9.6.22

ΕΝΑ ΔΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΙΟΥΝΗ ΑΠΟΓΕΙΩΝΕΤΑΙ, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου


 


Μεγάλωσα ένα δέντρο στην αγκαλιά μου.

Ανθίζει τώρα λαβωμένο ανάμεσα ιδιοτέλεια και ζόφο

Κι είναι τόσο δυνατό  το ωραίο μου δέντρο 

Να πετάξει στον ουρανό έτοιμο 

αστρόπλοιο  δοξαστικό

Με τα μαβια του λουλούδια πρόσκεφαλο της μοναξιάς

Και τον ριζώνα του άγρυπνο 

φρουρό του κενού


Φεύγει, να


Κι εγώ τις ρίζες μου κάνω χέρια 

Όχι να το πιάσω ούτε να το διώξω

Μόνο να χαϊδεύω  τη σιωπή του έτσι που κραδαινεται στον ουρανό 

6.6.22

Οι άντρες που ενώθηκα, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου



Οι άντρες που ενώθηκα 


Ήταν ωραίοι και νέοι 

Έχουν γίνει τώρα κομποσκοίνι στα χέρια μου και  μετράω 

   

Θραύσματα  του έρωτα, 

το αβάσταχτο κύμα του σπέρματος 

Τα χείλια τους πρησμένα κόκκινα στεγνά  


Τινάγματα αλαφιασματα  βλέμματα υγρά χυμοί  

Ιερογλυφικά μιας χαμένης γλώσσας


 Ποσο μακριά μου είστε άντρες αγαπημένοι που ενώθηκα 

Ποσο ξένοι 

Έχω μείνει  τώρα της  άμμος ένας κόκκος  

Και σας συλλογίζομαι όχι για θάνατο όχι για φθορά όχι για μη ζωή 

Μόνο για του σώματος το δέλεαρ και τα δεσμά 

Που γερνώντας τα αφήνεις πίσω 

Και ξαναγεννιέσαι 

Απελεύθερο κορμί 

μπροστά στο Φρουρό  της Σιωπής 


……

2.6.22

ΑΓΧΕΜΑΧΟ ΚΙΤΡΙΝΟ, ΗΛΙΑ ΚΕΦΑΛΑ



Ας χαθούμε μέσα σ’ αυτήν την ταραγμένη θάλασσα. Στην  παρότρυνση του αγχέμαχου κίτρινου, που μας ωθεί και θέλει να σβηστεί μέσα στα μάτια μας.   Υφιστάμενοι την αέναη πάλη της συγκίνησης, μέσα στην οποία συγκρούονται και συγχέονται το πάνω με το κάτω, το εμπρός με το πίσω, το πραγματικό με το φανταστικό, το παλιό με το νέο, διαπιστώνουμε πως όλα τα πράγματα έχουν το βάθος τους και όλα τα όντα τις ανεμπόδιστες και νομοτελειακές καταρρεύσεις τους. Κι εδώ, μέσα στην κυκλοτερή παλίρροια του κίτρινου, ας αναζητήσουμε την εσώτερη φεγγοβολή μας. Θα τη βρούμε.

1.6.22

Κακή Ανατροφή, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου


 Κακομαθαινω τη ζωή 

Και νομίζει ότι ο χρόνος  είναι χορευτής και την κρατά στην αγκαλιά του 

Κι ότι χορεύουν ταγκό 


Ισως γιατί  δε θέλω να την πληγώσω 

Κι αυτήν κι όλα τα δικά της σκιερά  μπαλκόνια 

Και τα παιδια που τρέχουν στα βράχια ανάμεσα στις καπαριες 

Και τις πρωινές βροχές του φθινοπώρου που μοσχοβολαν χώμα 

Και τα σώματα που δονούνται από έρωτα την ίδια στιγμή 

Με παράθυρο μισανοιχτο και την κουρτίνα να φέρνει αρωματα βροχής

Και τα ομορφα ματια 

Με την κόρη γεμάτη  θάλασσες της Ανδρου 

Και τα τρανταχτά γέλια των φίλων 

Όταν τσουγκρίζουν στην υγειά μας


Κακομαθαινω τη ζωή 

Να ελπίζει στη διάρκεια 

 Δεν ξέρει ότι κάθε βραδυ δίνω ενέχυρο σε  άθλιους τοκογλύφους 

Ένα-ένα πολύτιμα διαμάντια δάκρυα 

Αποθησαυρισμενα

δικά μου και της μάνας μου κι όλου μου του  σογιού


Κερδίζοντας τι;

 Μια στιγμή

Αυτή τη στιγμή  που γράφω 

31.5.22

Μιχάλης Σμυρνώφ, Χαμένος στον Λαβύρινθο της Αγάπης

 

Ρενουάρ, γυναίκα με τριαντάφυλλο στα μαλλιά


Είμαι χαμένος.

Είμαι χαμένος σε αυτά τα συναισθήματα

που έχω για σένα.

Σε έναν κόσμο γεμάτο ανθρώπους

τα μάτια μου πάντα θα ψάχνουν εσένα.


