19.10.21

Ποίηση και ποδηλατο


****

ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗΣ

Κυκλοτερό φεγγάρι σαν τροχός.

Γιατί αλήθεια να μην έχω δυο φεγγάρια –

να κάνω απ’ τα φεγγάρια ένα ποδήλατο

και να ξεφύγω κάπου πέρα μακριά,

κάπου που να ’χει μόνο ένα φεγγάρι?


Στέφαν Γκέτσεφ

μετάφραση Βασίλης Μαραγκός

https://www.stefangechev.com/el/κεντρικη/


****

Η ποίησις είναι ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου.


Mέσα της όλοι μεγαλώνουμε. Οι δρόμοι είναι λευκοί. 


Τα άνθη μιλούν. Από τα πέταλά τους ανα
δύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες. 


Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος



Ανδρέας Εμπειρίκος, Ενδοχώρα, 
«Ο Πλόκαμος της Αλταμίρας»

16.9.21

Σκιά βασιλική, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Αγύρτη τρόμε εσύ

μη με προγκαρεις  


Εγώ έχω ανέβει στη βασιλική συκιά πριν κρεμαστεί ο Ιουδας.

Ξεφλουδίστηκα στην ηδονή 

Αφήνοντας το μέλι της ζωής άνευ όρων να στάξει όλο το βάρος του στο άγουρο σώμα  


Κορμό με έστησε  στην κλάρα της 

Μου πήρε τις παλάμες να οσμωθούν στους ρόζους της

Κι εσύ τώρα με κανοναρχεις στο φόβο;

Κι αν έπεσα αν  τσακίστηκα

Πρόλαβα και τη φίλησα  στο χώμα

Κι αυτή σε βαθος χρόνου με αντάμειψε  ίσκιο πυκνό άπ’ τα αργασμένα δάκρυα του Ιούδα …

Δεν σε λυπάμαι φόβε

Θα της δοθώ ξανά. 



https://www.instagram.com/p/B0QGDbdogyp/?utm_medium=copy_link


25.8.21

ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ, «Ιός πανούργος…»

Ιός πανούργος

ξεβράκωσε την κρούστα

της χρυσόσκονης....


 Δεν είναι ένα ακόμα επικαιρικό χαϊκού, είναι η περίληψη της συσσωρευμένης οργής και οδύνης που με διαπερνούν βλέποντας πόσο εύκολα άνοιξαν για μια ακόμα φορά οι πληγές της τυφλής αντιπαράθεσης, αναδεικνύοντας τις βαθιές αντιπαλότητες που ταλανίζουν διαχρονικά τη φυλή με την ευκαιρία της πανδημίας.

 Στον κάλαθο των αχρήστων τα διακόσια χρόνια από το 21, τα ευχολόγια περί  εθνικής ψυχικής ενότητας, περί συσπείρωσης όλου του λαού απέναντι στον απειλητικό ιό.

 Γνώστες και παντογνώστες, ένθερμοι θιασώτες και αρνητές των εμβολίων παρόντες στον χορό της βελόνας, παρελαύνουν ανεμίζοντας τις σημαίες του διχασμού, το παχύρρευστο πύον της αμφισβήτησης ξεραίνεται στον αέρα της τηλε-τύφλωσης, ο φόβος τσαλακώνει αλήθειες κάτω από ασύστολες φημολογίες, τα ψηλά καπέλα αναδεύουν τα κοκτέιλ της αναλγησίας, της αδιαφορίας, της εσωστρέφειας, της δικτατορίας του εγώ.

 Πίσω από την κουρτίνα του νέου εμφύλιου, οι αλλεπάλληλες δολοφονίες γυναικών, οι βιασμοί, οι εμπρησμοί, η κακοποίηση, η ανικανότητα των αρχών στην αντιμετώπιση των πυρκαγιών, οι πομφόλυγες των πολιτικών, οι αντιαισθητικές διαφημίσεις - οδηγίες προς ηλιθίους, τα κάθετα ημίμετρα, τα παχιά λόγια, οι αδύναμες πράξεις.


