Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος - Το Μνημονιακό Μέλλον της Κύπρου

"τελικά έπεσε το μαύρο"

μικρό ντοκιμαντέρ της Ένωσης Ελληνικού Ντοκιμαντέρ

το μΕΡΤικό της ελπίδας

...είναι εδώ, έξω, γύρω, μέσα στην ΕΡΤ. Στα τραγούδια, στην τέχνη, στον πολιτισμό, στην αυθόρμητη μάζωξη, στην ανθρώπινη συνάντηση...  

 
...στην εξέγερση...

Η Ελλάδα χωρίς ΕΡΤ είναι χαζή, ξανθιά και το επίθετό της είναι Μπόμπολας

Του Κώστα Βαξεβάνη

http://www.koutipandoras.gr

Με εντολή Σαμαρά, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που δεν έχει Δημόσια Ραδιοτηλεόραση. Η απόφαση πάρθηκε με “πράξη νομοθετικού περιεχομένου”, γιατί πια δεν έχουμε βασιλιά για να υπογράφει βασιλικά διατάγματα και ο Παττακός είναι μεγάλος σε ηλικία για να υπουργοποιηθεί και να αναλάβει το δύσκολο έργο που (φευ) πρέπει να υλοποιήσει ο Σίμος Κεδίκογλου.
Με μια βιαστική και σύντομη δήλωση, ο αρμόδιος υπουργός ανακοίνωσε το κλείσιμο της ΕΡΤ για να μην επιβαρύνει άλλο πια τον ελληνικό λαό και το άνοιγμα μιας νέας δημόσιας ραδιοτηλεόρασης όλο υγεία και χαρά. Κατ’ αρχήν, ακόμη και αυτοί οι μουτζαχεντίν του φιλελευθερισμού, αυτοί οι οποίοι το μόνο Δημόσιο που θέλουν να απομείνει είναι τα χαρτόσημα του Δημοσίου για να πληρώνουμε φόρους, οφείλουν τώρα να καταδικάσουν αυτή την συνταγματική εκτροπή. Πριν πάμε στην ουσία για την “υπόθεση ΕΡΤ”, πρέπει όλοι να καταλάβουν πως η απόφαση Σαμαρά δεν έχει ούτε την κοινοβουλευτική, ούτε την κοινωνική πλειοψηφία. Ακόμη και τα κόμματα της συγκυβέρνησης δήλωσαν πως διαφωνούν. Ποιά λοιπόν είναι η νομιμοποίηση αυτής της απόφασης;
Από το μεσημέρι της Τρίτης, αυτοί που ακόμη και την κηδεία τους την θέλουν δημοσία δαπάνη, βγήκαν να κατηγορήσουν την ΕΡΤ και να τονίσουν την ανάγκη κατάργησής της, μαζί με όλο το Δημόσιο. Είναι εντυπωσιακό πως αυτοί οι οποίοι δημιούργησαν την κατάσταση που υπάρχει στο Δημόσιο και την ΕΡΤ, χρησιμοποιούν αυτήν την κατάσταση ως επιχείρημα για να καταργήσουν τα πάντα. Όχι για να τα φτιάξουν.
Η ΕΡΤ έχει μόλις μερικές ώρες στον αέρα χωρίς κυβερνητική παρέμβαση, και μετατράπηκε σε ένα ελεύθερο κανάλι που συνεπαίρνει τον κόσμο. Με την προσπάθεια να την κλείσουν, έδειξαν πώς μπορεί να είναι η ΕΡΤ και πώς θέλει ο κόσμος να είναι. Ακύρωσαν όλη την επιχειρηματολογία τους.
Ας πάμε τώρα στην ουσία του θέματος “ΕΡΤ”. Από την ΕΡΤ πέρασα για δύο σύντομες περιόδους προερχόμενος από τα ιδιωτικά κανάλια. Την πρώτη φορά με εκδίωξε η υπουργεία Ρουσόπουλου και την δεύτερη ο συρφετός των Μουρουτοκαπνισμένων. Δεν υπήρξα ποτέ υπάλληλος της ΕΡΤ και οι περισσότερες εκπομπές μου έπαιξαν μετά από αλλεπάλληλες προσπάθειες λογοκρισίας ή παρεμπόδισης. Έπαιξαν όμως. Όσες δεν έπαιξαν, δημιούργησαν την εντύπωση στον κόσμο πως κάποιοι χρησιμοποιούν για κομματικούς λόγους ένα Δημόσιο βήμα που ανήκει σε όλους και πληρώνεται από όλους.
Αυτό ακριβώς είναι που δεν θέλουν στην ΕΡΤ. Όχι την ανεξαρτησία της, αλλά την σκέψη που ξυπνά στον καθένα πως έχουμε το δικαίωμα για ανεξάρτητη ενημέρωση και αυτό έχει υποχρέωση να το παρέχει η Δημόσια Ραδιοφωνία και Τηλεόραση. Δεν θέλουν να υπάρχει αυτή η απαίτηση και πολύ περισσότερο δεν θέλουν κάποτε να συμβεί.
Η ΕΡΤ υπήρξε πάντα πεδίο κυβερνητικών παρεμβάσεων, ένας μπαξές που άνθιζαν τα κομματικά φυντάνια και έβρισκαν πραγματικά καταφύγιο άθλιοι του επαγγέλματος. Αλλά η ΕΡΤ δεν ήταν άθλια. Ήταν καλύτερη από τα ιδιωτικά κανάλια. Η απόδειξη πια είναι μπροστά μας. Μερικές ώρες λειτούργησαν ελεύθεροι οι δημοσιογράφοι και έδειξαν τι μπορούν και τι θέλουν να κάνουν.
Η ΕΡΤ δεν υπήρξε μόνο κομματικό θερμοκήπιο ρουσφετιού, αλλά και πεδίο κλεφτών. Οι περισσότερες διοικήσεις έκλεψαν μέσα από παραγωγές, έστηναν υπερτιμολογημένες παραγωγές με δικούς τους ανθρώπους, τσέπωσαν εκατομμύρια προωθώντας δήθεν ένα άλλο “εκσυγχρονισμένο” προφίλ με Εurovision και ποδόσφαιρα. Αυτές οι υποθέσεις είναι στη Δικαιοσύνη και μέλη παλιών διοικήσεων έχουν καταδικαστεί. Όλα αυτά όμως δεν τα έκαναν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ αλλά οι Διοικήσεις και οι πολιτικοί προιστάμενοι.
Τα έσοδα της ΕΡΤ προέρχονται από το πολυσυζητημένο τέλος και όχι από τη διαφήμιση.Τα media shop δεν δίνουν στην ΕΡΤ τη διαφήμιση που δικαιούται λόγω της τηλεθέασής της, κρατώντας αυτό το κονδύλι για τους φίλους των ιδιωτικών καναλιών. Αυτή την αδικία εναντίον της ΕΡΤ καμιά Διοίκηση δεν προσπάθησε να την ανατρέψει. Όταν μάλιστα στο παρελθόν υπήρξαν διώξεις κατά εταιρειών τηλεθέασης για ψεύτικες μετρήσεις που αδικούσαν την ΕΡΤ, η Διοίκηση της ΕΡΤ κατέθεσε στον εισαγγελέα υπέρ της εταιρείας τηλεμετρήσεων και την αθώωσε.
Έτσι λοιπόν τα μεγάλα έσοδα προέρχονται από το τέλος της ΔΕΗ. Αν δεν κάνω λάθος, είναι 50 ευρώ το χρόνο για κάθε πολίτη. Δίνεται έτσι η εντύπωση πως η ΕΡΤ είναι το μοναδκό κανάλι που πληρώνουμε. Η αλήθεια είναι πως πληρώνουμε όλα τα κανάλια. Όταν ένα προϊόν διαφημίζεται στην ιδιωτική τηλεόραση, έχει ένα κόστος. Αυτό το κόστος οι εταιρείες το μετακυλίουν στον πελάτη, δηλαδή στο θεατή. Όλα λοιπόν τα κανάλια τα πληρώνουμε εμείς είτε τα βλέπουμε, είτε όχι.
Την ίδια ώρα η ΕΡΤ χάνει έσοδα. Είναι το μοναδικό κανάλι που καλύπτει αποστολές στο εξωτερικό με μεγάλο κόστος και στη συνέχεια δίνει αυτά τα πλάνα στα ιδιωτικά κανάλια με ελάχιστο κόστος μετά από απόφαση των πολιτικών προισταμένων της για να εξυπηρετηθούν οι καναλάρχες. Ο κ. Σαμαράς και ο κάθε κ Σαμαράς, αναγκάζει την ΕΡΤ να ταξιδέψει μαζί του στο εξωτερικό, να καλύψει τις δραστηριότητές του και στη συνέχεια να δώσει τα πλάνα παντού τζάμπα, στα ιδιωτικά κανάλια δηλαδή, για να εξασφαλίσει την προώθησή του.
Η ΕΡΤ με κόστος αναμεταδοτών εκπέμπει σε όλη την ελληνική ύπαιθρο και το εξωτερικό. Εκεί όπου κανένας καναλάρχης δεν επενδύει γιατί δεν τον συμφέρει. Εκεί που ζουν οι ξεχασμένοι παππούδες μας. Οι κυβερνώντες αδυνατούν να καταλάβουν γιατί ο κόσμος που δεν βλέπει ΕΡΤ, εξεγέρεθηκε για να μην κλείσει η ΕΡΤ. Γιατί ο καθένας από μας γνωρίζει πως εκεί κρύβεται η ελπίδα για να αλλάξει κάτι σε αυτή την κατάντια των Μέσων Ενημέρωσης. Γιατί η ύπαρξη της ΕΡΤ θα δημιουργεί συνεχώς την απαίτηση για ανεξάρτητη και δημόσια και ποιοτική πληροφόρηση ακόμη και αν δεν την παρέχει όσο θα έπρεπε. Αν κλείσει η ΕΡΤ, η Ελλάδα παραδίνεται στα χέρια των καναλαρχών. Θα πιστέψει πως αποτελείται από Μανωλίδου, Πρετεντέρηδες και κουτσομπολιό.
Ακόμη και αυτή που χαζεύουν τα άθλια υποπροϊόντα της ιδιωτικής τηλεόρασης, μέσα τους ξέρουν πως η Δημόσια τηλεόραση μπορεί να γίνει η εναλλακτική και δική τους τηλεόραση.
Ναι, η ΕΡΤ δεν είναι όπως την θέλω, ούτε όπως την θέλουν οι Έλληνες. Αλλά μόνο εκεί μπορείς να δεις μια άλλη Ελλάδα. Τα ελληνικά χωριά, το τι γίνεται στον κόσμο, ή αυτό που δεν δείχνει η ιδιωτική τηλεόραση. Μόνο στην ΕΡΤ μπορείς να δεις Αυγερόπουλο, «Κουτί της Πανδώρας», εκπομπές που δείχνουν τι συμβαίνει σε αυτό τον πλανήτη. Αλλιώς κινδυνεύεις να πιστέψεις πως η Ελλάδα είναι ηλίθια, ξανθιά και το επίθετό της είναι Μπόμπολας.
Δίπλα σε όλα αυτά βεβαίως υπάρχει και η εμετική ιδεοληψία τους που γίνεται προδοσία. Δεν θέλουν τίποτα Δημόσιο. Οι επικοινωνίες, η ενέργεια, η ενημέρωση, οι πόροι, όλοι οι νευραλγικοί τομείς ιδιωτικοποιούνται από αυτούς που κατά τα άλλα εμφανίζονται πατριώτες. Και το επιχείρημά τους είναι πως το Δημόσιο, αυτό που έφτιαξαν, είναι ένα τέρας. Αλλά δεν θέλουν να το αλλάξουν. Ο πολύς κύριος Κεδίκογλου που ανακοίνωσε την νέα αξιοκρατική ΕΡΤ, προσέλαβε για υπεύθυνη επικοινωνίας της ΕΡΤ, μια κυρία με προϋπηρεσία στο ράδιο Αλιβέρι και σε ποδοσφαιρική ομάδα της Εύβοιας. Μαζί με αυτή μερικές δεκάδες συμβούλους και «ειδικούς» δημοσιογράφους. Αυτός που παραπονιέται σήμερα για τους υπεράριθμους.
Το ελληνικό Δημόσιο σε λίγο δεν θα έχει τίποτα. Τα σχολεία θα γίνουν ιδιωτικά. Τα νοσοκομεία επίσης γιατί τα Δημόσια τα αφήνουν να πεθάνουν. Οι συχνότητες της ΕΡΤ θα δοθούν στη νέα γενιά καναλαρχών που είναι φιλική προς το περιβάλλον τους, όπως και το αρχείο της ΕΡΤ που αξίζει δισεκατομμύρια.
Οι ίδιοι βεβαίως θα μπορούν να πανε στα ιδιωτικά νοσοκομεία, να στέλνουν τα παιδιά τους στα ιδιωτικά σχολεία και να απολαμβάνουν την προώθησή τους, από τους καναλάρχες που εξυπηρέτησαν. Αν όλο αυτό είναι σύγχρονο κράτος και όχι βαρβάρων, τότε δώστε την ΕΡΤ στον Άδωνι να κάνει τις τηλεπωλήσεις του μην τρέχει σε ξένα μαγαζιά. Δέκα κιλά βιβλία 2 ευρώ. Τέτοια Ελλάδα θέλουν.

Ο Ελπήνορας στη σκάλα

"..τὸν εἶδα χτὲς νὰ σταματᾶ στὴν πόρτα
κoιτῶ ἀπὸ τὸ παράθυρό μου θἄ᾿ταν
ἑφτὰ περίπου μιὰ γυναίκα ἦταν μαζί του.
Εἶχε τὸ φέρσιμο τοῦ Ἐλπήνορα, λίγο πρὶν πέσει
νὰ τσακιστεῖ..."

Γιώργος Σεφέρης,

απ΄ό την "Κίχλη"

 

...πότε θα εξ-εγερθεί αυτός ο υπνωτισμένος κόσμος, πότε αυτός ο λαός θα πάψει να κοιμάται τον ύπνο του Ελπήνορα στον καναπέ του; Αντιφατική η ΕΡΤ, άντρο λαμογιάς επί τόσα χρόνια, ναι, αλλά πάνω απ' όλα δημόσια ελεύθερη φωνή του ελληνικού λαού. 

Αυτή τη δημόσια φωνή πρέπει να υπερασπιστούμε, την ελευθερία στην έκφραση, τη φωνή της Ελλάδας στο εξωτερικό, τους ντοκιμαντερίστες, τα μουσικά σύνολα, το τρίτο πρόγραμμα, τα προγράμματα για παιδιά, τον πλουραλισμό, τον πολιτισμό. Κι ας έχουμε ανεχτεί παθητικά τη φαυλότητά της τόοοοοσα χρόνια, εκ του ασφαλούς, αλλάζοντας κανάλια, ελαφρά τη καρδία, υποκύπτοντας στο νόμο του συναισθηματικού και νοητικού ζάπιγκ. Λοιπόν, το ζάπιγκ μας τελείωσε! Καιρός να ανασυγκροτήσουμε αίσθημα και νου, να επαν-ενοποιήσουμε τον εαυτό μας και να εννοήσουμε ότι υπάρχουν στιγμές οριακές που ο άνθρωπος ξεπερνάει τα συμφεροντάκια του και ορθώνεται με αυταπάρνηση να υπερασπιστει το δίκαιο της κονωνίας. Όλοι στην ΕΡΤ! 

Όχι στο κλείσιμο της ΕΡΤ.

άμεση δημοκρατία

ΚΛΕΦΤΕΣ ΣΥΝΘΗΜΑΤΩΝ

του Σταύρου Θεοδωράκη

Στο Σύνταγμα προστέθηκε τις τελευταίες ώρες ένα τεράστιο πανό με σύνθημα: «Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη». Ωραίο είναι , εύηχο είναι και είναι τοποθετημένο στην αριστερή, όπως κοιτάμε τη Βουλή, γωνία.
Τις επόμενες μέρες ίσως κάνει και σουξέ. Κάτω από το πανό μια κυρία, την Δευτέρα το μεσημέρι εξηγούσε σε μια τηλεοπτική κάμερα – αγνώστων λοιπών στοιχείων – ότι «δεν θα πληρώσει τα ληστρικά τους δάνεια». Αναφερόταν σε ένα δάνειο κατοικίας που είχε πάρει αλλά για να προσδώσει κύρος και αγωνιστικό περιεχόμενο στην άρνηση της, χρησιμοποιούσε πληθυντικό («δεν θα πληρώσουμε»)! Στο πλάι της, κρατώντας την αγκαζέ, μια κοπελίτσα – κόρη της μάλλον, 15, 16 το πολύ 18 - πρόσθετε : «Δεν θα πληρώσουμε όπως δεν πλήρωσαν οι Αμερικανοί μέχρι που αναγκάστηκε ο Ομπάμα να τους χαρίσει τα δάνεια». Αυτό το τελευταίο δεν ξέρω πού το βρήκαν, πιθανόν είναι μια από τις «αποκαλύψεις» του ελληνικού ίντερνετ.
Είναι φανερό ότι μες την αναμπουμπούλα των τελευταίων εβδομάδων, ο καθένας προσπαθεί να χώσει, στις πλατείες, ό,τι μπορεί. Και οι υπόλοιποι «Αγανακτισμένοι» - αλλά και όλοι οι πολίτες – είναι υποχρεωμένοι να συμφωνούν ή να κάνουν πως συμφωνούν με όλες αυτές τις… τερατογενέσεις. Χαρακτηριστική είναι η μαρτυρία του Απόστολου Δοξιάδη στην Καθημερινή της Κυριακής, για τα «διόδια» που έπρεπε να καταβάλουν όσοι ήθελαν να κινηθούν στην πάνω πλευρά του Συντάγματος. «Μουντζώνεις περνάς – δεν μουντζώνεις δεν περνάς» ήταν  η σύσταση μια ομάδας  μπρατζωμένων μεσήλικων. Για να αποφύγουν μάλιστα την πιθανή έκρηξη των αληθινά «Αγανακτισμένων πολιτών» έχουν εμφανιστεί παραλλαγές του τύπου : «Αποφασισμένοι πολίτες», «αγωνιζόμενοι πολίτες» και πάει λέγοντας. Και όλοι για να αποκτήσουν ακροατήριο χρησιμοποιούν λίγο από τα αγωνιστικά «χάι λάιτ»  των περασμένων δεκαετιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το σύνθημα «ψωμί παιδεία ελευθερία – η χούντα δεν τελείωσε το 73», που έχει υψωθεί ακριβώς απέναντι από το κοινοβούλιο. Πήραν το τιμημένο «ψωμί παιδεία ελευθερία», αναζήτησαν μια κατάληξη σε «ια» και κατέληξαν στο «η Χούντα δεν τελείωσε το 73». Μικρή σημασία έχει το γεγονός ότι ούτε η ιστορία δεν συμφωνεί μαζί τους, καθότι όντως η χούντα δεν τέλειωσε το 73. Το 73 έγινε το Πολυτεχνείο, ακολούθησε η «απόσυρση» του Παπαδόπουλου και η άνοδος του Ιωαννίδη. Η Χούντα έπεσε το 74 μετά τα εγκλήματα στην Κύπρο (και ως εγκλήματα δεν εννοώ μόνο την εισβολή των Τούρκων – αλλά αυτά δεν είναι του παρόντος).
Το καταπληκτικότερο παράδειγμα κλοπής συνθημάτων είναι πάντως η γαλαζιοκόκκινη αφίσα που θα βρεις σε όλες τις κολώνες στο Σύνταγμα (αλλά και στα Εξάρχεια, στο Κολωνάκι, στο Γκάζι). Έχει έξι συνθήματα και τα έξι κλεμμένα: «Όχι στους κατακτητές, τους τοκογλύφους, τους κερδοσκόπους». Μην βιαστείτε να βγάλετε συμπέρασμα (δεν πρόκειται για αντιευρωπαϊστές). Σύνθημα δεύτερον : «Δεν πουλάμε - αγωνιζόμαστε». Εδώ είναι σαφής ο συνδικαλιστικός … ρεαλισμός  (αλλά κρατήστε και μια πισινή). «Να φύγει η κυβέρνηση της υποταγής» (σύνθημα 3ον, ουπς! λές νάναι αριστεριστές;) – «ανατροπή τώρα» (σύνθημα 4ον). Και εκεί που κοντεύεις να πιστέψεις ότι είναι κάτι σαν εθνική φράξια του ΚΚΕ έρχεται το 5ο σύνθημα να σε αποτελειώνει. «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Έτσι ακριβώς, όπως το φώναζε ο Ανδρέας το ‘80. Αλλά δεν τελειώσαμε, σύνθημα 6ον : «Ουστ κυβέρνηση – τρόικα». Γηπεδικός τσαμπουκάς στην ολοκλήρωση. Ποιος τα υπογράφει όλα αυτά; Η Δημοκρατική Ανεξάρτητη Κίνηση Εργαζομένων. Και επειδή ούτε αυτό θα σας λέει τίποτα (όλοι «δημοκράτες», «ανεξάρτητοι» και «κινηματίες» είμαστε σε αυτή τη χώρα), σας λέω ότι πρόκειται για την περιβόητη ΔΑΚΕ. Ο συνδικαλιστικός βραχίονας δηλαδή της Νέας Δημοκρατίας μας καλεί να πούμε ουστ στους πράσινους της υποταγής για να γυρίσει η Ελλάδα στους (γαλάζιους ανυπότακτους)  Έλληνες! Γιαυτό σας λέω, μέρες που 'ναι, να είσαστε υποψιασμένοι ποιος φωνάζει δίπλα σας. Εν ανάγκη κάντε και καμιά ερώτηση: Εσύ που ήσουνα στο «πάρτι»;
protagon.gr