Είμαι χαμένος στις σκέψεις

και όλες είναι για σένα.

Έχασα τον εαυτό μου

αλλά προσπαθώ να βρω εσένα.


Είμαι χαμένος στα μάτια σου

καρφωμένος στο χαμόγελό σου

σε όλα τα πράγματα που κάνεις.

Έχασα τον εαυτό μου στην αγάπη σου

έχασα τον εαυτό μου στα δικά σου προβλήματα.

Προσπάθησα να βρω μια διέξοδο

αλλά όλοι οι δρόμοι με φέρνουν κοντά σου

30.5.22

ΓΙΩΡΓΟΣ Χ. ΘΕΟΧΑΡΗΣ, ΕΝΣΑΡΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΤΟΥ ΘΕΡΟΥΣ




Ακροβατούν

        ενάντια στο πρωινό αεράκι


Ισορροπούν

       φωτίζοντας τη δόξα του γαλάζιου


Γλάροι

       λευκά φωνήεντα της ουτοπίας


[γ. χ. θ. V.2022]

Από τη σελίδα φβ του ποιητή 

29.5.22

ΤΑΣΟΣ ΜΑΝΤΖΙΟΣ, ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ


Κι ύστερα ξάφνου ένιωσε,

πολύ σημαντική,

που δυο μεγάλοι στρατηγοί

ερίζανε για κείνη.

Πως ήταν ένιωσε,

παράγων καθοριστικός,

των εξελίξεων 

ρυθμιστής,

 αυτή

και καταλύτης.

Είδε το μπόι της

να μεγαλώνει ως το άπειρο.


Η Βρισηίδα.

Το λάφυρο.


Τάσος Σ. Μάντζιος

Από τη σελίδα φβ του ποιητή 

28.5.22

Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, Η γιαγιά μου έλεγε…

 


Κι απέ

θέλει πολύ ο άνθρωπος νομίζεις να μεταβολίσει φως  σε χλωροφύλλη;

Νερό μόνο 

Και μέρισμα


Μην τον υποτιμάς 

Ανεξιθάνατος μπορεί να γίνει.


27.5.22

ΙΣΜΗΝΗ ΛΙΟΣΗ, Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ


 

Η ΚΥΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ

27/5/22
****
αστράφτει και
βροντά όπου πηγαίνει
πολλά βραχιόλια στα χέρια και
στα πόδια της κουδουνίζουν
θαρρείς αρνάκι προς σφαγή
αφού ορκίστηκε
στην ζάχαρη και την ταπείνωση
το περιθώριο και το σφαγείο
η ακακία είναι η ομπρέλα της
κάποτε ήταν ακακία, κι οι μοίρες
την μεταμόρφωσαν σε άνθρωπο
τώρα είναι η γυναίκα με τα μαύρα
αρρώστεια του μαχαιρορίχτη
εκείνος διακορεύει τις πληγές της
εκείνος τις γαζώνει
λείχοντας με τα δόντια του
ποιος την είδε ποιος την άκουσε
να κτίζει την φωλιά του ποιήματος
με λάσπη από το σώμα της
και να γεννά αυγά, τα εξ ερώτων
οι στίχοι της σκαλώνουν
αγκάθια στα μαλλιά σας
στον ύπνο σας ακούτε το παραμιλητό
της σάρκας της και τις εκρήξεις
την βλέπετε που, εκτίθεται σε βιτρίνα
κούκλα του μοδιστράδικου
που οι ράφτρες κάποτε επαινούσαν
για τις αναλογίες της
πηγαίνει ως το θάνατο
με ένα φιλί επιστρέφει στην ζωή
εάν την αγοράσετε
πειθήνια θα σας νοικοκυρεύει
νιώθει τους πόνους σας
του τοκετού
το μέλλον διαβάζει στο φλιτζάνι σας
βγάζει περίπατο τον πάνθηρα
του ζώου σας
κυρίως σας παρηγορεί
για κάθε νόσο επινοεί το φάρμακο
-τι καλή γιάτρισσα θα πείτε
κι όταν, την κλείσετε
στο κλουβί των ελεφάντων
θα τραγουδάει ευτυχισμένη
κάποιο πρωί δεν θα την βρείτε
θα την αναζητήσετε, μα, αόρατη
καθώς είναι, τα κάγκελα διαπέρασε
μαχαίρωσε τα σύννεφα και
άγγιξε το ρούχο του Θεού.
****
από το λογαριασμό φβ της ποιήτριας

ΦΩΤΟ: ΖΑΝ ΕΜΠΙΤΕΡΝ

25.5.22

Ο ίσκιος με πάτησε, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

 


Ο ίσκιος με πάτησε


Ο ίσκιος έρπει και αποσύρεται 

Το σώμα ακόμα στυφό 

Το στόμα καταπίνει νύχτα 

Ανοίγω την πόρτα 

Φαεινός γύρω ξάφνου ο κόσμος 

Παντού  χαρά τριανταφυλλιά 


 Για λίγο 

Γιατρεύεται η άβυσσος με λησμονιά 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...