13.8.15

Αγαύης νέκταρ...

Η ζέστη αυγουστιάτικη.
Η μελαγχολία μιας εποχής που πεθαίνει.
Η αγωνία μια κοινωνίας που βιώνει το θάνατο.
Τα αγκάθια δίπλα μας, μέσα μας, αγκαθότοποι μιας τριακονταπενταετούς ύβρεως...
Στο πένθος της Αγαύης αφιερωμένο αυτή η ανάσα, στου κήπου μου το εκλεκτό ον. Και στο κατασπαραγμένο τέκνο.
Δεν ξέρω τι απέγινε η τιμωρημένη βασίλισσα....
Η παρουσία της όμως είναι εδώ με το όνομά της ματωμένο. Τ'  αγκάθια της ακμαία και βασιλικά.
Εμπιστεύομαι το πένθος της.
Αγαπώ την Αγαύη μου.
Τον μοναχικό μου Αθάνατο.


Δημοσίευση σχολίου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...