MΠΟΥΚΑΛΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

ACTA: Mιά Νέα Τάξη Πραγμάτων

2012-02-13T06:01:00.001-08:00

Μπάνκερ Ρόι: Μαθαίνοντας από το ξυπόλητο κίνημα

2012-02-12T09:54:00.000-08:00

ένα ανθρώπινο θαύμα!

Τελευταία ευκαιρία, του Γιάνη Βαρουφάκη

2012-02-12T09:27:00.000-08:00

10/02/2012

Άλλη μια φορά, τα «μέσα ενημέρωσης», τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό, στενάζουν πάνω από το λάθος ερώτημα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα συμφωνηθεί η νέα δανειακή σύμβαση Ελλάδας-τρόικας. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει όταν (κι όχι εάν) δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί η αποτυχία της.

Το ότι θα αποτύχει είναι δεδομένο. Με την ήδη αποτελματωμένη (εδώ και πολλούς μήνες) βιομηχανική παραγωγή να μειώνεται κατά 11,3% σε έναν μόνο μήνα (Δεκέμβριο), τα δημόσια έσοδα να κατρακυλούν κατά 18% τον επόμενο μήνα (Ιανουάριο), και την ανεργία να πετάει στο 20,9% (από 18.2% τον αμέσως προηγούμενο μήνα), το «πλάνο» του Μνημονίου Νο.2 βρίσκεται ήδη νοκ άουτ στο καναβάτσο της ζωής. Μόνο η ελληνική κυβέρνηση προσποιείται ότι είναι όρθιο. (Μην ξεχνάμε ότι ήταν ένα «πλάνο» που βασίστηκε στην υπόθεση ότι εντός του πρώτου τριμήνου του 2012 η οικονομία θα έχει ήδη σταθεροποιηθεί.)

Οπότε, ας περάσουμε χωρίς χρονοτριβή στο ερώτημα που δεν έχουμε το δικαίωμα να αγνοούμε: Τι θα γίνει όταν η αποτυχία της νέας σύμβασης γίνει το ίδιο ξεκάθαρη με εκείνη της πρώτης (του Μνημονίου Νο.1); Ας πάρουμε τα τρία σενάρια που θέτουν υποψηφιότητα αυτές τις μέρες στον διεθνή τύπο: Το πρώτο είναι να υπάρξει νέο κούρεμα (αυτή την φορά των δανείων που έχουμε πάρει από την τρόικα) συν νέα δάνεια από την... τρόικα. Το δεύτερο είναι να εξαναγκαστεί η Ελλάδα να εξέλθει από το ευρώ. Το τρίτο είναι να αφήσουν το ελληνικό δημόσιο να πτωχεύσει εντός του ευρώ. Ας τα πάρουμε ένα-ένα.

Σενάριο 1: Τρίτο Μνημόνιο

Δεν είναι λίγοι οι οπαδοί της νέας δανειακής συμφωνία, του Μνημονίου Νο.2, που μου λένε: «Ας πάρουμε αυτά που μας δίνουν τώρα, κι όταν έρθει η στιγμή που θα αποδειχθεί ότι Μνημόνιο Νο.2 δεν περπατάει, θα μας κουρέψουν κι άλλα από αυτά που χρωστάμε.» Προφανώς αναφέρονται σε κούρεμα των δανείων από την τρόικα, καθώς αυτά που θα χρωστάμε στους ιδιώτες (μετά το όποιο PSI τώρα) θα διέπονται από το αγγλικό Δίκαιο, οπότε ένα κούρεμα θα οδηγήσει στην καταδίκη της χώρας στα αγγλικά δικαστήρια – μια εξέλιξη που καμία χώρα δεν θέλει. Πόσο πιθανό είναι όμως να μας «συγχωρήσει» ένα μέρος του χρέους η τρόικα; Κατ΄αρχάς, τα δάνεια της τρόικας αποτελούνται από τρία μέρη: (1) δάνειο από την ΕΚΤ, (2) δάνειο από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη και (3) δάνειο από το ΔΝΤ (το 1/3 του συνόλου).

Από αυτά τα τρία μέρη, το κομμάτι του ΔΝΤ δεν «αγγίζεται», καθώς το ΔΝΤ σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να υπάρξει τέτοιο παγκόσμιο προηγούμενο. Το ίδιο και με το (1), καθώς η ΕΚΤ είναι αποφασισμένη να ισχύει για τα δάνειά της ότι και με τα δάνεια του ΔΝΤ. Μένει λοιπόν το (2). Το (2) απαιτεί την εξής απόφαση από τα κοινοβούλια 16 χωρών (συμπεριλαμβανομένων και ήδη πτωχευμένων, όπως η Πορτογαλία, που είχαν εγγυηθεί ένα μέρος των δανείων του Μνημονίου Νο.1): Να βάλουν το χέρι στην τσέπη για πρώτη φορά προς όφελος της Ελλάδας!

Πράγματι, έως τώρα, τα υπουργεία οικονομικών των 16 δεν μας έστελναν χρήματα. Απλά εγγυόντουσαν τα δάνεια αυτά για το ελληνικό δημόσιο. Χέρι στην τσέπη θα βάλουν μόνο όταν το ελληνικό δημόσιο δεν τα αποπληρώνει στο ακέραιο (δηλαδή αν κουρευτούν και αυτά τα δάνεια). Πιστεύετε εσείς ότι μετά την αποτυχία και του δεύτερου Μνημονίου, οι 16 εταίροι μας της ευρωζώνης θα δεχθούν να βάλουν για πρώτη φορά το χέρι στην τσέπη για πάρτη του ελληνικού δημοσίου; Δεν χρειάζεται να απαντήσετε. Είναι προφανές ότι δεν θα το κάνουν.

Το μόνο που είναι πιθανόν να γίνει, και μάλιστα αρκετά σύντομα, είναι η ΕΚΤ να αποφασίσει όχι να μην χάσει αλλά να μην... κερδίσει από την δυστυχία του ελληνικού δημοσίου. Πιο συγκεκριμένα, η ΕΚΤ έχει αγοράσει πάνω από €50 δις ελληνικών ομολόγων στο 80% της αξίας τους. Λέγεται ότι σχεδιάζουν την ανταλλαγή αυτών των ελληνικών ομολόγων με ομόλογα του EFSF αξίας ίσης με τα χρήματα που έδωσε η ΕΚΤ για να αγοράσει τα ελληνικά ομόλογα (δηλαδή το 80% της αξίας τους). Κατόπιν, το EFSF θα πουλήσει στην Ελλάδα τα ελληνικά ομόλογα σε μια αξία ίση με εκείνη των δικών της ομολόγων που έδωσε στην ΕΚΤ. Έτσι, το ελληνικό δημόσιο θα έχει επαναγοράσει στο 80% της αξίας τους τα ομόλογά του που έχει αυτή την στιγμή η ΕΚΤ στα βιβλία της. Με τι χρήματα θα τα αγοράσει όμως; Με χρήματα που θα της δανείσει η τρόικα ή το EFSF! Καθώς όμως αυτά τα χρήματα δανείζονται έντοκα, η ελάφρυνση του 20% μειώνεται. Με απλά λόγια, πολύ κακό για το τίποτα. [Προσέξτε ότι όλα αυτά δεν είναι παρά παιδιαρίσματα. Αν η ΕΚΤ ήθελε, μπορούσε να πει στην Ελλάδα ότι θα δεχθεί να πληρωθεί, όταν έρθει η ώρα, μόνο το 80% της αξίας των ελληνικών ομολόγων που διαθέτει. Δηλαδή αυτά που πλήρωσε για να τα αγοράσει. Όμως αυτό θα ήταν «απαράδεκτο» καθώς, στο νοσηρό μυαλό τους, το να μην κερδίσουν από την αγοραπωλησία ελληνικών ομολόγων συνιστά... χρηματοδότηση της Ελλάδας. Για να μην συνιστά κάτι τέτοιο, σκέφτονται να παίξουν τις κουμπάρες, με τον τρόπο που σας περιέγραψα. Τέτοια βλέπουν οι Αμερικάνοι κι οι Κινέζοι και βγαίνουν από τα ρούχα τους.]

Περιληπτικά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μετά την αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, το όποιο επιπρόσθετο κούρεμα γίνει θα είναι πολύ μικρό. Τι θα σημάνει αυτό για το δημόσιο χρέος; Δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι μαζί με τα όποια οφέλη από το PSI, θα σταθεροποιηθεί; Όχι, δεν μπορούμε. Δεδομένου ότι η οικονομία μας είναι σε ελεύθερη πτώση (ελέω επιθετικών περικοπών), πολύ, πολύ σύντομα το δημόσιο χρέος θα βρεθεί και πάλι σε τροχιά προς το 150%. Γιατί; Επειδή μια χώρα της οποίας το δημόσιο χρέος είναι αρκετά πάνω από το 100% για να το σταθεροποιήσει πρέπει να έχει ένα ρυθμό μεγέθυνσης της οικονομικής δραστηριότητας που να μην διαφέρει πολύ από το επιτόκιο με το οποίο δανείστηκε πρόσφατα. Ακόμα και στο 3% να ρίξει η τρόικα το επιτόκιο, με ρυθμό μεγέθυνσης στο -6% και -7%, το χρέος παραμένει εκρηκτικό.

Συνεπώς, η αποτυχία της σύμβασης του Μνημονίου Νο.2, που μεθαύριο καλούνται να υπερψηφίσουν οι βουλευτές μας, δεν υπάρχει πιθανότητα να οδηγήσει τους ευρωπαίους «εταίρους» μας να μας δώσουν και τρίτο Μνημόνιο. Μένουν λοιπόν τα εξής δύο σενάρια:

Σενάριο 2: Εξοβελισμός από το ευρώ

Κάθε μέρα που περνά, ακούγονται εντός της γερμανικής ελίτ όλο και πιο δυνατά οι φωνές που ζητούν να χρησιμοποιηθεί ο χρόνος που «κερδίζουν» με το Μνημόνιο Νο.2 ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για την εκπαραθύρωση της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Και πως θα το κάνουν αυτό; Με δύο τρόπους: (α) Καθιστώντας την ζωή τόσο αφόρητη στην Ελλάδα που ο λαός της να επιλέξει να φύγει τόσο από την ευρωζώνη όσο και από την ΕΕ, και (β) αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν θα στηρίζονταν από την ΕΚΤ σε μια περίπτωση πανικού των αποταμιευτών, κάτι που κάλλιστα μπορεί να προκαλέσει τον πανικό και την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.

Οι φωνές αυτές (που παραμένουν μειοψηφικές στο Βερολίνο, αλλά οι οποίες δυναμώνουν) θεωρούν ότι, με τις τονωτικές ενέσεις του τρισεκατομμυρίου ευρώ που θα έχει κάνει στο τραπεζικό σύστημα η ΕΚΤ του κ. Draghi, οι κλυδωνισμοί από τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρωσύστημα θα είναι διαχειρίσιμοι. Όσοι το πιστεύουν αυτό είναι, κατά την ταπεινή γνώμη μου, επικίνδυνα ανόητοι. Πράττουν λάθος πανομοιότυπο με εκείνο του Hank Paulson, του υπουργού οικονομικών του Προέδρου Bush, όταν θεώρησε πως μπορεί να αφήσει την Lehman να καταρρεύσει απορροφώντας τους κραδασμούς μέσα από την παροχή ρευστότητας στις υπόλοιπες τράπεζες.

Εξακολουθώ λοιπόν να πιστεύω ότι όσοι σκέφτονται έτσι είναι βαθειά νυχτωμένοι: Οι διασυνδέσεις τόσο μεταξύ των ιδιωτικών τραπεζών όσο και μεταξύ των Κεντρικών Τραπεζών της ευρωζώνης είναι τόσο περίπλοκες που ο εξοβελισμός μίας χώρας θα οδηγήσει στην κατάρρευση της ευρωζώνης. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι δεν θα επικρατήσουν οι επικίνδυνα ανόητοι στο Βερολίνο (δεν θα ήταν η πρώτη φορά άλλωστε). Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί εκτός ευρώ σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον επιταχυνόμενης Κρίσης που γρήγορα θα δει το ευρώ να εξαφανίζεται. Αν όντως έτσι συμβούν τα πράγματα (και ανεξάρτητα του πόσο καιρό θα πάρει στο ευρώ να διαλυθεί μετά από μία ελληνική έξοδο), σκεφτείτε τι κακό θα μας έχει κάνει το να έχουμε ήδη δεσμευτεί στο Μνημόνιο Νο.2.

Πρώτον, θα έχουμε ένα χρέος στους παλαιούς δανειστές μας (λόγω PSI) εκπεφρασμένο σε ευρώ και μάλιστα υπό το αγγλικό δίκαιο. Αυτό το χρέος, θα παραμείνει σε ευρώ όσο υπάρχει ευρώ. Κι όταν το ευρώ θα διαλυθεί (αν έχω δίκιο στην πρόβλεψή μου αυτή) η αξία του θα διαμορφωθεί, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, στην βάση μιας λογιστικής μονάδας (σαν το παλιό ECU που ήταν ο πρόδρομος του ευρώ) η οποία θα αντανακλά πιο πολύ την αξία του νέου γερμανικού νομίσματος!
Δεύτερον, τα χρέη μας τόσο του Μνημονίου Νο.1 όσο και του Μνημονίου Νο.2 (προς το ΔΝΤ και τους υπόλοιπους ευρωπαίους τέως εταίρους μας) θα τρέχουν σε σκληρό νόμισμα.
Τρίτον, τα έσοδα από τις όποιες ιδιωτικοποιήσεις κάνουμε (π.χ. του ΟΠΑΠ) θα έχουν χαθεί, καθώς θα τα έχουμε χρησιμοποιήσει για αποπληρωμή ενός μικρού μέρους των υπέρογκων δανείων μας και, βέβαια, δεν θα μπορεί το κράτος να τα χρησιμοποιεί στην πιο δύσκολη στιγμή του – τότε που θα βρίσκεται εκτός Ευρώπης και εκτός αγορών και δεν θα έχει ξένο συνάλλαγμα για να επιτρέπει στον ιδιωτικό τομέα να εισάγει βασικά αγαθά (κάτι που όσο είμαστε στο ευρώ δεν υφίσταται ως πρόβλημα καθώς οι επιχειρήσεις διαθέτουν άμεση πρόσβαση στο «ξένο» νόμισμα, στο ευρώ).
Τέταρτον, το εθνικό εισόδημα (το ΑΕΠ) θα είναι σημαντικά χαμηλότερο την ώρα που θα έρθει ο εξοβελισμός λόγω αποδοχής των μέτρων που συνοδεύουν το Μνημόνιο Νο.2.

Σενάριο 3: Μελλοντική πτώχευση εντός της ευρωζώνης

Αν τελικά οι φωνές που θέλουν τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρώ, μετά την σίγουρη αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, δεν υπερισχύσουν, και κυριαρχήσει ο ορθολογικός φόβος πως μία έξοδος ενός μέλους θα φέρει την κατάρρευση όλου του ευρω-οικοδομήματος, τι άλλο μπορεί να συμβεί (δεδομένου ότι ένα Μνημόνιο Νο.3 είναι αδύνατον); Μα να αφεθεί η Ελλάδα να κάνει αυτό που κάνουν πολιτείες των ΗΠΑ εντός της μεγάλης ζώνης του δολαρίου: στάση πληρωμών μέχρις νεοτέρας! Το κράτος μας θα συνεχίσει να ζει εντός των ορίων που του επιβάλουν τα φορολογικά του έσοδα (κάτι που πρέπει να κάνει έτσι κι αλλιώς υπό το Μνημόνιο Νο.2) και η ΕΕ θα τρέχει και δεν θα φτάνει να καταλαγιάσει τον μεγάλο αναβρασμό που θα επικρατεί στις αγορές καθώς οι μαύρες τρύπες των τραπεζών θα έχουν μεγαλώσει κι άλλο και τα CDS θα έχουν πυροδοτηθεί ξεκινώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση πολλών μεγατόνων.

Κάπου εκεί η Ευρώπη θα κληθεί να αποφασίσει αν θέλει να σώσει το ευρώ ή όχι, κι αν ναι με ποιόν τρόπο. Αν όχι, γυρνάμε όλοι στα εθνικά μας νομίσματα ή δημιουργούνται και κάποια περιφερειακά (π.χ. ζώνη του μάρκου, λατινική ένωση, συν κάποια σκόρπια νομίσματα όπως δραχμή, ιρλανδικό πουντ κλπ). Αν ναι, η λύση που θα δοθεί δεν μπορεί να βασίζεται απλά στις περικοπές, στα δάνεια και στην τιμωρία. Θα ενέχει, θέλοντας και μη, τα τρία βασικά συστατικά που λείπουν στην σημερινή ευρωζώνη: Ενοποίηση τραπεζικών συστημάτων, ενοποίηση μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους και, βεβαίως, μια κοινή επενδυτική πολιτική που θα ανακυκλώνει περί το 10% των πλεονασμάτων υπό την μορφή παραγωγικών επενδύσεων στην περιφέρεια (ίσως χωρίς την εμπλοκή των εθνικών κυβερνήσεων – κάτι που θα ήταν ευχής έργον).

Συμπέρασμα

Τι θα συμβεί λοιπόν όταν αποδειχθεί περίτρανα η αποτυχία της σύμβασης που οι βουλευτές μας καλούνται να αποδεχθούν την Κυριακή; Από τα τρία σενάρια που μπορεί να σκεφτεί κανείς (βλ. πιο πάνω), το πρώτο είναι εκτός τόπου και χρόνου. Το δεύτερο θα προκύψει μόνο σε περίπτωση άλλης μιας πολιτικής αστοχίας της γερμανικής ελίτ. [Άρα, λαμβάνοντας υπ’ όψη μας το πρόσφατο παρελθόν, είναι πολύ πιθανόν να … προκύψει.] Το τρίτο είναι το καλύτερο από τα τρία.

Ποιο από τα δύο αυτά σενάρια (το 2ο ή το 3ο;) είναι πιθανότερο; Θα θέλαμε το 3ο. Αλλά, όσον αφορά την βέλτιστη απόφαση στην ψηφοφορία της Κυριακής, είτε προκύψει το 2ο είτε το 3ο, ένα «ναι» στο Μνημόνιο Νο.2 θα έχει αποδυναμώσει την Ελλάδα στην πιο δύσκολή στιγμή – την στιγμή που η αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 γίνει φανερή.

