, βλέπεις).

Ίσως πάλι να μην διατύπωσα σωστά το ερώτημα που φοβάμαι και να αρθρώσω. Ποιός είναι αυτός ο δαίμονας που με κυνηγά; Ποιός είναι αυτός που επινόησα για τιμωρό μου; Δεν ήμουν καν σίγουρη σε τι έφταιγα. Αν εξαιρέσεις μια χοντρή αμαρτία, το υπόλοιπο του βίου μου υπήρξε άψογο. Δεν αρνούμαι ότι έβαλα τα δυνατά μου να εμπλουτίσω την περιπέτεια μιας περιδίνισης σχεδόν εκστασιακής. Ήταν τότε ακριβώς που ερωτευόμουν. Έχω μεγαλώσει πλέον. Δίχως την εφηβική συστολή της πρόκλησης, δίχως την κορυφαία αυτή αντίφαση, πιθανόν να μην είχα επινοήσει το συγκεκριμένο δαιμόνιο. Όμως επαναλαμβάνω. Μεγάλωσα. Τα είδα σχεδόν όλα. Είμαι ισκιωμένη, θαρρώ. Και κάθε μέρα που περνά συμφιλιώνομαι περισσότερο με το εφήμερο. Σχεδόν το αγαπώ.

Καληνύχτα.