Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ, της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι, Ιντερμέδιο

Ιντερμέδιο

Το αμίλητο μέλλον

Κραυγές, κραυγές, το "τώρα" ουρλιάζει. Ακούς; Ακούνε τ'  αυτιά σου; Η ψυχή σου, η φαντασία, η διαίσθησή σου ακούνε; Φωνάζει ο ευτυχισμένος, φωνάζει κι ο απελπισμένος.Με χαρούμενο μουγκρητό εκφράζεται ο ικανοποιημένος, με σιγανό στεναγμό ο ανικανοποίητος. Ακόμη κι αν η απόλυτη σιωπή βασιλεύει στη γη, ο γήινος άνθρωπος ακούει το θόρυβο που κάνει ο ουρανός σαν ετοιμάζει την καταιγίδα της νύχτας. Τα ζώα - οι σκύλοι, τα πουλιά - , με τις τόσες διαφορετικές φωνές τους, γλυκαίνουν μια πικρή μέρα που ίσως ξημερώνει. Ακόμη κι αν ο θάνατος πλησιάζει, στην νεκρική σιγή ακούγεται το θρόισμα  των φύλλων που αγγέλλει την σταθερή ανάσα της ζωής που επιμένει.

Μόνο εσύ, σκληρό,αδυσώπητο μέλλον, είσαι σαδιστής και την απόλυτη σιγή εφαρμόζεις. Τι είσαι λοιπόν; Για μας είσαι η σταθερή, η μόνη βάση της ζωής μας. Όχι το μέλλον του κόσμου που εκκωφαντικά ακούγεται  από τους επιστήμονες - πυρηνικούς, φυσικούς, αστρολόγους... Εγώ θέλω από εσένα ν'  ακούσω το  δικό μου μέλλον, το μέλλον της καρδιάς μου. Πόσο θα χτυπάει ακόμη; Το μέλλον της σκέψης μου. Πότε θ'  αρχίσει να παραπαίει; Της αντοχής μου. Πότε θα γονατίσω στη μέση του δρόμου που με τόση λαχτάρα είχα χαράξει; Θα μου πεις, τι εξωγήινες απαιτήσεις είναι αυτές; Γνωρίζεις κανέναν που να ξέρει; Άλλωστε έχουμε τόσες αυταπόδειχτες ενδείξεις: την ηλικία, τις αρρώστιες... Τι άλλο θέλεις;  Κι έπειτα υπάρχει και η μοίρα.

Α, ναι, σωστά! Την είχα ξεχάσει. Όμως εγώ πιστεύω πως και η μοίρα από σένα, μέλλον μου, εξαρτάται Σας βλέπω να κοιμάστε αγκαλιά, ακόμη και να τσακώνεστε. Αλλά εγώ θέλω να γνωρίσω τον άλλο συγγενή σου: το χρόνο. Ποια είναι η αλληλεξάρτησή σας; Το χρόνο, αυτό το γλυκόξινο πορτοκάλι,  για πόσο καιρό θα το στύβω ακόμη; Όχι μόνο γιατί κάθε σταγόνα του είναι ζωή - όσο δηλητήριο κι αν περιέχει - , αλλά και γιατί έχω μάθει... Τι έχω μάθει; Να λικνίζομαι στην κάθε στιγμή, να νιώθω την ανάσα του χρόνου στο πετσί μου, να τον σέβομαι, ακόμη κι αν με κάνει να υποφέρω, να προσκυνώ την παντοδυναμία του και να αισθάνομαι αμαρτωλή όταν δεν τον εκμεταλλεύομαι. Τα ΄χω μάθει όλα αυτά και γι'  αυτό νομίζω πως έχω το δικαίωμα να ξέρω πόσο χρόνο έχω ακόμη, πόσο μακρινό είναι το μέλλον του τέλους μου. 

Θέλω να ξέρω με ακρίβεια. Όχι με αναφορά σε δεκαετίες και άλλες γενικότητες που συνθλίβουν της ιδιαιτερότητες της κάθε εποχής... Μέλλον μου, πες μου πότε, πότε... Α! Κάτι άκουσα... Μου απαντάει! Μα τι ήταν; Γέλιο! Σαρκαστικό! Το μέλλον απαντάει με σαρκασμό. Λάθος είχα λοιπόν... Το μέλλον δεν είναι αμίλητο.

Της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι

εκδόσεις Καστανιώτη

Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ, Της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι

  Καθρέφτη μου, σ΄ εσένα μιλάω, εσένα έχω μπροστά μου, άλλον κανένα. Οι άνθρωποι, οι φίλοι, χάθηκαν. Χάθηκαν απ'  τη ζωή ή χάθηκε το νόημα που έβρισκαν σ'  εμένα; Με κοιτάς, σε κοιτώ, ένα πρόσωπο νεανικό προσπαθώ να θυμηθώ, ωραίο ποτέ, όμως  πάντα εκφραστικό της μιας στιγμής και μόνο. Σ'  αγνοούσα τότε κι έτρεχα, λαχάνιαζε το σώμα που μου είχε απομείνει - ανάπηρο απ'  την αρχή· ήθελα να το εκμεταλλευτώ, να το χαρώ, ν' αφεθώ στον αέρα, στη θάλασσα, στον αμερόληπτο έρωτα. Τις φιλενάδες μου με τα τέλεια κορμιά που έλαμπαν στον ήλιο δε ζήλεψα ποτέ, δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι οι άνθρωποι κάτι που μου ανήκε μου είχανε στερήσει. Και τώρα ήρθε της εξομολόγησης η ώρα.

  Μικρέ μου καθρέφτη, που τελευταία σ'  έχω συνέχεια μπροστά μου για να σε συνηθίσω: σε μισώ. Θα με συγχωρέσεις; Μίσος τι θα πει δεν ήξερα, αλλά τώρα, να, βλέπω το πρόσωπό μου κι εξαγριώνομαι ενάντια στη φύση. Μέσα μου βαθιά, βέβαια, ξέρω ότι ο εχθρός δεν είσαι εσύ αλλά ο χρόνος. Ο χρόνος όμως θα παραμένει πάντα ασύλληπτος, αφού τα αμαρτήματά του πάντα για κάποια άλλη στιγμή θα αναβάλλονται, όσο αυτός ακόμη θα διαφεντεύει τη ζωή μου μου. 

  Καθρέφτη μου, θύμα είσαι κι εσύ του ανθρώπινου παραλογισμού που ομορφαίνει αυτό που βλέπει για να μην πονέσει γι'  αυτό που είναι. Σ'  ευχαριστώ που μου παραστέκεσαι και μ'  αφήνεις να σε μισώ.


απόσπασμα από το βιβλίο "Της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι"
εκδόσεις Καστανιώτη

Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ, Μούχρωμα

Το σκοτάδι τρώει σιγά- σιγά το φως, όπως το σκουλήκι τον καρπό: από μέσα.  Πρώτες πέφτουν οι σκιές του «εντός ολίγου» κι ύστερα η κότα αποζητάει το χτεσινό κλαρί για να κουρνιάσει. Με το μικρό μυαλό της λέει πως η ζωή της θα βαστάξει για πάντα. Ένα σούσουρο ξεπροβοδίζει τα ορατά όπως βγαίνουν από την πόρτα του σούρουπου κι αόρατα πια ξαναμπαίνουν σε λίγο από την ίδια πόρτα που τώρα τη λένε νύχτα.  Στο γύρισμα του κύκλου, στην πίσω μεριά του φεγγαριού, στην άλλη όψη του «ξέρω»,  ίσως γίνει πεταλούδα το σκιάχτρο που με παγώνει κι ίσως μεταμορφωθούν σε μέλη Άδωνη τα κακάσχημα ξύλα. Κι ο θάνατος με σκούφο κυνηγητικό κι όπλο, μήπως αρχίσει ν’ αστοχεί μες στα λουλούδια;

Πολιτεύομαι. Σκέφτομαι δηλαδή το θάνατο καθημερινά. Και τον συγκρίνω μ’ ένα άπειρα καλύτερο πολίτευμα: τη ζωή. 

Ενάντιος Έρωτας, εκδόσεις Κέδρος