...Πώς τα 'κανες έτσι τα μαύρα παιδιά σου Ελλάδα, Ελλάδα...

Από τη σελίδα δβ του ποιητή 

17.8.21

Μιράντα Ποτηριάδου, Μικρό και Πεζό

Μικρό καο Πεζό

Έχω πατρίδα μου το χάος, ένα χάος παράδοξο πούχει αρχές και δοξασίες. Σύνορα και όρια. Φως άπλετο, νησιά και βράχια.

Αφήνομαι. Βυθίζομαι αργά…Δεν ανησυχώ. Στην αγκαλιά της θάλασσας παραθερίζω. Βλέπω τα αντίθετα. Αυτό είναι όλο. Βλέπω ή μάλλον σαγηνεύομαι από όσα είναι αντίθετα, ξένα στον κόσμο μας… Στην όψη, στα φερσίματα, στο σκεπτικό… Φέρνω στη μνήμη εικόνες και σκηνές του ακραίου, επικίνδυνου παιχνιδιού αναμέτρησης με τη μοίρα. Ξαναζώ για δευτερόλεπτα την ένταση, τη συγκίνηση των στιγμών εκείνων που έγιναν ποιήματα. Αργότερα βούτηξα στα βαθιά, σε άλλες γραφές, μικρά πεζά, κάποια «συμβάντα» όπως τα ονομάζω και μια παιδική νουβέλα με ήρωες ζώα, οικόσιτα και άγρια.

Μέχρι χθες έγραφα για σένα, απευθυνόμενη σε σένα. Σήμερα θα γράψω για μένα απευθυνόμενη στον άγνωστο Χ. 


Δεσμεύομαι.

14.8.21

Μιράντα Ποτηριάδου, το πείραμα

                   


Το πείραμα

 

Στο σπίτι σιωπή και αταξία     

Φωνές μηχανικές, εικόνες φαρμάκι

           Φάλαγγες νεκρών στις οθόνες του κόσμου… 

          Ο Φόβος ήρθε για να μείνει

          Μασκαρεμένος

         Ορίζει το ανέπαφο και εγκλεισμό

         Αυτά που βλέπω δεν τα ζω

        κι αυτά που ζω δεν βλέπω….

        Κλειστός καιρός.  

28.7.21

Ο Μίνως Βολανάκης επιλέγει και αποδίδει αποσπάσματα από την Παλατινή Ανθολογία



Χ/108  (ΑΔΕΣΠΟΤΟ)

Ζευ, βασιλεύ,

ό,τι αγαθό,

          -το ευχόμαστε δεν το ευχόμαστε-

να δώσεις.

Ό,τι κακό

         -και το ευχόμαστε-

να διώξεις.


Μια προσευχή βυζαντινή, που θα ΄κανε την καρδιά του Φρόυντ 

να πετάξει από χαρά.

….

Μ. Β. 

[ΑΝΤΙΦΙΛΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ]

VII/630

Αύριο, είπα, θα κοπάσει ο άνεμος.

Αύριο, είπα, θα βρω σωτήριο λιμάνι.

Μα η Νέμεση ξυπνά στη λέξη "αύριο"

Αύριο, είπα, θα-

          -και πια δεν είπα.


Κι η θάλασσα κι ο θάνατος με θα αρχίζουν.           

24.7.21

Τολης Νικηφόρου , Ο μυστικός κήπος







 ο μυστικός κήπος


κλείνουν τις πόρτες, τα παράθυρα

βουλώνουν με κουρέλια κάθε χαραμάδα

κι ενώ τα σκεύη στην κουζίνα ηχούν

και το διπλό κρεβάτι τρίζει 

ο κήπος μπαίνει στο δωμάτιο 


ο κήπος μπαίνει στο δωμάτιο μυστικά

μεταμορφώνεται σε πουπουλένιο στρώμα

τα φύλλα και τα πράσινα κλαριά

γίνονται επιδερμίδα, χείλη

γίνονται κεντημένα μαξιλάρια


με τα λουλούδια και τα σιντριβάνια του

με χώμα μυρωμένο αφράτο

ανθίζει ο κήπος στο δωμάτιο

τα γκρίζα πρόσωπα μιας άλλης εποχής

θυμούνται και παράξενα φωτίζονται

στου τοίχου τις παλιές φωτογραφίες


ο κήπος κατακτά και παραδίδεται 

εξερευνά κι ανακαλύπτει

με χίλιες δυο κραυγές, επιφωνήματα

με αναστεναγμούς και βογκητά

ως το μακρόσυρτο αχ και τη σιγή του τέλους 


όλα τριγύρω είναι καθημερινά 

κι όμως ο κήπος μπαίνει στο δωμάτιο

ο προαιώνιος κήπος 

από το τίποτα σαν θαύμα ξαφνικά  


(από τη συλλογή Μυστικά και  θαύματα, 2007, Επιλεγμένα ποιήματα Ίχνη του δέους, 2018)



12.7.21

Πρώτος έρωτας, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Εναποθέτει τη ματιά του στο σγουρό κοχλία 

φρεσκολουσμένα τα μαλλιά 

Μυστικά μετά κατεβαίνει 

με βλέμμα ανεκλαλητο 

στην κόψη ανάμεσα στα χείλη   

-σαν να ριγήσαν λίγο  μ’ ένα γέλιο 

Ξεθάρρεψε 


Κάτω απ’ το ρούχο   

στην ευωδιά του στήθους χώνεται 

με αναπνοή από πράσινο σαπούνι

και στης κοιλιάς της σκύβει επάνω το εικονοστάσι  

 


Σ’ ένα περβόλι ανόθευτο

κοιτάχτηκαν και σμίξανε 

σπαρμένο λιγνές  αναπνοές 

 

21.5.21

Σταχτομαζωστρα

 


Σταχτομαζώχτρα


Καθαρίζω σιωπή σήμερα

όλη μέρα στάχτη

τη στάχτη της Χρύσας 

τη στάχτη του λαγού 

της αλεπούς

της γριάς δρυίδας 

του ξυλοκόπου τη νυχιά

θύτης και θήραμα ένα 

ο αέρας σκεπάζει τα καθαρά δάκρυα με στάχτη σήμερα 

να μην μπορείς να κλάψεις σαν άμαθο μωρό 

που το πόνεσε το άγριο πρώτο   σώμα

παρά να κλάψεις σαν άκλαυτος φονιάς 

θύτης και θήραμα ένα  


Αν είχε η στάχτη  λαλιά

πόσες κραυγές θα αποθησαύριζε  ο κόσμος 

στο παρανάλωμα    

 ΓΔ

13.5.21

Ηλικιωμένο ζευγάρι, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου


Ηλικιωμένο ζευγάρι

Τραχιές γραμμές
Ένα καλημέρα καληνύχτα
Βλέμματα παρατημένα εκτος ζωής
Μέσα στο ποτάμι του αίματος να αργοπορουν
Χωρίς να μπορούν να αφουγκραστούν τα θαυμαστά λουλούδια των αιμοσφαιρίων
Κάποιος ήχος ρολογιού στο παρασκήνιο
Και στον αέρα ένα χάδι χαριν συνηθείας
Κι ένα γέλιο πού και πού καποιας αμεριμνησίας
Ακούγονται οι ανάσες τους
Βαριές ξερές -ισως η ηλικία
Κάποτε κατάφεραν να σμίξουν σαν τα πουλιά
Θα το θυμούνται σε λίγο άραγε
Πώς σφυρηλάτησαν ένα σμίξιμο στο ρήγμα του χρόνου
Για μια στιγμή;
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...