ΖΩΗ ΧΩΡΙΣ ΛΥΠΗ
Ξαποσταίνει μιια λύπη μέσα μου
Σαν κοτοπουλάκι κάτω από τα πούπουλα της κλωσσας
Και δε μεγαλώνει δε φεύγει δε γίνεται κόκορας να τον σφάξω
Το αίμα του να ραντίσω
Στα θεμέλια της αυριανής μέρας
Να χτίσω ένα σπιτι να ζω χωρίς λύπη
Με πολλά παιδιά κι έναν έρωτα αγρό
Πολύχρωμα παιδια μεγαλα μικρά και μεσαία
Να παίζουν κρυφτό να κυλιούνται στο χώμα
Να φιλιώνουν μετά από τον καυγά σαν τις γάτες
Και να πλένουν το κορμί τους με το ανθόνερα του ποταμιού
Να θάβουν τα νεκρά ζώα με σέβας
Να προσεύχονται από μικρά στο διπλανό τους
Και να μεγαλωνουν να φεύγουν να αφήνουν πίσω τους μπιζέλια τα χνάρια
Να φυτρώνουν κήποι στο διάβα τους και μια τριανταφυλλιά
Μόνο μία
Με βαθυκόκκινο αίμα καρπό
Και πέταλα εκατό
Για να σε φιλω με γλυκό τριαντάφυλλο στη γλώσσα
Να μην τολμάει κανείς να σε ματώσει ξανά
Γιατί θα εχεις μεστώσει ματωμένο φως
Να συγκολλας το τσακισμένο σου σώμα
ΓΔ
(σήμερα, μια μέρα λυπημένη )
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου