ΠΑΙΔΙ ΜΕΛΤΕΜΙ

 ΠΑΙΔΙ ΜΕΛΤΕΜΙ

Χαράζεις τώρα τρυφερά ένα γέλιο

κι η κόχη των χειλιών σου λίγο τρέμει

Ξυπνάς ξαγριεύεσαι, Παιδί Μελτέμι,

περιγελάς του Χάρου το θεμέλιο.

Λίγο να σε κρατήσω μόνο, τέλειο,

καθώς ψηλά φυσομανούν ανέμοι

κι ο ήλιος θεριεμένος χωρίς γκέμι

σπέρνει φιλιών δικών σου το ευαγγέλιο.

Λίγο να σε κρατήσω μόνο, ωραίο.

Επάνω ο ουρανός να πνέει ξένος

κάτω ν' αναστενάζει το Αιγαίο,

κι εσύ, ανάμεσα, του Αυγούστου μένος,

να με χρυσοφιλάς ερωτευμένα

για μια στιγμή να μοιάζει ο κόσμος Ένα.

jiagogina