8.4.11

Η επέλαση της άνοιξης




Γύρη, γύρη, παντού γύρη. Πήρε τις στροφές της η δίνη της Άνοιξης, αυτή η πρώτη, η σκληρή. 
Τούφες κίτρινες στον αέρα, πέπλα κίτρινα στο πλακόστρωτο. Χώμα κίτρινο κάτω απ'  τα πόδια. Τα τζάμια κίτρινα, τα παραθυρόφυλλα κίτρινα, το τραπέζι με κίτρινη πούδρα. Κλείστε τις πόρτες! Η γύρη επελαύνει.



 Η πρώτη άνοιξη. Επιθετική, αδιάλλακτη, αδιαπραγμάτευτη.




 Το μάτι δακρύζει. Δεν αντέχει τη λάμψη του  εκρηκτικού φωτός. Κάποιοι το λένε αλλεργια. Άλλοι παραπονιούνται για άσθμα, συνάχια και καντίλες που φαγουρίζουν.
Σε λίγο, στη δική τους νοητή γραμμή θ'  αρχίσουν να λικνίζονται αλυσίδα οι κάμπιες. Και σιγά - σιγά, όλα τα ζουζουνικά θ'  αρχίσουν το χορό, μαζί και τα παράσιτα.
Απόλαυση; Δεν ξέρω. Η έκρηξη της ζωής  έχει κυρίως δέος. Αυτό που σε ωθεί σε ύπαρξη δεν το απολαμβάνεις. Το σέβεσαι, γιατί είναι μυστικό,  κρυμμένο πίσω απ'  το πέπλο του, το κίτρινο. Δεν είναι σώμα ακόμα να τ'  αγγίξεις. Είναι ατόφια ζωική ορμή.
Η πρώτη Άνοιξη η σκληρή μοιάζει πολύ με θάνατο. Αρκεί να βλέπεις και στα δυο τη δόξα.
Δημοσίευση σχολίου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...