Σίσσυ Βωβού, Το αίμα κυλάει, εξήγηση ζητάει

της Σίσσυς Βωβού, από το Φύλο Συκής

Θα μπορούσε να είναι κινηματογραφική ταινία σπλάτερ. Δεν ήταν όμως.

Ξαναζήσαμε στις 10 Οκτωβρίου, στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Καλαμάτας το δράμα της Βαλμπόνας Ρ., της γυναίκας που δέχθηκε τον Απρίλιο του 2009 την πιο ειδεχθή δολοφονική επίθεση απ’ ότι κάθε άλλη γυναίκα που επέζησε, από τον εν διαστάσει και για 16 χρόνια σύζυγό της.

Πρωτίστως, βέβαια, το ξαναέζησε η ίδια, και το αντιμετώπισε και πάλι, για δεύτερη φορά μετά το πρωτόδικο δικαστήριο, με μια στωικότητα που δεν μπορεί να προέρχεται μόνο από τον χαρακτήρα της, αλλά κυρίως από το γεγονός ότι «τα έχει δει όλα». Ήταν τότε 29 χρονών.

Εντός παρένθεσης, κάθε δικαστήριο είναι σαν την ρωμαϊκή αρένα. Είναι δημόσιο, πρέπει να εκτεθούν όλα, πρέπει οι άνθρωποι να ξαναζήσουν όσα έγιναν, να τα μάθει το δικαστήριο και όσοι ενδιαφέρονται, μεταξύ αυτών τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, μαζί και το Φύλο Συκής, πρέπει να μην μείνει τίποτα στο σκοτάδι, για να μπορέσει ένα δικαστήριο να κρίνει μια κακουργηματική, στην προκειμένη περίπτωση, πράξη. Αυτό είναι, πράγματι, πολύ σκληρό. «Μυστικά και ψέματα» υπάρχουν και σ’ αυτή τη δίκη όπως και σε κάθε ανθρώπινη κατάσταση. Εμείς διαπραγματευόμαστε όσα έγιναν γνωστά δημοσίως. Κλείνει η παρένθεση.

Όπως αναμενόταν, «ζωντάνεψαν» όλα όσα είχαν γίνει εκείνο το πρωί στην Καλαμάτα. Εκείνος είχε αγοράσει την προηγούμενη μέρα ένα αλυσοπρίονο με 275 ευρώ, από γειτονική πόλη, ένα σχοινί 10 μέτρων και ένα μεγάλο μαχαίρι.

Είχε φύγει από τη Βέροια απ’ όπου ζούσε, είχε πάρει τα δύο παιδιά, 9 και 12 τότε, τα οποία ζούσαν στην Αλβανία με τους παππούδες και τις γιαγιάδες και είχε μεταβεί στην Καλαμάτα για να πείσει την Βαλμπόνα να μην εγκαταλείψει τον υποτιθέμενο έγγαμο βίο. Στις δέκα ημέρες που έμεινε στην Καλαμάτα, δεν κατάφερε το στόχο του, γι’ αυτό κι εκείνο το πρωί, έχοντας προετοιμαστεί κατάλληλα και αφού είχε πει στα παιδιά να παίξουν έξω, της ζήτησε να βάλει τα ρούχα του στο πλυντήριο αφού θα έφευγε. Την ακολούθησε στο μπάνιο, την καθήλωσε και την μαχαίρωσε στο λαιμό, εκείνη άρχισε να μαζεύει τα αίματα για να μην μπουν τα παιδιά και τα δουν, εκείνος την έσπρωξε μέσα στη μπανιέρα, πήρε το αλυσοπρίονο και απέκοψε τελετουργικά τα τέσσερα μέλη της. Το αίμα είχε φθάσει μέχρι το ταβάνι. Κλείδωσε την πόρτα και έφυγε. Η κρεουργημένη κατάφερε, πώς δεν ξέρει, να βγει από το μπάνιο, να πάει στην τραπεζαρία, να τραβήξει με τα δόντια της το τραπεζομάντιλο για να πέσει κάτω το κινητό, να πατήσει με τη μύτη (ή το σαγόνι) το κουμπί και να ειδοποιήσει τον καλό της.

Η κινητοποίησή του ήταν άμεση, ειδοποίησε το ΕΚΑΒ και την αστυνομία, η οποία στο δρόμο της συνάντησε τον φονιά να φεύγει με τα δύο παιδιά στο αυτοκίνητο και το ματωμένο αλυσοπρίονο μέσα. Εκείνος φοβήθηκε ότι τον έψαχναν, σταμάτησε, βγήκε και είπε στην αστυνομία «σκότωσα τη γυναίκα μου». Τον πήραν μαζί τους. Έφθασαν στο σπίτι, χτύπησαν, άκουσαν μια φωνή «σπάστε την πόρτα». Την έσπασαν, κατέβασαν τη γυναίκα από το ασανσέρ με τη συνδρομή του φονιά, την έβαλαν στο ΕΚΑΒ που είχε στο μεταξύ καταφθάσει, την μετέφεραν στο νοσοκομείο Καλαμάτας όπου της σταμάτησαν την ακατάσχετη αιμορραγία, ενώ σύντομα την επιβίβασαν σε ελικόπτερο που την μετέφερε στο ΚΑΤ στην Αθήνα. Οι χειρουργοί κατάφεραν να της σώσουν τη ζωή, να της επανασυνδέσουν τα μέλη τα οποία πλέον λειτουργούν, πάντα με κάποιες αναπηρίες.

Ένα ζευγάρι μεταναστών από την Αλβανία. Για χρόνια δούλευαν στις αγροτικές εργασίες στη Βέροια. Η βία εναντίον της γυναίκας ήταν συχνή από την αρχή και πολλές φορές ανυπόφορη. Όταν το 2006 η Βαλμπόνα είπε ότι δεν αντέχει πλέον τις δουλειές αυτές, εκείνος της βρήκε δουλειά σε μπαράκι να δουλεύει κονσομασιόν. Τα λεφτά ήταν καλά. Έψαχνε συνέχεια για άλλες πόλεις, για καλύτερες αμοιβές. Την καθοδηγούσε και την ωθούσε στις διάφορες δουλειές, μέσα από «γραφεία» εύρεσης εργασίας. Εκείνη έβγαζε 150-200 ευρώ την ημέρα, τα έβαζε σε κοινούς λογαριασμούς. Εκείνος σταμάτησε να δουλεύει, γλένταγε τη ζωή του με άλλες γυναίκες, τα παιδιά στην Αλβανία. Τρία χρόνια κράτησε αυτή η νέα κατάσταση, ώσπου κάποια μέρα η Βαλμπόνα του ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει να δουλεύει γιατί έχει γνωρίσει κάποιον. Η αντίδρασή του βάρβαρη, την κλείδωσε στο σπίτι του για 3 ημέρες, την κακοποίησε «δεόντως» και μετά την άφησε να φύγει.

Στη συνέχεια εκείνος μετέβη στην Καλαμάτα με τα παιδιά, αφού πρώτα είχε φροντίσει να αδειάσει τους λογαριασμούς από τα χρήματα. Εκείνη αρχικά εξαφανίστηκε από το ίδιο της το σπίτι, αλλά δυστυχώς επέστρεψε μετά από λίγες μέρες. Της είπε ότι θα πιάσει δουλειά και θα ζουν μαζί με τα παιδιά τους. Γνώρισε τον νέο σύντροφο της Βαλμπόνας, ο οποίος μάλιστα και για χάρη των παιδιών, του βρήκε δουλειά στην οποία ο φονιάς έμεινε μισή μέρα.

Ήταν ήρεμος αυτές τις 10 μέρες. Απίστευτα και ανησυχητικά ήρεμος. Αφού ματαιώθηκε και το τελευταίο σχέδιό του, να πάρουν δάνειο από τον σύντροφο της Βαλμπόνας και να φύγουν όλοι μαζί, προφανώς πήρε την απόφασή του. Πήγε και αγόρασε το αλυσοπρίονο και τα άλλα σύνεργα, τα οποία έκρυψε επιμελώς σε μια εσοχή απέναντι από το μπάνιο, μέσα στο οποίο διεξήχθη η αιματηρή τελετουργία.

Το έκανε από αγάπη, είπε στο δικαστήριο, δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα ζήσει μακριά από αυτήν που αγαπούσε. Ήταν φτωχός, από μεγάλη οικογένεια, δεν είχαν παπούτσια όταν ήταν μικρός, και έγινε μετανάστης για μια καλύτερη ζωή. Όμως, δεν έκανε και τίποτα. Ζητούσε να τον καταλάβει το δικαστήριο, να τον συγχωρήσει, ενώ όλα αυτά τα χρόνια τηλεφωνούσε στα παιδιά δηλητηριάζοντάς τα με το επιχείρημα ότι η μάνα τους τον έβαλε φυλακή και θα πρέπει να τον συγχωρήσει, αλλιώς να μην της μιλάνε. Μέχρι και στο δικαστήριο είχε φέρει το μεγάλο παιδί, για να επηρεάσει την γυναίκα να «τον συγχωρήσει» -το δικαστήριο δεν δέχτηκε την παρουσία του παιδιού στην αίθουσα, ενώ η Πρόεδρος τον ρώτησε: Νομίζετε ότι κάνει καλό στο παιδί να γνωρίζει τι έκανε ο πατέρας του; Θα σας κάνει αυτό καλύτερο πατέρα στα μάτια του;. Οι πιέσεις φυσικά μεγάλες και ασφυκτικές τα πρώτα χρόνια μετά το κακούργημα, όπου τα παιδιά δεν ήθελαν να δουν ή να μιλήσουν με τη μητέρα τους για το κακό που έχει κάνει στον πατέρα τους. Και ο μόνος λόγος που η Βαλμπόνα δεν είχε πιο αποφασιστική στάση εκείνες τις δύσκολες μέρες, παρ’ ότι φοβόταν το φόνο, για τον οποίο εκείνος είχε απειλήσει πολλές φορές και για πολύ μικρότερες «αφορμές» από την απόφασή της να χωρίσουν, ήταν ότι προσπαθούσε να μειώσει την ένταση, για το καλό της σχέσης της με τα παιδιά.

