8.5.11

ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ, Ἑσπέρα

τσι προχθς ταν γλυκει σπέρα...

σκέψη μου νοσταλγικ νυχτώθη
στν κπο, στ λιμνούλα καὶ στὴ σέρρα,
ποὺ σβήνανε τριαντάφυλλα σν πόθοι,
κι πέθαινε στ τζάμια πάνω μέρα.

τσι προχθς ταν γλυκει σπέρα...

νας καημς πο κόμα δν δόθη
γινόταν στρο. Σύννεφο π πέρα
μεγάλωνε (διο σάβανο πο κλώθει
μ μοχθηρ σπουδ μοῖρα-μητέρα).

τσι προχθς ταν γλυκει σπέρα...

ταν τ δέος μου ξήγητον πλώθη,
τ στερν ρόδο θ 'χανεν σέρρα
κα λίμνη μ νεκροφύλλα θὰ στρώθη.
Τ' στρα ζυγόνανε, καημοὶ, π πέρα.

τσι προχθς ταν γλυκει σπέρα.
ἀπὸ τη Χαμηλή Φωνή
μιὰ προσωπικὴ ἀνθολογία του Μανώλη Ἀναγνωστάκη
εκδόσεις Νεφέλη (1990)
Δημοσίευση σχολίου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...