20.1.17

Γιοβάννα, Εκείνη η ώρα

Πώς θα ΄ναι εκείνη η ώρα; Τι μυρωδιά θα έχει, τι χρώμα,
ποιος ο ήχος;
Η γη θα είναι ακόμα γη; Η νύχτα θα χύνεται μελάνι;
Κι εγώ;
Ποια θα είμαι εγώ; Από ποιο "Ποτέ" γεννήθηκα,
σε ποιο θα ταξιδέψω;
Κι εκείνα τα "Μήπως", τα "Γιατί",
τα κοιμισμένα "Σ΄ αγαπώ"
θα ξαναβγούν για μια στιγμή να τραγουδήσουν;
Τα χέρια θ'  ανασηκωθούν να φτερουγίσουν;
Σταματημένοι οι χοροί,
ποια μουσική να παίξω για να συνεχίσουν;
Ποιο παραμύθι, να διηγηθώ μήπως και φοβηθεί το μαύρο;
Για ποιον θα παιχνιδίζει πια η φωτιά και τι θα μουρμουρίζει
η στάχτη;
Το κύμα θα ΄ρχεται και θα ΄ρχεται και θα μου λέει
ξεκίνα;
Ποιο το καράβι αρόδο,
ποια η βάρκα;
"Φως", θα φωνάξω στο βαρκάρη,
"να ακολουθείς το φως",
το ξέρω και με ξέρει".
Και θα ΄ναι ωραία.
Σβησμένοι οι ίσκιοι που μαζχαίρωναν το γλυκοϋπνι.
Αέρας τα όνειρα και τ'  άστρο που
δεν έπιασα ποτέ
στο μέτωπο θα το ΄χω.
Ρυθμοί απ'  την καρδιά, απ΄ τη σιωπή και
μέσα.
Από τον ήλιο ως το
"Ναι",
κι α['  το φεγγάρι στο
"'Όχι".
"Σώπα κι άκου", μια φωνή,
"Αλλού, αλλού..." τα γλαροπούλια.
Κύμα, βοή κι αφρός
κι οι βράχοι με τεφτέρια.
Δε θαγυρίσω.
Τι να δω;
Φίδι ο πίσω δρόμος.

...Τρέξε.
Η σκιά σου θα βυθίσει το δάχτυλο στη
Δύση.
Θα βγάλει μια σταγόνα κρασί
κατακόκκινο,
που θα τρέμει στο πρώτο άστρο.

Πιες!
Άχρονος καιρός
εκδόσεις Κέδρος

Δημοσίευση σχολίου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...