Είδα σήμερα την ταινία "Μια Φάρμα στην Πορτογαλία", ένα μελαγχολικό κι ιδιαίτερα αγαπητικό φιλμ της Αβελίνα Πρατ, που, μεταξύ άλλων, μέ έκανε να κατανοήσω βαθύτερα την αγάπη μου για το fado. Η ταινία μου το φώτισε αυτό το ερωτημα, γιατί αγαπώ τόσο τα fado. Οι ήρωες της Πρατ θαλασσοπορούν προς ένα προορισμό που φαίνεται να -αλλά και να μην- υπάρχει, αποκομμένοι και θαρραλέοι αναζητητές μιας Εστίας, του μυθικού αυτού τόπου που έχει χαρά και θαλπωρή κι αγάπη και άφεση. Το παράπονο μιας τέτοιας αναζήτησης μου γεννάει και το άκουσμα των fado, με τις ρωμαλέες φωνές που προσφέρονται ολόψυχα κι αδιαπραγμάτευτα στην αναζήτηση της φευγαλέας πατρίδας, ενός σπιτιού που κι όταν το βρεις είναι μαζί φυλακή κι ελευθερία, όπως λέει η Αμάλια, η ηρωίδα της ταινίας.
Το παρακάτω βιντεάκι κατά σύμπτωση το έφτιαξα χτες για το Ιδιόμελο, τη δική μου χίμαιρα, και προσέθεσα και την τραυματισμένη μου φωνή να τραγουδάει ένα αγαπημένο μου από παλιά τραγούδι. Είναι το ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΑ ΚΕΡΑΜΙΔΙΑ του Μιχάλη Κατσαρού και του Γιάννη Μαρκόπουλου. Καθώς το τραγουδούσα και το σιγομουρμούραγα, πριν το ηχογραφήσω, σαν να το κατάλαβα κι αυτό βαθύτερα. Και σήμερα το βράδυ συναντήθηκε μέσα μου ο Μιχάλης Κατσαρός κι ο Γιάννης Μαρκόπουλος με τo fado. Και το λεβέντικο τραγούδισμα της Ξανθίππης Κααθανάση με το εκλπηρωμένο όνειρο του φωτεινού σπιτιού και την φάρμα της Πορτογαλίας.
Έψαξα να βρω να αναρτήσω το τραγούδι με την ερμηνεία τη Καραθανάση, από "Τα τραγούδια του Νέου Πατέρα", όλα σε ποίηση του Κατσαρού, αλλά δεν τη βρήκα στο youtube. Oι αναγνώστες του βλογ δυστυχώς θα περιοριστούν στη δική μου τραυματισμένη φωνή που τραγουδάει μόνο το μισό τραγούδι, αφιερώνοντας το νοερά στα σπίτια της ζωής μας και της Ιστορίας που χάθηκαν για πάντα και υπάρχουν πλέον μόνο στις ανάσες των ονείρων.... εκεί που η λησμονιά είναι πάντα λεμονιά...
Κι εδώ οι λιτοί στίχοι του Κατσαρού...
Σπίτι μὲ τὰ κεραμίδια σου
σπίτι σπίτι ἀληθινὸ
περιστέρια τὰ στολίδια σου
σπίτι μὲ τὸν οὐρανό.
Ποῦ νὰ εἶσαι
ποῦ νὰ στέκεις
ποῦ νὰ εἶσαι ἀληθινὸ
σπίτι μὲ τὰ κεραμίδια
σπίτι μὲ τὸν οὐρανό.
Ποιὸς νὰ φέρνει νὰ γιομίζει
κάθε ράφι σου παλιὸ
σπίτι τῶν ὀνείρων σπίτι
ποῦ καρτέραγες τὸ γιό.
Ἂν γυρίσει καλοκαίρι
ἂν γυρίσει χειμωνιὰ
σπίτι κάποιος θὰ σοῦ φέρει
ἀνθισμένη λεμονιά.
Ευχαριστώ Μανολίτο που μου το θύμισες το τραγούδι!
Και το τρέιλερ της ταινίας!
κι ένα μυθικό fado με μια μυθική φωνη!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου