Μίλτος Σαχτούρης, Αστεροσκοπείο

Ἀστεροσκοπεῖο

Διαρρῆχτες τοῦ ἥλιου

δὲν εἶδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι

δὲν ἄγγιξαν φλογισμένο στόμα

δὲν ξέρουν τί χρῶμα ἔχει ὁ οὐρανὸς

Σὲ σκοτεινὰ δωμάτια κλεισμένοι

δὲν ξέρουν ἂν θὰ πεθάνουν

παραμονεύουν

μὲ μαῦρες μάσκες καὶ βαριὰ τηλεσκόπια

μὲ τ᾿ ἄστρα στὴν τσέπη τους βρωμισμένα μὲ ψίχουλα

μὲ τὶς πέτρες τῶν δειλῶν στὰ χέρια

παραμονεύουν σ᾿ ἄλλους πλανῆτες τὸ φῶς

Νὰ πεθάνουν

Νὰ κριθεῖ κάθε Ἄνοιξη ἀπὸ τὴ χαρά της

ἀπὸ τὸ χρῶμα του τὸ κάθε λουλούδι

ἀπὸ τὸ χάδι του τὸ κάθε χέρι

ἀπ᾿ τ᾿ ἀνατρίχιασμά του τὸ κάθε φιλὶ

πηγή

περί Αγγέλων α΄: από το Μίλτο Σαχτούρη στο Διονύση Σαββόπουλο (μέσω Bob Dylan)

Μίλτος Σαχτούρης

ΑΓΓΕΛΟΣ

Φοβόντουσαν
δὲν τόνε θέλαν
αὐτὸ τὸν οὐρανό
-Μαῦρος ποὺ εἶναι -λέγαν-
σὰν καφτὸ μπαμπάκι
σκάβανε τὰ μωρά τους
βιαστικοὶ
ἄλλοι φωνάζαν:
-Γράμμα!
ἄλλοι:
-Τηλεγράφημα!
κι ἄλλοι φωνάζαν:
-Ἀλεξάντρα
ὅμως ὅλοι κοιτοῦσαν 
τὸ φεγγάρι
κι ἔλεγαν:
-Ἴσως κατέβει σήμερα
ὁ Ἄγγελος
βαθιὰ 
μὲ τὰ μακριὰ - μακριὰ μαλλιά 
καὶ τὰ πνιγμένα δόντια 

Ποιήματα, 

ἐκδόσεις Κέδρος

Μίλτος Σαχτούρης, Πεντάγραμμο

Ζωγραφισμένα στόματα
μπῆκε ἡ φωτιά
ὁ καπνός
σᾶς ἔσπασε τὰ δόντια

ἕνα κορίτσι
ἔκαψε τὸ φουστάνι του
γιατὶ πάγωσε
λέει: "Ἀγαπῶ τὰ παγωμένα φορέματα
καὶ σᾶς κρατῶ μόνο ἕνα λουλούδι
εὐχαριστῶ"

ἕνας ζητιάνος
λέει: "Τὸ ξέρετε;
ἕνας πατέρας ἔγινε 
περίστροφο
ἐγὼ ὅμως
ἔχω ἑνα μεγάλο δωμάτιο
μὲ κόκκινες κουρτίνες
φύγετε!
δὲν εἶστε ἄνθρωποι
εἶστε φεγγάρια
δὲ θέλω νὰ σᾶς ξαναδῶ!"

ἕνας ἄνθρωπος
ψάχνει 
τοὺς δρόμους
μαζεύει κομματάκια
ἀπὸ χαρτί
πακέτα ἀπὸ τσιγάρα
χαμογελάει
λέει: "Εἶμαι δολοφόνος
τί νομίζετε"

κι ἐγώ
μὲ τὴν καρδιὰ βαριά
μαζὶ μ' αὐτούς
σὲ δύσκολους καιρούς
μηδενισμένος
ξεσπάω σ' ἕναν ἄσπρο  
                          θάνατο
μὲ αἷμα