το τέλος του φόβου

Το τέλος του φόβου... by magiconteam

Κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ κάτι μυστικό, κάτι πλούσιο και παράξενο σαν τοπίο του βυθού...

 Σύνταγμα, Τετάρτη 15/6.

Άνθρωποι καθισμένοι στο πάτωμα οκλαδόν δοσμένοι στους ομιλητές, κόσμος πολύς πάνω - κάτω στους διαδρόμους (σχεδιασμένους με κολλητική ταινία στο μάρμαρο και φρουρούμενους από ευγενέστατα παιδιά),  μαυρούληδες έξω από το μετρό με εμπόρευμα τα λέιζερ, πανώ, εγκαταστάσεις υπολογιστών σε αυτοσχέδια κιόσκια, γραμματεία, ένα ανεπαίσθητο ζουζουνιτό από ιδέες στην ατμόσφαιρα, πρόσωπα κάθε λογής, τάξης και μόρφωσης, με αυτιά και μάτια σε εγρήγορση, με έγνοια και χαρά μαζί,  στον αέρα  τσίκνα από σουβλάκι, τούφες μπάφος, καπνός τσιγάρων, γέλια και λόγος. 

Ναι,  η πλατεία είναι γεμάτη με το νόημα που 'χει κάτι απ' τις φωτιές...

Δεν είσαι πια αυτός που περπατάς στο δρόμο και συνωστίζεσαι, κοιτώντας ανόρεχτα τους διπλανούς, που περιμένουν κι αυτοί ανυπόμονοι ή θυμωμένοι να ανάψει πράσινο, δεν είσαι ο οδηγός που κορνάρει στον μπροστινό που κοιμήθηκε ο μαλάκας στο φανάρι. Είσαι  άτομο μεν, αλλά μέρος ενός συνόλου. Αναγνωρίζεις την ατομικότητα και στα πρόσωπα των διπλανών σου. Όλοι  ενεργά άτομα κι ο καθένας σύνολο.

Χαρμάνι, ναι. Αλλά αυτό είναι ζύμωση. Όλα έρχονται και κατατίθενται. Η ελληνική κοινωνία είναι γεμάτη αντιφάσεις. Ο ξύλινος λόγος μιας παρωχημένης αριστεράς (στιγμές - στιγμές, όχι στη συγκέντρωση της Τετάρτης, σέ άλλες περιπτώσεις, νόμιζα ότι βρισκόμουν σε φοιτητική συνέλευση του 1975),  μια νέα φιλοπατρία αναδυόμενη χωρίς συμπλέγματα εθνικισμού, μια δυνατή νιότη με χιούμορ κι ελπίδα και θυμό, η ωδίνη ενός καινούργιου λόγου που δοκιμάζει να αρθρωθεί, κι ένας σοφός έφηβος, ο Μανώλης Γλέζος.

Ας μην ελέγχουμε το Σύνταγμα ότι δεν έχει πολιτικές "εδώ και τώρα" προτάσεις. Το Σύνταγμα αυτή τη στιγμή είναι αυτοσκοπός. Και σφίζει από πνευματική ενέργεια. Είναι σαν ηλιακός συλλέκτης που δέχεται φως. Σηματοδοτεί την αφύπνιση μιας ολόκληρης εποχής μετά από βαθύ ύπνο.
Οι προτάσεις και οι μελλοντικές λύσεις τώρα γεννιούνται. Δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση από ένα βρέθος ημερών να σηκωθεί, να περπατήσει και να πάει να φέρει και μεροκάματο. Οι λέξεις μας τώρα αρθρώνονται ξανά και αλλάζουν ποιότητα. Πρέπει να νιώσουμε την καινούργια ποιότητα. Να κάνουμε "επανορισμό",  όπως λεν οι αγανακτισμένοι,  πολιτικό, υπαρκτικό, πατριωτικό.

jiagogina

Παντελής Μπουκάλας:Ο λαός μεταξύ αγιογραφίας και ρωπογραφίας

Δεν είναι ένας ο «λαός», όσος εμπεριέχεται σε αυτό το ήδη ομηρικό όνομα, ούτε και μία η αναπαράστασή του με λέξεις ή και με τους αριθμούς της στατιστικής. Ο, τι αποσαφηνίστηκε με τους αιώνες είναι πως καλύπτει τους λεγόμενους «κοινούς» ή «απλούς ανθρώπους», τους υπηκόους, και μάλιστα, στην πολεμική γλώσσα, τους στρατιώτες, και ότι στις τάξεις του δεν συνανήκουν οι ηγέτες και οι πατρίκιοι - οι οποίοι πάντως μιλούν ανενδοιάστως εν ονόματί του, σαν αυθεντικοί εκφραστές του. Υπάρχει λοιπόν ο λαός της πολιτικής ρητορικής, της λογοτεχνίας, της δημοσιογραφίας, του εκκλησιαστικού λόγου κτλ. Υπάρχει ένα ζυμάρι δηλαδή, μια μάζα, που το πλάθουμε κατά τις περιστασιακές βλέψεις και ανάγκες μας, για να του δώσουμε το σχήμα που μας εξυπηρετεί. Κι έτσι το πρόσημο αλλάζει με τον καιρό και τα ρεύματά του. Και όσο εύκολα αποθεώνεται ο λαός και δοξάζεται, όταν λ. χ. οδεύουμε προς την πολύφερνη κάλπη, εξίσου εύκολα αποκαθηλώνεται, επιτιμάται, ελεεινολογείται.

Το συν, λοιπόν, μετατρέπεται ταχύτατα σε πλην, σε μια διαρκή κίνηση εκκρεμούς ή μάλλον σ' έναν κύκλο που δεν κλείνει ποτέ, κι ο «γίγαντας λαός» ή ο «άι-Λαός» γίνεται «όχλος». Ανάμεσα στην αγιογραφία και σε μια ρωπογραφία με τον λαό σαν ρώπο, πράγμα ποταπό και ασήμαντο, διαφεύγει όση αλήθεια μπορεί να γίνει αντιληπτή. Το διαπιστώνουμε αυτό στη Βουλή, όπου και δέκα να είναι οι αρχηγοί, ο καθένας τους, όποιο ποσοστό λαϊκής ψήφου κι αν έχει επικυρώσει τη μικροεξουσία του, εν ονόματι του Λαού αγορεύει, με κεφαλαίο λάμδα. Το ακούμε και στα συνθήματα ή το διαβάζουμε στα πανό των διαδηλώσεων, όπου και πάλι, όποια μερίδα λαού κι αν εκπροσωπεί κάθε συνθηματοδότης, και τη μικρότερη, εν ονόματι του όλου μιλάει, με τη σιγουριά ότι αποτελεί τη φωτισμένη πρωτοπορία του, άρα δικαιούται να εκφράσει αυτονομιμοποιούμενος τη σιωπηρή πλειοψηφία.

Η κάθοδος των μυρίων στην πλατεία Συντάγματος ήταν κατά κάποιον τρόπο η άνοδος αυτής της σιωπηρής πλειοψηφίας στο πολιτικό προσκήνιο - μια παράμετρος που ουδείς την υπολόγιζε και πάμπολλοι θα την απεύχονταν, για να συνεχίσουν απερίσπαστοι να επιδίδονται σε ένα πολιτικό παιχνίδι που υποτίθεται ότι αφορά αποκλειστικά όσους κρατούν από τζάκι ή κατέχουν τη σχετική τεχνογνωσία. Η ειρηνική αυτή εισβολή είχε το χαρακτήρα της επανεπινόησης του δημόσιου χώρου αλλά και της ανακατάκτησης του δικαιώματος στον δημόσιο λόγο. Κι όσα αρνητικά να βρει κανείς στις συνελεύσεις που λειτουργούν μια ανάσα από τη Βουλή, μάλλον δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι οι συζητήσεις στο Κοινοβούλιο υπερτερούν σε ποιότητα, έτσι όπως εξαντλούνται σε παράλληλους αρχηγικούς μονολόγους, με σιωπηρό συνήθως το βουλευτικό σώμα, δηλαδή, με άλλους όρους, τον ενδοκοινοβουλευτικό «λαό». Με αυτήν την τυπικά απροσδόκητη κίνηση των μαζών προς το κέντρο αναζωπυρώθηκε η συζήτηση για το τι είναι λαός, τι μη λαός και τι το ανάμεσό τους. Και μέσα στα πολλά ενδιαφέροντα που ακούμε και διαβάζουμε, ακούμε βέβαια και τα πατροπαράδοτα, τα εξαγιαστικά από τη μια, τα κρημνιστικά από την άλλη. Οι αγιογράφοι του λαού (και οι πολιτικοί ανάμεσά τους, στον γνωστό ρόλο του δημαγωγού) ανασύρουν όλα τα κολακεύματα («ο λαός έχει μνήμη και κρίση» κτλ.), οι δε κρημνιστές, πάντοτε αριστοκράτες, πάντοτε μακριά από τον όγκο των πληβείων, ψέγουν την «ανωριμότητά» του και ενοχλούνται ακόμα και από το χαρακτήρα πανηγυριού που παίρνει ώρες ώρες η λαοσύναξη.

Και οι δύο αυτές «αναγνώσεις» του συμβάντος, παρότι αντίθετες, απορρέουν από την ίδια σχολή: τη σχολή που μετράει τα πράγματα με τα κριτήρια μιας κάποιας ηθικολογίας και μεταφυσικής. Αλλά ο λαός δεν είναι οντότητα της μεταφυσικής ούτε προσεγγίζεται με ηθικολογικά κριτήρια, εκτός και θέλουμε να περιστείλουμε τη δυναμική και την ποικιλία του. Ούτε αποκλειστικά ενάρετος είναι δηλαδή ούτε αποκλειστικά αχρείος και λαμόγιο. Τέτοιοι όροι δεν χωρούν εδώ, και δεν αποδίδουν ούτε κατ' ελάχιστο την εικόνα ενός πάντοτε ανανεούμενου και ανασχηματιζόμενου κύματος που περιέχει όλες τις εκδοχές του ανθρώπινου βίου, με αποτέλεσμα να είναι αυτό που κάθε φορά γίνεται.

Στο Σύνταγμα κατεβαίνουν παλιές καραβάνες αλλά και άνθρωποι που ίσως μετέχουν για πρώτη φορά στη ζωή τους σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Κατεβαίνουν οι φυγάδες των κομμάτων και οι αρνητές τους αλλά και όσοι θέλουν να επιδοθούν σε κομματική κατήχηση και προσηλυτισμό, ενώ δίπλα τους κάποιοι άλλοι ερωτοτροπούν. Κατεβαίνουν χριστιανοί, που κηρύσσουν ότι ήρθε ο καιρός της προσευχής, και άθεοι ή αδιάφοροι, εθνικιστές και διεθνιστές, όσοι μεταφέρουν συμπεριφορές και συνθήματα από τα γήπεδα κι όσοι πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι το νέο όπιο λαϊκής καταναλώσεως. Κατεβαίνουν Ελληνες αλλά και μετανάστες, όχι πάντως όσοι τον Δεκέμβριο του 2008. Κατεβαίνουν όσοι βλέπουν τηλεοπτικά τα πράγματα κι όσοι εχθρεύονται τους αστέρες και τα πρότυπα της τηλεόρασης. Κατεβαίνουν άνθρωποι βαθιά αναγκεμένοι και προ κρίσεως κι άλλοι που, όσο κι αν ζορίζονται με τα Μνημόνια, και πάλι έχουν κάποιο απόθεμα για να στηριχτούν. Κατεβαίνουν δηλαδή όλες οι κοινωνικές φυλές, με τις διαφορές και τις ομοιότητές τους, με τα κοινά τους γνωρίσματα και τις πιθανότατα αντιτιθέμενες επιθυμίες τους. Αλλά τι άλλο είναι ένας λαός; Τι άλλο ήταν οποτεδήποτε και οπουδήποτε, αφού ακόμα κι όταν δείχνει να κινείται προς μία κατεύθυνση και υπό ένα πνεύμα, και πάλι εκτός από το μεγάλο καθαρό ποτάμι υπάρχουν αρκετά θολά παραποταμάκια.

Θα μπορούσαμε ίσως να πούμε ότι η στάση του καθενός απέναντι στον λαό δεν εξαρτάται μόνο από το αν νιώθει και ο ίδιος ισότιμο μέλος του και όχι οδηγητής και κύριός του, αλλά και από το πώς ερμηνεύει ηθικά το συχνόχρηστο δίστιχο απόσπασμα από το επίγραμμα του Διονύσιου Σολωμού «Προς τους Επτανησίους», των ετών 1844-1846: 

«Δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ κι ηγαπημένε, 

πάντοτ' ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε». 

