Τολης Νικηφόρου, Είμαι όσα μου δόθηκαν

 είμαι όσα μου δόθηκαν

είμαι όσα μου δόθηκαν

μια στάλα κόκκινο στο απέραντο του μπλε

ένα ελάχιστο κομμάτι από το τίποτα

ήχους του κάποτε στον άνεμο σκορπίζω

με το δικό μου όνομα

γράφω για τον δικό σας πόνο

που ούτε δικός μου είναι ούτε δικός σας

δεν είμαι εγώ λοιπόν που σας μιλώ

γιατί εγώ είμαι όσα μου δόθηκαν

γιατί εγώ δεν ξέρω καν ποιος είμαι

τώρα απομένει να επιστρέψω

εκεί που κάποτε ξεκίνησα

να επιστρέψω εκεί που οφείλω

το εγώ που είμαι

και που ποτέ δεν γνώρισα

(από τη συλλογή Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο, 1999)

Τολης Νικηφόρου , Ο μυστικός κήπος

 ο μυστικός κήπος

κλείνουν τις πόρτες, τα παράθυρα

βουλώνουν με κουρέλια κάθε χαραμάδα

κι ενώ τα σκεύη στην κουζίνα ηχούν

και το διπλό κρεβάτι τρίζει 

ο κήπος μπαίνει στο δωμάτιο 

ο κήπος μπαίνει στο δωμάτιο μυστικά

μεταμορφώνεται σε πουπουλένιο στρώμα

τα φύλλα και τα πράσινα κλαριά

γίνονται επιδερμίδα, χείλη

γίνονται κεντημένα μαξιλάρια

με τα λουλούδια και τα σιντριβάνια του

με χώμα μυρωμένο αφράτο

ανθίζει ο κήπος στο δωμάτιο

τα γκρίζα πρόσωπα μιας άλλης εποχής

θυμούνται και παράξενα φωτίζονται

στου τοίχου τις παλιές φωτογραφίες

ο κήπος κατακτά και παραδίδεται 

εξερευνά κι ανακαλύπτει

με χίλιες δυο κραυγές, επιφωνήματα

με αναστεναγμούς και βογκητά

ως το μακρόσυρτο αχ και τη σιγή του τέλους 

όλα τριγύρω είναι καθημερινά 

κι όμως ο κήπος μπαίνει στο δωμάτιο

ο προαιώνιος κήπος 

από το τίποτα σαν θαύμα ξαφνικά  

(από τη συλλογή Μυστικά και  θαύματα, 2007, Επιλεγμένα ποιήματα Ίχνη του δέους, 2018)