..Όλη η Γης ένας σπόρος
φυτεμένος μέσα στους γύρους του μυαλού μου. Ό,τι αρίφνητα χρόνια πολεμάει μέσα
στη σκοτεινή μήτρα της ύλης να ξετυλιχτεί και να καρπίσει, μέσα στο κεφάλι μου
ξεσπάει σα μια μικρή βουβή αστραπή. Αχ! την αστραπή τούτη ν' ατενίζουμε, να την
κρατήσουμε μια στιγμή, να την οργανώσουμε σε ανθρώπινο λόγο! Τη στιγμιαία τούτη
αιωνιότητα που τα κλείνει όλα, περασμένα και μελλούμενα, να τη στερεώσουμε, μα
δίχως να χαθεί όλο το γιγάντιο ερωτικό στροβίλισμα σε λεχτικήν ακινησία!
Σα μια κιβωτό η κάθε λέξη, και χορεύουμε γύρα
της, με ανατριχίλα νογώντας το Θεό σα φοβερό της περιεχόμενο. Ό,τι ζεις στην
έκσταση ποτέ δε θα μπορέσεις να το στερεώσεις σε λόγο. Όμως μάχου ακατάπαυτα να
το στερεώσεις σε λόγο. Πολέμα με μύθους, με παρομοίωσες, με αλληγορίες, με
κοινές και σπάνιες λέξες, με κραυγές και με ρίμες να του δώσεις σάρκα, να
στερεώσει! Όμοια κάνει κι ο Θεός, ο Μέγας Εκστατικός. Μιλάει, μάχεται να
μιλήσει, με θάλασσες και με φωτιές, με φτερά, με χρώματα, με κέρατα, με νύχια,
με αστερισμούς και πεταλούδες, με ανθρώπους, όπως μπορεί, για να στερεώσει την
έκσταση του.
Είμαι κι εγώ, σαν κάθε πράμα ζωντανό, στο
κέντρο του παγκόσμιου στροβίλου.
Είμαι το μάτι των
τεράστιων ποταμών, κι όλα γύρα μου χορεύουν, κι ο κύκλος στενεύει ολοένα
ορμητικότερος και χύνουνται ουρανός και γης στην κόκκινη καταβόθρα της καρδίας
μου. Κι ο Θεός με αντικρίζει με τρόμο κι αγάπη. 'Αλλη ελπίδα δεν έχει. και
λέει: "Τούτος ο Εκστατικός, που όλα τα γεννάει, τα χαίρεται και τα
εξαφανίζει, τούτος ο Εκστατικός είναι ο Γιος μου"!
