17.2.12

Καβάφης - Σαίξπηρ: μια συνάντηση

W. SHAKESPEARE
ΣΟΝΕΤΟ 54

Ω, πόσον ωραιότερο τ’ Ωραίο θα φανεί
με το έξοχο στολίδι που η αλήθεια δίνει!
Το ρόδο ωραίο φαντάζει, μα πιο ωραίο πολύ
το νιώθουμε απ’ το μύρο που η καρδιά του χύνει.

Τ’ αγριόροδα έχουνε και χρώμα κι ευωδιά
και με κομψή αγκαθένια χάρη όχι πιο λίγη
από τα ρόδα παίζουνε όταν η αναπνιά
του θέρου τα ματοφυλλάκια τους ανοίγει.

Αλλ’ όμως θέαμα μόνο είν’ όλη τους η αξία,
κι αγύρευτα, άχρηστα, μαραίνονται, πεθαίνουν
έρημα, αλλά τα ήμερά ΄χουν άλλη ουσία
και μύρα γλυκά απ’ τη γλυκιά θανή τους βγαίνουν.

Κι εσύ, νιότη όμορφη, όταν θα ΄σαι μαραμένη
θα ζει στο στίχο μου η ουσία σου στραγγισμένη.


KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ
ΕΚΟΜΙΣΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗΝ

 Κάθομαι και ρεμβάζω. Επιθυμίες κ’ αισθήσεις
εκόμισα εις την Τέχνην— κάτι μισοειδωμένα,
πρόσωπα ή γραμμές· ερώτων ατελών
κάτι αβέβαιες μνήμες. Ας αφεθώ σ’ αυτήν.
Ξέρει να σχηματίσει Μορφήν της Καλλονής·
σχεδόν ανεπαισθήτως τον βίον συμπληρούσα,
συνδυάζουσα εντυπώσεις, συνδυάζουσα τες μέρες.
Δημοσίευση σχολίου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...