1.4.11

Νίκος Τομαράς

Μονόλογος

Για ό,τι παίρνουμε, κάτι δίνουμε
κι αν ο πόνος μετριέται και με τα δάκρυα
η θάλασσα λειτουργεί και ως σύρτης
που άλλοτε ανοίγει και άλλοτε κλείνει
αφού στου χρόνου το ταξίδι
- οι Ιθάκες ποτέ δεν έλειψαν -
κάποτε αποκαλύπτεται
φαντασίας και ζωής διάμεσος.

Για ό,τι κερδίζουμε, κάτι χάνουμε.
από τη συλλογή:   Πόλεμος ήταν 
      πικραλίδες με αγάλματα

Στην αχλύ της μνήμης
Φορούσες μάλλινο γιλέκο
λευκό πουκάμισο
τζιν παντελόνι
Περπατούσες δίπλα στα ορμητικά
νερά του ποταμού
ο ήχος τους να τρυπάει τα τύμπανα
γυμνά γκρίζα δέντρα παντού.
Θυμάμαι πάλι:
κατακόκκινο, μάλλινο γιλέκο
ριγέ, λευκό πουκάμισο
μπλε, τζιν παντελόνι.
Νύχτα πάνω στη νύχτα
και το μυαλό σου λέμβος
ακυβέρνητη κραύγαζε:
Η ζωντάνια δεν περπατά με τη σιγουριά.
ανέκδοτο ποίημα
Δημοσίευση σχολίου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...