Θετική η στάση δύο γυναικών εφετών και της εισαγγελέως απέναντι στην αυτονομία της γυναίκας, όταν τον ρωτούσαν «γιατί δεν σεβόταν την απόφασή της να χωρίσει και δεν σκέφτηκε να βρουν λύση συνεργασίας για τα παιδιά», παρά ακολούθησε αυτό τον εγκληματικό δρόμο. Πώς είναι δυνατόν να ονομάζεται αγάπη μια τέτοια πράξη, γιατί αν δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτήν δεν έθετε τέρμα στη δική του ζωή;

Καταλυτικές όλες οι μαρτυρίες που αποδείκνυαν την προμελέτη του φόνου, καθώς και τα στοιχεία στα οποία βασίζονταν.

Περισσότερο όμως, του συντρόφου της Βαλμπόνας, Δημήτρη, ο οποίος της έχει σταθεί με πραγματική αυτοθυσία όλα αυτά τα χρόνια. Είπε μεταξύ άλλων στο δικαστήριο ότι είδε δύο άνδρες να ψάχνουν στο ΚΑΤ να την βρουν όταν ήταν ακόμα μεταξύ ζωής και θανάτου, κατά τη γνώμη του για να την αποτελειώσουν, ζήτησε αστυνομική προστασία, την οποία και έλαβε. Ο φονιάς του τηλεφώνησε όταν βρισκόταν στο νοσοκομείο και του είπε «πάρτην τώρα, έτσι όπως την έκανα, στη χαρίζω». Σε ερώτηση της προέδρου αν είναι ακόμα μαζί απάντησε «φυσικά και είμαστε μαζί και θα είμαστε πάντα μαζί».

Μπορεί ο παρ’ ολίγον φονιάς να είναι ένας πραγματικά άξεστος και αδίστακτος άνθρωπος, όπως τον παρακολουθήσαμε και στα δύο δικαστήρια και όπως μαρτυρούν οι πράξεις του, δεν του έλειπε όμως η ψύχραιμη και λογική σκέψη, ο υπολογισμός και η επιμελής εξυπηρέτηση του συμφέροντός του, όπως το κρίνει ο ίδιος. Ακόμα επικαλέστηκε και επιχειρήματα για να μειωθεί ο καταλογισμός του, ότι έβλεπε ψυχίατρο γιατί είχε ψυχολογική διαταραχή, αλλά και ότι είχε πιει πολύ πριν την τέλεση της πράξης. Επίσης ο δικηγόρος του ζήτησε να του γίνει ψυχιατρική εξέταση.

Το ερώτημα παραμένει: ένας άξεστος και αδίστακτος άνθρωπος, που έχει όμως λογική σκέψη και είναι σε θέση να σχεδιάζει με τόση επιμέλεια, πώς μπορεί τόσο πολύ να καταστρέφει την ίδια του τη ζωή; Το επιχείρημα της αγάπης καταρρίπτεται από όλες τις ενέργειες που προαναφέρθηκαν και κυριαρχεί το στοιχείο της εκμετάλλευσης και του συμφέροντος. Προφανώς θίχτηκε το συμφέρον αυτό και η κυριαρχία του και δεν μπόρεσε να υπερβεί την ακύρωσή του. Όταν έχει σχεδιάσει με τόση επιμέλεια μια τόσο βάρβαρη πράξη, πώς δεν έχει σχεδιάσει και τη διαφυγή; Τι ήταν εκείνο που τον έκανε ήρωα του ίδιου του εαυτού του, της ίδιας του της κυριαρχίας, ώστε να αντιπαρέλθει τους κινδύνους της αυτοκαταστροφής;

Καταδικάστηκε σε 17 χρόνια κάθειρξη, όπως και πρωτοδίκως, και ισόβια απέλαση από την Ελλάδα, την οποία αμφισβήτησε λέγοντας «εγώ εδώ θέλω να ζήσω»… (Βλ. ανακοίνωση Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας της 11-10-13)

Πρόκειται για μια «συζυγοκτονία», όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά πράγματι είναι αλλιώτικη από τις άλλες. Είναι η προμελέτη, ο σχεδιασμός, και η βαρβαρότητα. Είναι μια ακραία περίπτωση, που μπορεί να είναι, βέβαια, ο αντικατοπτρισμός των «κανονικών» συζυγοκτονιών. Ένας απλός καθημερινός άνθρωπος, ένα φτωχόπαιδο που πήγε μετανάστης για μια καλύτερη ζωή, που κατάφερε μόνος του να την καταστρέψει με την ειδεχθή πράξη του.

Η Βαλμπόνα είναι καλά. Πήγε στον Άδη και γύρισε νικήτρια, και με την αγάπη του συντρόφου της που την βοήθησε αποφασιστικά σ’ αυτή τη νίκη. Θα έχει πάντα τις αναπηρίες της, για να μην ξεχάσει ποτέ ότι έπαιξε με το θάνατο, έχασε και κέρδισε. Αυτό το παιχνίδι με την ανδρική βία και τον θάνατο, αν ήταν δυνατόν, να μην το ξεχνάει ποτέ, καμιά γυναίκα.

ANOIXTH EΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ Sinead O’ Connor στη Miley Cyrus

H ANOIXTH EΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ Sinead O’ Connor στη Miley Cyrus
[μεταφραση: Λ.Φ.]  

Αγαπητή Miley, Δεν είχα σκοπό να γράψω αυτό το γράμμα, αλλά σήμερα απέφευγα τηλεφωνήματα από διάφορες εφημερίδες που μου ζητούσαν να σχολιάσω αυτό που είπες στο Rolling Stone: ότι το βίντεο Wrecking Ball ήταν σχεδιασμένο να μοιάζει στο βίντεο του Nothing Compares... οπότε αυτό έχω να πω.. και το λέω με πνεύμα μητρικής αγάπης. Ανησυχώ πάρα πολύ για σένα επειδή αυτοί που βρίσκονται γύρω σου σε έχουν οδηγήσει να πιστέψεις, ή έχουν ενθαρρύνει την πεποίθησή σου, ότι είναι με οποιονδήποτε τρόπο «κουλ» να είσαι γυμνή και να γλείφεις βαριοπούλες στο βίντεό σου. Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι ότι επιτρέποντας την εκπόρνευση, επισκιάζεται το ταλέντο σου - είτε είναι ο προαγωγός η μουσική βιομηχανία, είτε εσύ η ίδια. Αφήνοντας τον εαυτό σου να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης, μακροπρόθεσμα μόνο αρνητικές θα είναι οι συνέπειες, και σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση αυτό δεν αποτελεί ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ είδους ενδυνάμωση ή ενθάρρυνση άλλων νέων γυναικών. Το μήνυμα που στέλνεις είναι ότι οι γυναίκες θα έπρεπε να αποτιμώνται (ακόμα και από τις ίδιες) περισσότερο για το σεξ απήλ τους παρά για το ταλέντο τους. Χαίρομαι που αποτελώ κάποιου είδους πρότυπο για σένα και ελπίζω ότι εξαιτίας αυτού του γεγονότος θα δώσεις ιδιαίτερη προσοχή σε αυτά που σου λέω. Η μουσική βιομηχανία δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για σένα, η για οποιονδήποτε από εμάς. Θα σε εκπορνεύσουν για όσα αξίζεις και θα σε κάνουν έξυπνα να πιστεύεις ότι ΕΣΥ το ήθελες... και όταν καταλήξεις σε κλινική αποτοξίνωσης επειδή εκπορνεύτηκες, «αυτοί» θα λιάζονται στα γιοτ τους, τα οποία θα έχουν αγοράσει πουλώντας το σώμα σου και εσύ θα ανακαλύψεις ότι είσαι πολύ μόνη. Ούτε οι άντρες που σε ζαχαρώνουν δίνουν δεκάρα τσακιστή για σένα, μην ξεγελιέσαι. Πολλές γυναίκες μπέρδεψαν τον πόθο με την αγάπη. Το να σε θέλουν σεξουαλικά δε σημαίνει ότι νοιάζονται με οποιονδήποτε τρόπο για σένα. Αυτό εντείνεται όταν ασυναίσθητα δίνεις την εντύπωση ότι ούτε εσύ νοιάζεσαι για τον εαυτό σου. Και όταν προσλαμβάνεις ανθρώπους που δίνουν την εντύπωση ότι ούτε αυτοί νοιάζονται για σένα. Κάποιος που νοιάζεται για σένα, δεν θα επέτρεπε την εκπόρνευσή σου... και αυτό συμπεριλαμβάνει και τον ίδιο σου τον εαυτό. Ναι, υπονοώ ότι δεν νοιάζεσαι για τον εαυτό σου. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Θα έπρεπε να προστατεύεσαι από όλους όσους προσλαμβάνεις και από όσους σε περιβάλλουν ως μια πολύτιμη νεαρή κυρία, κι αυτό περιλαμβάνει κι εσένα την ίδια. Ο κόσμος αυτός είναι επικίνδυνος. Δεν ενθαρρύνουμε τις κόρες μας να κυκλοφορούν γυμνές γιατί αυτό τις κάνει δόλωμα για τα αρπαχτικά ζώα και μια ανησυχητική πλειοψηφία αυτών που δουλεύουν στην μουσική βιομηχανία και τα σχετικά μέσα. [...] Είπες επίσης στο Rolling Stone ότι η εμφάνισή σου βασίστηκε στη δική μου. Την εμφάνιση που διάλεξα εκείνη την εποχή, την διάλεξα ενώ η δισκογραφική μου με ενθάρρυνε να κάνω αυτό που έκανες εσύ. Ένιωσα ότι προτιμούσα να κριθώ για το ταλέντο μου και όχι για την εμφάνισή μου. Είμαι ευτυχής που έκανα αυτή την επιλογή [...]. Είτε το θέλουμε είτε όχι, εμείς οι γυναίκες της βιομηχανίας αποτελούμε πρότυπα και ως τέτοια πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεχτικές για το τι είδους μηνύματα στέλνουμε σε άλλες γυναίκες. Το μήνυμα που στέλνεις είναι ότι είναι κάπως κουλ το να εκπορνεύεσαι... δεν είναι κουλ, Miley... είναι επικίνδυνο. Οι γυναίκες πρέπει να εκτιμώνται για πολλά περισσότερα εκτός από τη σεξουαλικότητά τους. Δεν είμαστε απλώς αντικείμενα πόθου. Θα σε ενθάρρυνα να στείλεις πιο υγιή μηνύματα στις συνομήλικες σου... ότι αυτές και εσύ αξίζεις περισσότερα από αυτά που συμβαίνουν τώρα στην καριέρα σου. Με ευγένεια απόλυσε κάθε μαλάκα που δεν έχει εκφράσει ανησυχία, γιατί αυτοί οι μαλάκες δεν νοιάζονται για σένα.   [via] Πηγή: www.lifo.gr

προβλέπεται βροχερός o μεσαίωνας

Τις σκότωσαν γιατί χόρευαν στη βροχή

30 Ιουνίου 2013 | 19:226164 α- α+

Τραγικό θάνατο βρήκαν δύο κορίτσια 15 και 16 χρονών και η μητέρα τους  επειδή χόρευαν στη βροχή έξω από το σπίτι τους. Οι δύο  έφηβες της φωτογραφίας ονομάζονταν Νουρ Μπάσρα και Νουρ Σέζα.


Οι δύο αδερφές, φορώντας τις παραδοσιακές στολές τους, χόρευαν στη βροχή, έξω από το σπίτι τους στην περιοχή Χειλά αυτό όμως από τους αστηρούς νόμους ηθικής  στην κοινωνία του Πακιστάν, το θεώρησε απρεπές.

Σύμφωνα με τα ήθη και τα έθιμά τους, τα δύο κορίτσια αμαύρωσαν το όνομά της οικογένειάς τους.

Πέντε ένοπλοι πήραν το νόμο στα χέρια τους και πριν από μια εβδομάδα, εισέβαλαν στο σπίτι τους και σκότωσαν τα δύο κορίτσια και τη μητέρα τους.

Το περιστατικό το κατέγραψαν με κάμερα κινητού τηλεφώνου και έκανε το γύρω του διαδικτύου

Η αστυνομία ερευνά το ενδεχόμενο εμπλοκής του αδερφού τους στην δολοφονία. Οι αστυνομικοί πιστεύουν ότι ο Khutore, έδωσε την εντολή, έτσι ώστε να ξεπλύνει την ντροπή της οικογένειάς του.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Πέρυσι, οι αρχηγοί των φυλών, καταδίκασαν σε θάνατο τέσσερις γυναίκες, επειδή χόρεψαν σε μια εκδήλωση, που έγινε σε μια απομακρυσμένη περιοχή.

Kamala Das, Ο Καθρέφτης

Εύκολο είναι να βρεις κάποιον να αγαπηθείς

αλλά να ξέρεις τίμια τι θέλεις σαν γυναίκα. Στάσου γυμνή

μαζί του μπροστά στον καθρέφτη, να δει πως είναι ο πιο δυνατός,

να το πιστέψει, κι εσύ η πιο απαλή, η πιο νέα, η αξιολάτρευτη.

Παραδέξου το θαυμασμό σου. Κοίτα τα μέλη του τα τέλεια,

τα μάτια του που κοκκινίζουν κάτω από το νερό,

το ντροπαλό του βάδισμα στο πάτωμα του μπάνιου, πετσέτες να γλιστρούν, το άτσαλο κατούρημα. Όλες τις λατρεμένες λεπτομέρειες

που τον κάνουν αρσενικό και τον μοναδικό σου άντρα. Δώρισέ του το κάθε τι,

δώρισέ του ό,τι σε κάνει θήλυ, το άρωμα των λυτών μαλλιών,

το μοσχομύρισμα του ιδρώτα ανάμεσα στα στήθη, τα έμμηνα με το θερμό τους τράνταγμα, κι όλη την  ατελείωτη θηλυκή σου πείνα. Ω ναι, είναι εύκολο

να βρεις κάποιον να αγαπηθείς,

αλλά θα μείνεις έπειτα μονάχη

πρέπει και σε τούτο να καθρεφτιστείς.

Ζώντας χωρίς ζωή, πλάνητας θα ΄σαι, ξένους να συναντάς,

με μάτια που δεν ψάχνουν πια, μ’ αυτιά που δεν ακούν παρά

τον τελευταίο του ήχο να λέει τ’ όνομά σου,

με μπρούτζινο κορμί  μουντό, που άστραψε κάποτε απ’ το άγγιγμά του, 

άθλια γυναίκα, πένης.

μεταγραφή: Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

http://www.poemhunter.com/kamala-das/biography/

το θηλυκό θαύμα: από τον αυτοευνουχισμό του Ζεράρ Ντεπαρντιέ στις κλειτοριδεκτομές

Ο Μάρτιός μου μπήκε με αναρτήσεις βίαιες....

Πριν απολογηθώ να υπενθυμήσω ότι στις 8 Μαρτίου είναι η ημέρα της γυναίκας και χαιρόμαστε για τη γυναικεία χειραφέτηση, εμείς εδώ οι της Δύσης... Από αφορμή την επετειακή ημέρα, ετοιμάζουμε στο Ιδιόμελο μια παράσταση γυναικείων μονολόγων, με το γενικό τίτλο "Εδώ η αλήθεια είναι γένους θηλυκού" και προθυμοποιήθηκα να γράψω ένα κειμενάκι για το πρόγραμμα της παράστασης.

Ήθελα να μιλήσω για το Υπέροχο Θήλυ, για τη μυστική δύναμη της θηλυκότητας, που εκφράζεται ασυνείδητα περισσότερο παρά συνειδητά στις δυνάμεις του πολιτισμού και στην ιστορία της ανθρωπότητας.  Για τις χάρες της θηλυκότητας που χρειάζονται μόρφωση και αυτεπίγνωση για να φανερωθούν και να επιδράσουν ευεργετικά στις σχέσεις, τον πολιτισμό και την Ιστορία. Πιστεύω, ναι, πως η θηλυκότητα είναι ένα μεγάλο όπλο εξέλιξης για την ανθρωπότητα, όπου και όπως μπορεί να καλλιεργηθεί. Γιατί με τη θηλυκότητα δεν γεννιέσαι μόνον, συνδιαλέγεσαι, επικοινωνείς, θητεύεις, είτε είσαι άντρας, είτε γυναίκα. 

Ποιόν της θηλυκότητας  ο Αφουγκρασμός, το ενεργητικό αγκάλιασμα του Άλλου μέσω μιας ακοής που εμπεριέχει την ακρόαση και την αποδοχή. Επίσης η ικανότητα διάχυσης, η ψυχική ρευστότητα που μπορεί να τρυπώνει στις κόχες της πραγματικότητας και να συλλαμβάνει το νόημά της, ακόμα και ερήμην του νου, μόνο με τη δύναμη του αισθήματος, μια "μητρική" ικανότητα που φυλακίζει μέσα της τα πράγματα και τη σημασία τους, όπως η γη το σπόρο.  Και, ενδεικτικά, κάτι ακόμα,  το "Καζάνι Δημιουργίας" που μέσα στο θερμό μισόφωτο δίνει, κυριολεκτικά,  σάρκα, οστά και μορφή στη συνείδηση.

Σε εποχές προχριστιανικές το Θήλυ αυτό Θαύμα μοιραζόταν στην Κοσμογονία τον κόσμο με το Άρρεν, ως η μία από τις δύο εκφράσεις - εκδηλώσεις του Κόσμου.  Στο Χριστιανισμό και το Μωαμεθανισμό η θειότητά του εξέπεσε.  Αρχέγονος ο φόβος του πολιτισμού προς το Θήλυ  και η αμηχανία στην αχαρτογράφητη δύναμή του... 

Εν πάση περιπτώσει, στην ιστορική καμπή του 20ου αιώνα πολλές, όλο και περισσότερες, γυναίκες μορφωθήκαμε,   αφυπνιστήκαμε, μπήκαμε στον αγώνα να συμφιλιωθούμε με το σώμα και τον ψυχισμό μας, να ανακαλύψουμε τη σεξουαλικότητά μας, να διεκδικήσουμε τον έρωτα, την εργασία, την κοινωνική άνοδο, την οινονομική, την πνευματική ελευθερία... Βέβαια, πρωτοφανώς στην Ιστορία. Αλλά από μόνο του δεν αρκεί για την εξέλιξη. Γιατί το Θηλυκό Θαύμα δεν μπορεί να συντελεστεί μόνο με την αφύπνιση του γυναικείου φύλου. Αυτή είναι η πρωτογενής ώθηση. Πρέπει κι η αρσενική πλευρά να ανταποκρίνεται. (βλέπε: Μάρκο Φερέρι, "Τελευταία Γυναίκα", "Γειά σου, Πίθηκε" και "Το μέλλον είναι γυναίκα", μεταξύ άλλων, το Ζεράρ Ντεπαρντιέ να αυτοενουχίζεται και την αμηχανία του δυτικού άντρα  μπροστά στην θηλυκή δημιουργική ορμή).  

Για όλα αυτά ήθελα λοιπόν να μιλήσω, αλλά έπεσαν πάνω μου βροχή τα βίντεο και οι πληροφορίες για τη μοίρα των γυναικών στην Ινδία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Ιράν, το Πακιστάν, την Αίγυπτο, την Κίνα, τις κλειτοριδεκτομές στην Αφρική, την παιδική πορνεία στην Άπω Ανατολή, το traffiking, τους βιασμούς, τους φόνους, τις κακοποιήσεις, τις πυρποπλήσεις, τα συμβόλαια δολοφόνων, τις διά της βίας εκτρώσεις, κι είπα:  "Τόσο πολύ φοβάται ακόμη η ιστορία το Θηλυκό Θαύμα! Τόσο πρωτόγονος είναι ο αέρας που ανασαίνουμε! Πάλι το Μυστήριο να κατασπαράσσεται σε δόντια φοβισμένων θηρίων..."

Ρητορικά τα ερωτήματα, φυσικά... 

Όσο για το κειμενάκι μου  της παράστασης, μάλλον θα γεμίσει αίματα...

...η γυναίκα στη χώρα των Ταλιμπάν...

Απο το 2001 οι Ταλιμπάν ελέγχουν το 75% του Αφγανιστάν.

Πριν  την άνοδο των  Ταλιμπάν η Καμπούλ είχε τα εξής ποσοστά: 40% γυναίκες γιατρούς, 70% δασκάλες, 60% καθηγήτριες Πανεπιστημίου και 50% φοιτήτριες. Τώρα ο Νόμος επιβάλλει αυστηρό διαχωρισμό των φύλων και περιορισμούς που είναι πλέον γνωστοί ως "Aπαρχάιντ των γυναικών". Αρχικά, οι Ταλιμπάν είχαν υποσχεθεί ειρήνη στο χειμαζόμενο από τους πολέμους έθνος, αλλά  σύντομα επιδόθηκαν στον έλεγχο και την καταπίεση. Ανησυχητικότερο όλων,  η απόλυτη καταπίεση των γυναικών. Θεωρούμενες διαφθορείς των αντρών, οι γυναίκες υποχρεωτικά φοράνε τη μπούργκα. Απαγορεύεται να εργάζονται και αναγκάζονται να επαιτούν στους δρόμους για να επιβιώσουν. Δεν μπορούν να εργαστούν, δεν μπορούν να φύγουν από το σπίτι χωρίς αντρική συνοδεία, και τα κορίτσια απαγορεύεται να πηγαίνουν σχολείο.

Η μουσική, οι εικόνες  και οι ζωγραφιές απαγορεύονται. 

Οι εορτασμοί γάμου δεν επιτρέπονται.

Οι κούκλες, οι χαρταετοί, τα χαρτιά και τα επιτραπέζια παιχνίδια είναι παράνομα.