Εδώ ο Σολωμός χρησιμοποιεί πέντε χαρακτηρισμούς για να μπορέσει να αποδώσει αν όχι τον λαό ως έχει, τουλάχιστον τα αισθήματά του γι' αυτόν. Αυτός ο πληθωρισμός επιθέτων, και μάλιστα από έναν ποιητή που γνώριζε άριστα το ήθος της δημοτικής ποίησης (όπου το νόημα θεμελιώνεται στο ουσιαστικό και στο ρήμα, όχι στο επίθετο) έχει το λόγο του, και είναι ουσιώδης: Ο Σολωμός δεν συντάσσει τους χαρακτηρισμούς του σε μια νοηματικά αδιάφορη αλληλουχία, αλλά με συνάφεια τόσο στενή ώστε η υπόσταση του ενός να εξαρτάται από την υπόσταση των υπόλοιπων τεσσάρων. Ο λαός στον Σολωμό είναι, ταυτόχρονα και αδιαχώριστα, δυστυχισμένος, καλός, ηγαπημένος, ευκολοπίστευτος και προδομένος, δηλαδή την ίδια στιγμή ο ποιητής τον ελέγχει και τον αγαπά, τον τιμά και τον επιτιμά. Αν τσακίσουμε το επίγραμμα στα μέρη του, διαστρέφοντάς το, για να κρατήσει ο καθένας το επίθετο της προτιμήσεώς του και πάνω σε αυτό να θεμελιώσει τα όποια αισθήματά του για τον λαό και τις αντιλήψεις του, τότε το πλάσμα «λαός» συσκοτίζεται και κομματιάζεται. Δηλαδή αδικείται.

Κουτρούλης Σπύρος: Η Μαριναλέντα, ο Κ. Παπαρηγόπουλος και τα Αμπελάκια

Όταν ήρθε ο δήμαρχος της μικρής ισπανικής πόλης Μαριναλέντα στη χώρα μας, αντιμετωπίστηκε κατ’ αρχήν με περιέργεια και στη συνέχεια με θαυμασμό για το επιτυχές πείραμα αυτοδιαχείρισης και κοινοτισμού σε μια εξ ολοκλήρου καπιταλιστική οικονομία όπως είναι η ισπανική.

Δημοσιογράφοι που δεν βγάζουν κουβέντα ούτε για τον ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ούτε για τον ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ, οι οποίοι έθεσαν την ταφόπλακα στην παράδοση κοινοτισμού που υπήρχε στη χώρα μας, τον καλούσαν στις τηλεοπτικές εκπομπές τους με έκδηλο θαυμασμό και συγκίνηση. Προφανώς, αφού αυτό το πείραμα πραγματοποιείται πολλά χιλιόμετρα μακριά από τη χώρα μας, μπορεί χωρίς δυσκολία να προκαλεί τους επαίνους τους. Ενώ αντίθετα τα δικά μας παρόμοια παραδείγματα κοινοτισμού και συνεργατισμού έχουν ριχτεί στη λήθη, και από αυτούς που υποτίθεται θαυμάζουν την ελληνική παράδοση, όσο και από αυτούς που δήθεν στοχεύουν στην αυτοδιαχείριση.

Ο ιστορικός Κ. Παπαρηγόπουλος, με πολύ λεπτομερειακό τρόπο περιγράφει ένα επιτυχημένο παράδειγμα συνεργατισμού που ανέπτυξε η κοινότητα των Αμπελακίων:

«Τέτοια μάλιστα ζωτικότητα είχε το έθνος εκείνο και τέτοιο πνεύμα αυτοδιοίκησης, που εξαιτίας αυτού είναι φανερό ότι οι κοινότητες, μόλις απαλλάχτηκαν, εξαιτίας της τουρκικής κατάκτησης, από έννομη κηδεμονία της κυβέρνησης, όχι μόνο δεν περιέπεσαν σε αναρχία και παραλυσία, αλλά αντίθετα, επειδή ήταν πολύ καλά διαρρυθμισμένες, ανέδειξαν, οι περισσότερες τουλάχιστον, εξαιρετική δραστηριότητα και θαυμαστή ικανότητα για κοινά έργα. Τα λίγα παραδείγματα των ενεργειών αυτών που μπορούμε να παραθέσουμε εδώ μπορούν ν’ αποδείξουν αυτή τη μεγάλη αλήθεια. Η κοινότητα των Αμπελακίων περιλάμβανε 22 χωριά που βρίσκονταν στη Θεσσαλία, στην πολυθρύλητη για την ομορφιά της κοιλάδα των Τεμπών. Η πρωτεύουσα, τα Αμπελάκια, είχε περίπου 4.000 κατοίκους, ενώ τα γύρω χωριά περίπου 2.000. Η κοινότητα ασχολούνταν βέβαια με όλα τα γεωργικά έργα, κυρίως όμως επιδόθηκε στην κατασκευή και το εμπόριο του βαμμένου κόκκινου βαμβακερού νήματος, με το οποίο ασχολούνταν όλοι οι κάτοικοι, άνδρες, γυναίκες, παιδιά. Από αυτούς μάλιστα οι πιο έμπειροι, είτε πλούσιοι είτε φτωχοί, στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στη Βιέννη, στο Άμστερνταμ, στο Λονδίνο, στην Οδησσό, για να ιδρύσουν εκεί καταστήματα και αποθήκες. Προϊστάμενοι της εταιρείας ήταν πέντε επιτροπές που εκλέγονταν απ’ όλους τους κατοίκους, πλούσιους ή φτωχούς, που είχαν συμπληρώσει το εικοστό πέμπτο έτος της ηλικίας τους. Και πολλές φορές οι πιο φτωχοί εταίροι, αν ομολογουμένως ήταν οι πιο ικανοί διορίζονταν στ’ ανώτατα αξιώματα της εταιρείας με την ψήφο των συμπολιτών τους. Από τις πέντε επιτροπές, η μία είχε την ανώτατη διεύθυνση της εταιρείας, η δεύτερη λεγόταν διοικητική, η τρίτη γεωργική, η τέταρτη βιομηχανική και η πέμπτη ελεγκτική. Πριν από τη διανομή των ετήσιων κερδών, αφαιρούνταν πρώτα η τιμή του σιταριού που αγοραζόταν για τους φτωχούς εργάτες, τα δώρα προς τους πασάδες, τα έξοδα των νοσοκομείων, των βιβλιοθηκών, των σχολείων, του τυπογραφείου, των οδών, των εκκλησιών, της διοίκησης, των ενοικίων, του γραφείου, των πρακτορείων που ήταν στο εξωτερικό, και τα οδοιπορικά. Μετά αφαιρούνταν οι τόκοι των κεφαλαίων που είχαν καταβληθεί από κάθε μέλος της εταιρείας προς 15%, έπειτα οι αμοιβές που ψηφίζονταν από τη γενική συνέλευση των εταίρων για τους πράκτορες της εταιρείας, ανάλογα με την ικανότητά τους και τις υπηρεσίες τους. Τα υπόλοιπα κέρδη διανέμονταν μεταξύ των εργατών που ήταν ιδιοκτήτες χωραφιών με βαμβάκι και των εργατών που απλώς πρόσφεραν εργασία. Η διανομή αυτή, που γινόταν με κοινή συνέλευση, διενεργούνταν με τόση δικαιοσύνη, ώστε ποτέ δεν προκάλεσε θορύβους ή κατακραυγές. Έτσι η εταιρεία Αμπελακίων, που προόδεψε, αναδείχτηκε ισάξια των πιο ισχυρών εμπορικών οίκων της Ευρώπης. Τα μεγάλα κέρδη της επέτρεψαν να συντηρούνται με κοινή δαπάνη σε κάθε χωριό γιατροί, που φρόντιζαν την υγεία όλων των κατοίκων, κατώτερες και ανώτερες σχολές, αποθήκες σιτηρών και όλων των άλλων γεωργικών και βιομηχανικών, εγχώριων και ξένων προϊόντων, νοσοκομείο, απομαχικό ταμείο, βιβλιοθήκη, ταμείο της πειραματικής φυσικής κ.λπ.» (Κ. Παπαρρηγόπουλου: Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδόσεις LIBERIS, Τόμος 15 σελ. 309). Τελικά το πείραμα των Αμπελακίων θα καταρρεύσει εξαιτίας δύο γεγονότων: τις επιδρομές του Αλή Πασά και την οικονομική χρεοκοπία της Αυστρίας, όπου χάθηκαν 10 εκατ. φράγκα.

Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος αναφέρει και άλλα παραδείγματα κοινοτικού συνεργατισμού όπως στη Φιλιππούπολη, στα Μαδεμοχώρια, στους Καλαρρύτες – Συρράκο, στη Χίο, στις Κυδωνίες, και πιο πολύ τις ναυτικές κοινότητες Ύδρας, Σπετσών και Ψαρών, όπου κάθε ναύτης είχε μερίδιο στο καράβι ή στο φορτίο.

Όλες οι ιστορικές μαρτυρίες μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι σε αυτές τις περιπτώσεις συνδυάστηκε η οικονομική αποδοτικότητα με τη γνήσια λαϊκή συμμετοχή, την αυτοδιαχείριση και τον συνεργατισμό. Είναι σημαντικό το ότι ο πλούτος στα Αμπελάκια δημιουργείτο από την ίδια την κοινότητα και δεν παρεχωρείτο υπό μορφή επιχορήγησης από το κράτος. Με αυτό τον τρόπο εξασφαλιζόταν η ανεξαρτησία από το κράτος, η εξωστρέφεια και η βιωσιμότητά του. Ως πείραμα είναι το πιο σύνθετο και το πιο πλήρες που έχουμε συναντήσει. Συνδυάζει τον κοινωνικό έλεγχο στην παραγωγή πλούτου με τη δικαιοσύνη στη διανομή του, όσο και την επιτυχή χρηματοδότηση κοινωνικών λειτουργιών όπως η παιδεία και η υγεία. Όσοι λοιπόν οραματίζονται αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες και συνεργατισμούς εκτός του κράτους, όσοι έχουν σιχαθεί τις μονίμως χρεοκοπημένες ελληνικές δημοτικές επιχειρήσεις, δεν χρειάζεται να πάνε πολύ μακριά. Η ελληνική εμπειρία τα έχει δημιουργήσει ήδη με αποτελεσματικό και πλήρη τρόπο. Δεν μένει παρά να την ακολουθήσουμε.

Ζαπατίστας - Κορνήλιος Καστοριάδης

μεθεόρτια της ομιλίας Σταυρίδη στο Σύνταγμα

Φιλοξενώ αυτό το κείμενο από το μπλογκ http://arxediamedia.blogspot.com.  Μου άρεσε πολύ ο λόγος του. Ευθύβολος και βαθύς. 

jiagogina

συντάκτης ο Kyrios Elefantas

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

τα λόγια λοιπόν

Κάθομαι και κοιτάω το σωρό με τα ρούχα. Μπλούζες βρακάκια ότι νά ναι. θεε μου ακόμα και δαχτυλίδι χχαχα τρομερά σημεία, όλα έρχονται και δένουν με νόημα. Μου μείνανε τα ρούχα. Σκέφτομαι. Για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη. Δεν απαξιώνω, Βαθυά μέσα μου δεν κρίνω, εγώ πρώτος έφταιξα , εχω υπάρξει πολύ άδικος και λίγος σε πολλές περιστάσεις. Παρηγοριέμαι όμως λίγο για τα λάθη μου γιατι είμαι και εγώ ενα πεπερασμένο μικρό πάνινο ζωάκι σαν όλους μας. Δε διαφέρω σε τίποτα. Εγώ είμαι εσύ φίλε μου που διαβάζεις, απλά έχω άλλη φάτσα.

Ζητάω να με συχγωρήσετε εκ των προτέρων , μισώ το μελοδραματισμό αλλα λυπάμαι δε μπορώ να κάνω κάτι για αυτό στην παρούσα φάση. Θα μου περάσει και θα θέλω να σβήσω αυτό το πόστ απο ντροπή. Η αλήθεια είναι όμως οτι τωρα τελευταία σκέφτομαι συνέχεια το θάνατο και με πιάνει ενας τρόμος. O Θάνατος είναι ενας παραλογισμός για τους θνητούς , είναι αδιανόητο να κοιτάξεις εκεί που αρχίζει γιατι απλούστατα μπορεί να γνωριστεί μονο αν πεθάνεις οπότε δεν θα έχει και πολύ νόημα τότε , εμάς τώρα μας τρώει που είμαστε ζωντανοί. Κοιτάω εκεί που τελειώνει η ζωή σαν εγώ και δεν βλέπω τίποτα. Παγώνω , Τι θα γίνει αραγε μετά? Τι θα απογίνω ρε γαμώ τη πουτάνα μου μέσα? γαμώ το κερατό μου δεν απαντάει κανείς? σε καλώ απο τα βάθη δε θα απαντήσεις? είναι μια μικρή οξεία φωνούλα που το λέει αυτό τρομαγμένη, ουρλιάζει και βαράει το πόδι κάτω σα μικρό παιδί , γιατι το εγώ είναι ενα μικρό κακομαθημένο παιδι, αυτό είναι. Βαράει το πόδι του κάτω και κρατάει την ανάσα του, λέει δε θέλω να πεθάνω δε θέλω να πεθάνω δε θέλω να πεθάνω δε θέλω να πεθάνω. Σκάσε αγάπη μου. Θα πεθάνεις. δε γίνεται αλλιώς. α. πακέτο. εντάξει. Το αποδέχτηκα αλλα δε νοιώθω καλύτερα. Τι έμεινε τώρα?

Έμεινε οτι όλος αυτός ο φόβος ήταν μια ρώσικη μπαμπούσκα, μια κάλυψη. Suckeeeeer δεν ήταν τελικά αυτό που νόμιζες το σημαντικό. Ερχόμαστε σε κάτι πιο δύσκολο απο το να ξεπεράσεις την άρνηση του θανάτου. Υπάρχει μια άλλη φωνή που αγωνιά περισσότερο. γιατι είναι πιο ουσιώδης και πραγματική. αυτή η φωνή κάνει την άλλη ερώτηση. Την ερώτηση Κρίσεως. Ποιός στα αλήθεια είμαι εγώ? και που πάω? με χίλιες δυό εικόνες στο μυαλό , προβολεις με στραβώνουν και πάω και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ. Αυτή την ερώτηση κρίσεως αδελφέ , την κάνει και η ανθρωπότητα σήμερα. Τι νόμιζες οτι είναι η ανάσταση των νεκρών? Στο λέω, εξαπατήθηκες.