Μίλτος Σαχτούρης, Ξένε

Ξένε
μὲ τὸ μαῦρο κοστούμι σου
ποὺ χτυπᾶς τὴν πόρτα μου
καὶ μοῦ δεῖχνεις τ' ἄσπρα αὐτὰ πιάτα
ποῦ ἔχεις κρύψει τὸ μαχαίρι σου;
ἔχεις ἕν' ἄστρο κόκκινο μὲσ΄ στὸ κεφάλι σου
καὶ ψευδίζεις
θέλεις τὰ χρήματα
τὰ χρήματα ποὺ σμίξαν μὲ τὸ αἷμα καὶ χάθηκαν
τὰ χρήματα ποὺ σμίξαν μὲ τὸν ὕπνο καὶ χάθηκαν
ἱκετεύεις
φύγε
φύγε ξένε
μὲσ΄ στὴν καρδιά μου ἔχω ἕνα ἥμερο πουλί
ἂν τ' ἀφήσω νὰ βγεῖ τὰ δόντια του θὰ σὲ κατασπαράξουν

Ποιήματα, 

ἐκδόσεις Κέδρος

Μίλτου Σαχτούρη, Πόνος καὶ τρόμος

στον Ἀλέκο Φασιανό

Πόνος

καί πάλι πόνος

τρόμος

καί πάλι τρόμος

στό  ἄδικο σῶμα

στήν ἄδικη ψυχή

ἀπό ἔνα ἔρημο ξενοδοχεῖο 

ἔφυγε ξαφνικά

χάθηκε ἡ μητέρα

σ' ἕνα μακρύ τοῦνελ

χάθηκε ὁ πατέρας

κι ἔρημη

πλανιέται

ἀπό πόνο

σέ πόνο

ἀπό τρόμο

σέ τρόμο

ἡ ἄδικη ψυχή.

Ἔκτοτε, ἐκδόσεις Κέδρος

Μίλτου Σαχτούρη, Δαιμονολόγιο

Δαίμονες καὶ δαιμόνισσες

δαιμονίζονται στὴν ἀκτή

χαριεντίζονται μεταξύ τους

ἐτοιμάζουν τὰ νέα δαιμονάκια

ποὺ θὰ βασιλέψουν

σ' αὐτὴ τὴ γῆ

ποὺ εἶναι πιὰ δική τους

Μακριὰ στὸν ὁρίζοντα

σὲ μιὰ κόκκινη θάλασσα

μέσα σὲ ψεύτικους καπνούς

βυθίζεται ἕνα καράβι.

Ἔκτοτε, εκδόσεις Κέδρος

ο ποιητής κι ο ουρανός

 ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

Πᾶνε τώρα δυὸ μῆνες. Δὲν κάνω ἄλλο τίποτε.

Τὰ χέρια μου βρίσκονται σὲ ἀδιάκοπη κίνηση:

Ξεφορτώνω οὐρανὸ στὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων.

τὸ βάθος τοῦ κόσμου, 1961

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Ο ΕΛΕΓΚΤΗΣ

Ἕνας μπαξές γεμάτος αἷμα εἶν' ὁ οὐρανός καὶ λίγο χιόνι ἔσφιξα τὰ σκοινιά μου πρέπει καὶ πάλι νὰ ἐλέγξω τ' ἀστέρια ἐγώ κληρονόμος πουλιῶν πρέπει ἔστω καὶ μὲ σπασμένα φτερά νὰ πετάω.

Τὰ φάσματα ἢ ἡ χαρά στὸν ἄλλο δρόμο, 1958

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ: Ο ΤΡΕΛΟΣ ΛΑΓΟΣ

Γύριζε στους δρόμους ο τρελός λαγός
γύριζε στους δρόμους
ξέφευγε απ' τα σύρματα ο τρελός λαγός
έπεφτε στις λάσπες

Φέγγαν τα χαράματα ο τρελός λαγός
άνοιγε η νύχτα
στάζαν αίμα οι καρδιές ο τρελός λαγός
έφεγγε ο κόσμος

Bούρκωναν τα μάτια του ο τρελός λαγός
πρήσκονταν η γλώσσα
βόγγαε μαύρο έντομο ο τρελός λαγός
θάνατος στο στόμα

(από τα Ποιήματα 1945-1971, Kέδρος 1977) 

ο Μίλτος Σαχτούρης διαβάζει τον Τρελό Λαγό

αφιερωμένο στη μνήμη του Α. Γρηγορόπουλου

Μίλτος Σαχτούρης

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Οι τάφοι είναι χαρούμενοι

τα όνειρα πάντα περνούν μέσ'  απ'  τους τάφους
κι ύστερα ορμούν
τινάζονται ψηλά και σφυρίζουν

το θάνατο τότε τον ξεχνούν
δεν τον θυμούνται