Το αλκοόλ και τα τσιγάρα επίσης.

Τα περισσότερα βιβλία έχουν απαγορευτεί.

Οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν έξω μετά τις 7.30. Δεν μπορούν να επισκεφτούν άντρες γιατρούς. 

Τα παράθυρα των σπιτιών βάφονται μαύρα για να μη φαίνονται οι γυναίκες από μέσα.

Οι γυναίκες γίνονται αντικείμενα κτηνώδους ξυλοδαρμού, μαστιγώνονται και σκοτώνονται οταν παραβιάζουν τα διατάγματα των Ταλιμπάν.

Αν μια γυναίκα βιαστεί και καταφύγει στις Αρχές, μπορεί να κατηγορηθεί για μοιχεία και να καταδικαστεί σε θάνατο. Δεν σπανίζουν και τα εγκλήματα τιμής, όταν κάποιο μέλος της οικογένειας θεωρήσει ότι ντροπίαζεται το οικογενειακό όνομα.

Κάθε δημόσια καταγραυγή επιφέρει τον θάνατο.

Υπό το νόμο των Ταλιμπάν οι γυναίκες έχουν χάσει την ορατότητά τους, την κινητικότητά τους και τη φωνή τους.

τα πετσοκομμένα έμβρυα της Κίνας και το καλό της κοινωνίας

Ας συνεχίσυμε να εορτάζουμε προκαταβολικά τη μέρα της γυναίκας, ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά στην Κίνα και στην πολιτική του ελέγχου των γεννήσεων μέσω της υποχρεωτικής διά νόμου εκτρώσεως, ακόμα και στους τελευταίους μήνες της εγκυμοσύνης. Κομμουνιστική βία σε αυτή την ανάρτηση, μετά την προηγούμενη ινδουιστική... Το υπέροχο θήλυ πετσοκομμένο, ακρωτηριασμένο, ουρλιάζει σε κενό αέρος αντιμέτωπο με το φάσμα του υπερπληθυσμού... 

Ιδού και ο κομμουνιστικός πρωτογονισμός...  Για όσους  (και όσες) αντέχετε...

Ας εορτάσουμε τη μέρα της γυναίκας: μορφές γυναικοκτονίας στην Ινδία

Καθώς πλησιάζει η "μέρα της γυναίκας", επέτειος συνυφασμένη με τη γυναικεία χειραφέτηση, ιδού μια συγκλονιστική έρευνα για τη ζωή (κυρίως όμως το θάνατο) των γυναικών στην Ινδία. Συνθήκες φυλοκτονίας, γυναικοκτονίας, που διαμορφώνουν ένα ασφυκτικό κλοιό γύρω από τις Ινδές γυναίκες, μορφωμένες κι αμόρφωτες, πλούσιες και φτωχές. Η γυναικοκτονία ξεκινάει ήδη από την εμβρυακή ηλικία των κοριτσιών, με τις δια της βίας εκτρώσεις θηλυκών εμβρύων, που πολλές φορές προκαλούν το θάνατο και των εγκύων κοριτσιών, συνεχίζεται με τις θανατώσεις θηλυκών βρεφών, με δηλητήριο, ή τάισμα με αλάτι, ή με πρόκληση πνιγμού, ή με θάψιμο, ενώ είναι ακόμα ζωντανά, κ.α. (σημειωτέον ότι οι θανατώσεις γίνονται από τις ίδιες τις μανάδες, που, σαν τη Φόνισσα,  αποφασίζουν να απαλλάξουν από την μελλοντική κακοποίηση και δυστυχία τις κόρες τους), προχωράει στους φόνους κοριτσιών μέχρι 5 χρονών, έπειτα στους φόνους  για λόγους "τιμής", στο λιντσάρισμα "μαγισσών", και καταλήγει στα συμβόλαια δολοφόνων που ξεπαστρεύουν παντρεμένες γυναίκες για την απόδοση της Προίκας. Αυτό το "έθιμο" της προίκας θεωρείται και η βασική αιτία για την οποία από το 1970 μέχρι σήμερα "λείπουν" από τις στατιστικές των απογραφών 50.000.000 γυναίκες από την ινδική κοινωνία!

Αν ξέρετε αγγλικά δείτε το βίντεο με τα στοιχεία της έρευνας της RitaBanerji.

Six forms of femicide in India

More PowerPoint presentations from Rita Banerji 

Πρόκειται άραγε για μια "τοπική" μορφή κτηνωδίας, συνδεόμενη με την ανατολίτικη υπανάπτυξη, ή είναι ένα ακόμα μια φλύκταινα, από τις πολλές, μιας οικουμένης που παλινδρομεί   στον πρωτογονισμό;