Κει που είναι ο κόσμος σκοτεινιά
Κει που ναι ο κόσμος πάγος
Τη μέρα χύνει χρώματα
Τη νύχτα χύνει φώτα
Και πια δεν ξεχωρίζεται
Η χειμωνιά απ’ την άνοιξη
Κι ο παγετός στην αίγλη
Βιγλίζει απ’ το μπαλκόνι μου
Τον κόσμο όλο και κλαίει
Με φλέβες του πορτοκαλιού
Με κίτρινο βελούδο
Καλογερεύει και πενθεί
Μες στη φωτοχυσία
Για μιας στιγμής αντάμωμα
Για μιας στιγμής χαμέτι
Άωρος και παράωρος
Τη χειμωνιά μαράζωσε
Το δάκρυ έκανε πάχνη
Και λαμπαδιάζεται τρελά
Μες στην κρυφή του πύρα
Και μιαν αυγή μια Κυριακή
Ο τροπικός ιβίσκος
Κλίνοντας το κλαράκι του
Υψώνεται στο ψύχος
Κι ο κρατερός του μίσχος
Εξιστορεί τα πάθη του
Δεκέμβριος 24
Jiagogina
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου