Μαρία Πολυδούρη, «Σωτηρία»

Ας περάσει πια η μέρα με το φως της.
Η νύχτα γιατί τόσο αργοπορεί;
Στων πεύκων τις σκιές μια πολυθρόνα
με καρτερεί.

Των θαλάμων θα σβήσουνε τα φώτα
κι ο ύπνος θά ΄ρθει σα λιγοθυμιά.
Ένα αδειανό κρεββάτι εδώ δεν δίνει
εντύπωση  καμιά.

Θα με διπλώσει το σκοτάδι κι όπως
μες στις βαθιές σκιές θα μπερδευτώ,
πως είμαι θα πιστέψω πάλι κάτι
από τον κόσμο αυτό.

Μέσα στο φόβο θα βαθαίνει η νύχτα
όπου ο άνεμος θά ΄ρθει ξαφνικά.
Ο ευκάλυπτος τα μαλλιά του θα τινάξει
και των ονείρων μαζί τα μυστικά.

Το μυστικόν αγώνα θα γροικάω
του φθινοπώρου, ανίκητος εχθρός.
Θα με λικνίζεται χαρωπό τραγούδι
κι απελπισμένος θρος.

Κι αν δεν την καρτερώ, ξέρω πως θά ‘ρθει
η γάτα αυτή που νυχτοπερπατεί,
μια γάτα που δεν ξέρει τι είναι χάδι
και δεν το δίνει και δεν το ζητεί.

Στα πόδια μου κοντά κάθεται μόνο
αδιάφορη στο κρύο το παγερό,
διακριτικά το βλέμμα μου αποφεύγει
κι είναι σα να μην ξέρει από καιρό.

Μαρία Πολυδούρη, Άπαντα

εκδόσεις Ωρόρα

Μαρία Πολυδούρη, Δεν καρτερώ το θάνατο

39
Δεν καρτερώ το θάνατο,
            είναι  βαριά η ψυχή μου.
Δε μου ταιριάζει αγέρωχα
             να σβήσω, ξαφνικά.
Μ’ έδεσε η μνήμη στο άρμα της,
             και με την ταραχή μου
ξυπνούν όλα που νόμιζα
              πως πέθαναν γλυκά.
Ξυπνούνε τόσο αγνώριστα
              στου μαρτυρίου την ώρα.
Κι η παιδική μου αγνότητα,
             που έσκυβα στ’ όνειρό της,
νοσταλγική και τρυφερή,
             με παραστέκει τώρα
εφιαλτική σα να ‘φταιξα
             κάποτε στον καιρό της.
Με σέρνει η μνήμη μου παντού
             και δεν αναγνωρίζω
το ό,τι έζησα· κατάρα μού
             τα ερείπωσε. Περνώ
και δεν τολμώ τα χέρια μου
             να υψώσω, μα δακρύζω
και κρύβω και το δάκρυ μου,
            μάταιο και ταπεινό.
Θα  ‘ρθεί κάποτε ο θάνατος,
           όταν φριχτά η ψυχή μου
θα λιώσει όλο το σώμα μου
           στον ίδιο της καημό,
θα ‘ρθεί τότε την πρόσκαιρη
          ν’ αλλάξει φυλακή μου
σ’ άλλο μαρτύριο αιώνιο
          και σ’ άλλο παιδεμό.

Μαρια Πολυδούρη, Άπαντα

Εκδόσεις Ωρόρα

Μαρια Πολυδούρη, Μητέρα μου

Μητέρα μου, ποσο φριχτά βαραίνει
η μοίρα μου στο νεανικό μου στήθος .
Όλοι μου οι πόνοι καταφεύγουν πλήθος
γύρω στη θύμησή σου που πικραίνει.

Εμένα, που σε δέχτηκα ευλογία
Κι έγινα το θαυμάσιο ομοίωμά σου,
ας με δεχτεί σα να ‘μαι αμάρτημά σου
η μνήμη σου, μαρτυρική κι αγία.

Στη μοίρα σου, που γνώρισα σε μένα,
Τη σπαραγμένη  σκέψη μου προσφέρω.
Μα στην καρδιά μου μόνο εγω θα ξέρω
πόσους μετρούν νεκρούς τ’ αγαπημένα .

Μητέρα μου, ποσο μου λείπεις τώρα
Που πνιχτικο, βαθύ σκότος θα γίνει
Στη μάταιη ζωη μου που όλο σβήνει...
Αχ, πώς μου λείπεις σε μια τέτοιων ώρα.

Μαρια Πολυδούρη, Απαντά

Εκδόσεις Ωρόρα