5.6.11

Διονύσιος Σολωμός: ποίημα για ένα δέντρο



Διονύσιος Σολωμός
Carmen Seculare

3.
Δν εναι χόρτο ταπεινό, χαμόδεντρο δν εναι·
Βρύσες πλώνει τ κλαδι τ δέντρο στν έρα·
Μν καρτερς δ πουλί, κα μ προσμένης χλόη·
Γιατί τ φύλλ’ ν εν’ πολλά, σ κάθε φύλλο πνεμα.
Τ ψηλ δέντρ’ λόκληρο κι’ χολογᾶ κι’ στράφτει
M’ λους τῆς τέχνης τος χούς, μ τ’ ορανο τ φτα.

Σαστίζ’ γ κι’ θάλασσα κι’ ορανς τ τέρας,
Τ μέγα πολυκάντηλο μς στ να τς φύσης,
Κι’ ρμόζουν διάφορο τ φς χίλιες χιλιάδες στρα,
Χίλιες χιλιάδες σματα μιλον κα κάνουν να.
Στ δένδρο κάτου δέησην καμ’ βοσκοπούλα·
T’ στρα γοργ τ δέχτηκαν καθς γ τν λιο.
Τ Σεραφεμ γνώρισαν τ βάθος τς γάπης,
Κι’ λόκληρ’ Παράδεισο διπλ Παράδεισο ’ναι.
Ποις εχε πε ποὺ σούμελλε, πέτρα, ν βγάλης ρόδο;
...................................
Δημοσίευση σχολίου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...