Εχω χεστεί πάνω μου. Όταν όλα καταρρέουν για να ξαναχτιστούν, αυτό κάνεις, χέζεσαι πάνω σου. Είναι ο πύργος της βαβέλ , καμμία επικοινωνία. Και ακολουθούν μυριάδες φωνές απο όλους αυτούς τους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα σου και τους κρύβεις τη θέα. Διαδηλωνουν μέσα σου και ζητάνε και αυτοί μερίδιο στο παράθυρο απο το οποίο ατενίζεις τον κόσμο με τόση σκατένια ασφάλεια. Δεν είμαστε ασφαλείς, είμαστε μικρές κοιμισμένες πολιτείες. Πρόσεχε μαν. Αν ερημωθούν αυτές οι πολιτείες , τη γάμησες. Θα έχουν γίνει όλα εις μάτην. Γι αυτό και στην κοινωνία πρέπει να ανταλλάξουμε πια την αξία της ιδιοκτησίας με την αξία του να μοιράζεσαι. Κοίτα τη φύση. Όλα τα στοιχεία όλα τα πράγματα ξέρουν να μοιράζονται μεταξύ τους τον εαυτό τους. Και ο κόσμος κυλάει. Τίποτα ιδιόκτητο.

Όλοι οι άνθρωποι είναι ένα. Δεν το ξέρουν γιατι φαίνεται οτι η ανθρωπότητα γεννήθηκε με σχιζοφρένεια. Τόσα μικρά ανθρωπάκια , Τόσα πολλά πρόσωπα του ίδιου πράγματος. Μεσα σε όλα αυτά υπόψιάζομαι την κίνηση ενός πράγματος ακατανόητου πίσω απο όλα αυτά. Κάτι μας κινεί προς τα μπροστά και ταυτόχρονα τραβάει προς τα πίσω και προσπαθεί να κατανοήσει απο την πολυπλοκότητα των εκφάνσεών μας το τί είναι αυτό το ίδιο. Φτιαχτήκαμε για να κατανοήσει αυτό το κάτι τον εαυτό του. Είναι ο ουροβόρος και εμείς είμαστε οι καθρέφτες του σύμπαντος. Λοιπον Ει , εσύ πανάρχαια δυναμη που με καλλιεργείς στους ριζότοπους και στους πισω κήπους της ψυχής μου, αραγε ξέρεις οτι υπάρχεις? ή τζάμπα βασανίζομαι να προσπαθώ να σε κάνω να επιβιώσεις ? Μην απαντάς , το ξέρω οτι δεν έχεις μιλιά όπως ξέρω οτι όσο υπάρχω υποκρίνομαι οτι είμαι εγώ. Στην πραγματικότητα είμαι εσύ με μάσκα.

Όσο για σένα , σύζυγε του ιταλού πυροτεχνουργού που έμεινε χωρίς το δεύτερο μέρος του ποιήματος , θα σε αγαπάω για πάντα. Γιατι δεν είναι δικιά μας η αγάπη, για να την κρατάμε. Υπάρχει ήδη μοιρασμένη στον κόσμο πριν απο εμάς και θα υπάρχει αφου εγω και εσυ χαθουμε. Όλα τα υπόλοιπα που λέγονται μέσα απο τηλεφωνικές συσκευές είναι απάτες του εγωισμού μας. Η αγάπη υπήρχε απο πριν. Η αγάπη υπήρχε πιο πρίν και απο τον Τσακ Νόρις.

Νάτο τό'πα επιτέλους.
βγήκανε τα γαμημένα τα λόγια και με συνάντησαν και μου δώσανε το φιλι που μου χρώσταγες.
και εσείς οι υπόλοιποι που βρεθήκατε τυχαία εδώ, ξυπνάτε πραγματικά αυτή τη φορά, δεν υπάρχει χρόνος, βγείτε στους δρόμους να πολεμήσετε για την επιβίωση του θαύματος που κουβαλάμε κρυφά ερήμην μας , όχι για τους εαυτούς σας. Εμείς χωρίς αγάπη ειμαστε ενα τιποτα.

φιλί

ΤΡΑΠΕΖΑ ΧΡΟΝΟΥ

να μια σοβαρότατη και ουσιαστική πρωτοβουλία συλλογικότητας, ανθρωπιάς και ελευθερίας. 

για περισσότερα: http://www.time-exchange.gr/

TΡΑΠΕΖΑ ΧΡΟΝΟΥ

Δώσε το χρόνο σου-Ζήσε αλληλέγγυα-Χωρίς Χρήματα

Στα πλαίσια δημιουργίας νέων μορφών αλληλεγγύης και με κύριο στόχο την καταπολέμηση της αποξένωσης, της ατομικότητας και της κρίσης που βιώνει η κοινωνία μας, δημιουργήσαμε την Τράπεζα Χρόνου. Η Τράπεζα Χρόνου είναι ένα δίκτυο ανταλλαγής υπηρεσιών και γνώσεων που υποστηρίζεται από τη δική της μονάδα συναλλαγής –ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ-.

Κατά αυτόν τον τρόπο το περιεχόμενο των υπηρεσιών εξισώνεται κι έτσι για παράδειγμα:

-μία ώρα μαθήματος Ισπανικών εξισώνεται με μία ώρα babysitting

-μία ώρα επίσκεψης σε κάποιο γιατρό γίνεται ίση με μία ώρα μαθήματος αυτοάμυνας

-μία ώρα μαθήματος κιθάρας μπορεί να ανταλλαχθεί με μία ώρα καθαρίσματος ενός σπιτιού.

Τα παραπάνω είναι λίγα από τα παραδείγματα για το πόσο ωφέλιμη μπορεί να είναι η Τράπεζα Χρόνου. Ας σκεφτούμε ότι όλοι μας έχουμε κάτι να προσφέρουμε και κάτι που χρειαζόμαστε για να βελτιώσουμε τη ζωή μας.

Η Τράπεζα Χρόνου μας δίνει λοιπόν την ευκαιρία:

-Να γίνουμε ξανά γειτονιά.

-Να προσφέρουμε και να παίρνουμε δίχως να σκεφτόμαστε τα χρήματα.

Για να βελτιώσουμε τις ζωές μας, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε μέσα μας!

Να αλλάξουμε νοοτροπία και να πράττουμε συλλογικά!

Να εργαζόμαστε προς όφελος μας και όχι προς όφελος των αγορών και του κέρδους!

Όλοι είμαστε ίσοι, σημαντικοί και έχουμε την ίδια αξία!

Σας καλούμε λοιπόν να συμμετέχετε ενεργά σε αυτή την προσπάθεια!