28.2.11

ΟΞΕΙΔΙΟ ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ



Μὲ σκουριασμένους μεντεσέδες περπατώντας
σὲ σπίτι  ἀφιλόξενο ποὺ τρίζει


Κι ὅμως στὸ βορινὸ μπαλκόνι τὴν ἀνατολὴ δυὸ  δεκοχτοῦρες
 Μὲ ράμφη ἀντικριστὰ ὅπως ξυλόγλυπτο τῆς Σκύρου
                                              
Καὶ στὸ μεσημβρινὸ παράθυρο τὸ αὐτοφυές της Ἀττικῆς 
Λυκόφως



Εὐδοκιμοῦν  ἀκόμα οἱ κύκλοι τῶν χιλιετιῶν
Προσωρινὰ κι ὡραῖα
Τοὺς ἀκούω καμιὰ φορὰ νὰ ριγοῦν μὲ τὸ νοτιὰ
Ἢ νὰ φουσκώνουν ὀξυγόνο
Ὅπως μπουμπούκι τριανταφυλλιᾶς



Ἔτσι κι ἀλλιῶς
Ἡ Ὥρα
Τόσα ἀγκάθια ἔχει γιὰ νὰ σὲ πονέσει
Ποὺ κι ὁ μικρὸς πανσὲς δὲν τὴν ἀντέχει
Φουντώνει μὼβ καημοὺς καὶ μετὰ σβήνει

12-3-2009
jiagogina
Δημοσίευση σχολίου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...