20.9.12

Νϊκος Κυριακίδης, Για τη δική μου γυναίκα

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΓΥΝΑΙΚΑ

Με κούρασαν οι δρόμοι χωρίς φώτα
Τα δάκρυα που ντρέπονται και μένουν
και ματώνουν τα μάτια.
Θυμάμαι όταν τους συνάντησα καιρό πριν
Η απουσία τους μου ξεφλουδίζει το δέρμα
...λέγαμε λέξεις αλλονών
Κάτι σαν παιδιά της ασφάλτου.
Χωρίζαμε τους εφιάλτες μας
Δοκιμάζαμε  προβλέψεις
Τα βιβλία......
τι να σου κάνουν τα βιβλία;
Όταν τρώμε χώρια
κι ονειρευόμαστε μαζί.
Που και που τα φώτα χρειάζονται
Για παράδειγμα,
χτες μια πεταλούδα αυτόν τον κατακρεούργησε
-έτσι λένε-
κανείς δεν είδε ακριβώς.
Κανείς γιατρός δεν βρήκε τα σωστά λόγια
Κανείς δεν συνέλαβε την πεταλούδα
‘‘ζουν τόσο λίγο’’
Δημοσίευση σχολίου
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...