Όπως είδαμε, στην περίπτωση που δεσμευτούμε στο Μνημόνιο Νο.2 και προκύψει το Σενάριο 2, ουσιαστικά θα έχουμε χρεώσει το κράτος μας με πολλά δις ώστε να εξαγοράσει η Γερμανία χρόνο για να μας εξοβελίσει από το ευρώ όταν οι ηγέτες της κρίνουν ότι τους συμφέρει - κι όταν η Ελλάδα είναι αποδυναμωμένη περισσότερο από σήμερα. Αν είναι να μας εκπαραθυρώσουν, γιατί φίλες και φίλοι να χρεωθούμε σήμερα τόσα δις ευρώ; Γιατί να μετατρέψουμε το 35% του δημόσιου χρέους μας στους ιδιώτες σε ομόλογα του αγγλικού δικαίου; Γιατί να αποδεχθούμε περικοπές που καταστρέφουν ό,τι έχει μείνει από τον παραγωγικό μας ιστό και που είναι τριπλάσιες από αυτές που αρκούν για να ζει το κράτος από τα φορολογικά του έσοδα (εφόσον αναβάλει μέχρι νεοτέρας τις αποπληρωμές των δανείων του);

Κι αν τελικά δεν μας δείξουν την πόρτα του ευρώ (κάτι που θεωρώ ότι τελικά δεν θα κάνουν), και η «προαναγγελθείσα» αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 τους αναγκάσει να μας επιτρέψουν την στάση πληρωμών εντός της ευρωζώνης, γιατί να μην την κάνουμε τώρα, πριν δεσμευτούμε με το Μνημόνιο Νο.2;

Επίλογος

Το επόμενο εικοσιτετράωρο οι τριακόσιοι της Βουλής θα κληθούν να πάρουν την τελευταία σημαντική απόφαση του πολιτικού τους βίου. Τους την παρουσιάζουν ως μονόδρομο. Ναι, μονόδρομος είναι. Ένας μονόδρομος που θα στερήσει και σε αυτούς, αλλά και σε μια ολόκληρη γενιά, το δικαίωμα να αποφασίζουν. Το Μνημόνιο Νο.2, που τους λένε να ψηφίσουν για να σωθεί η χώρα, θα αποτύχει. Όπως απέτυχε και το προηγούμενο. Το μόνο που θα πετύχει είναι να δημιουργήσει μια Ελλάδα που από τούδε και στο εξής, στερείται το δικαίωμα να επιλέγει.

Την Κυριακή, πριν φύγουν από το σπίτι τους για τη Βουλή, ας κάτσουν μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου τους ακίνητοι. Για πέντε, δέκα λεπτά ας στηθούν μπροστά στο είδωλό τους. Να κοιτάξουν βαθειά μέσα στα ίδια τους τα μάτια. Να στοχαστούν μπροστά στην αντανάκλασή τους. Και να σκεφτούν κάτι πολύ, πολύ απλό: Ό,τι και να κάνει η κα Μέρκελ, η ΕΕ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η χώρα μας, η γενιά που έρχεται, θα είναι λιγότερο αδύναμη αν εκείνοι απλά προσέλθουν στο Κοινοβούλιο και πούνε όχι στο Μνημόνιο Νο.2. Έτσι απλά. Και μετά ας φύγουν από την μπρος πόρτα, διαχεόμενοι μέσα στην κοινωνία που τόσο καιρό πληγώνουν κι η οποία όμως έχει την δύναμη να τους συγχωρήσει. Αρκεί να πουν το «όχι» σε μια δανειακή συμφωνία-τέρας που είναι καταδικασμένη στην αποτυχία.
ένα άρθρο των πρωταγωνιστών: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=12532

"rebranding greece" : του Π. Οικονομίδη

2012-02-10T10:30:00.000-08:00

Anonymous: δεύτερο μήνυμα

2012-02-09T13:26:00.001-08:00

GULAG 4, της Αρτας το γιοφύρι

2012-02-08T13:35:00.000-08:00

To exit του Γιώργου Γραμματικάκη

2012-02-07T23:44:00.000-08:00

το δανείστηκα απο το βλογ του Νίκου Τομαρά Ιστολόγιο για την ποίηση και την εκπαίδευση

Η μόνη μου επιθυμία είναι να εξέλθω. To exit. Να εξέλθω από αυτό που είναι σήμερα η πατρίδα, από όσα ζούμε καθημερινά και τα όσα προοιωνίζεται το μέλλον.

Να εξέλθω. To exit. Οι πολιτικοί και τα καμώματά τους μου προκαλούν αποστροφή και μόνον τις «Ειδήσεις των 8» -τι είναι άραγε είδηση;- αφορούν η εκλογολογία και οι πληκτικές δηλώσεις τους. Δεν αντέχω άλλο την διαρκή συζήτηση για τα «μέτρα» που έπονται ή την δόση που εκκρεμεί, ούτε για το πόσο κρίσιμος είναι για πολλοστή φορά ο μήνας που διανύομε. Κουράστηκα να είμαι κι εγώ μέρος της μελαγχολίας, που όλο και περισσότερο τυλίγει τα πρόσωπα και τους δρόμους. Δεν αντέχεται η βεβαιότητα: Ότι αν προχωρήσουμε έτσι, μας μέλλονται χειρότερα δεινά, η τραγωδία ενεδρεύει.

Να εξέλθω λοιπόν. Αυτό επιθυμώ. Έχω μάλιστα την υποψία ότι αυτό επιθυμούν και πολλοί άλλοι. Αυτό επιθυμούμε για τον καινούργιο χρόνο, που μετρά ήδη τα πρώτα του βήματα. Να εξέλθομε. Διότι, αντί η κρίση να φέρει στην χώρα την σοβαρότητα και την ευθύνη, έχει εκτραπεί σε μια περιδίνηση περί το μηδέν, σε μια αφόρητη φλυαρία με λίγο περιεχόμενο. Τον τόνο δίδουν πάλι οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες, οι διανοούμενοι της εγωπάθειας, οι αναλυτές της δυστυχίας μας. Όπως ένα ποτάμι, που παρασύρει στην ορμητική ροή του σκουπίδια και λάσπες και στο τέλος κυριαρχείται από αυτά.

Η μόνη λοιπόν λύση είναι: Το exit. Δεν αντέχεται άλλο μια καθημερινότητα, που ενώ η «κρίση» εκδηλώνεται σε κάθε της γωνία, επιμένει επίσης να μιλά ασταμάτητα για την κρίση. Αρνούμαι στο εξής να ακούσω όσους επαγγέλλονται διαρκώς την «σωτηρία» μας, αλλά και ορισμένους άλλους, που οραματίζονται την ταπείνωση και την επιστροφή μας στην «δραχμή». Με εξοργίζουν εκείνοι που δήθεν υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του τόπου - ή την εθνική κυριαρχία μας - ενώ είμαστε οι Έλληνες που τον παραδώσαμε στο μπετόν και την ασχήμια. Δεν με συγκινεί πια ο θρήνος των συνδικαλιστών και των λογής «εκπροσώπων»: την εξουσία τους υπερασπίζονται μόνον, για την δική τους βολή ενδιαφέρονται συνήθως.

Εμείς λοιπόν, όλοι οι άλλοι, είναι ανάγκη να εξέλθομε. Σε ένα σπουδαίο αλλά ελάχιστα γνωστό διήγημα του Ιουλίου Βέρν -το «Πείραμα του δόκτορος Οξ»- οι κάτοικοι μιας ολόκληρης πόλεως περιέρχονται αργά σε μια κατάσταση ανεξήγητη. Ο παραλογισμός και η ένταση κυριαρχούν. Η κατάσταση όμως αυτή εκτονώνεται ευθύς ως κάποιοι από τους κατοίκους περιπατήσουν τυχαία προς την κορυφή ενός λόφου. Εκεί ανακαλύπτουν και πάλι τον πραγματικό εαυτό τους, τις ξεχασμένες αξίες και τα πράγματα που τους συνδέουν. Η ερμηνεία δεν αργεί: Ένας παρανοϊκός επιστήμων, ο δόκτωρ Οξ, διοχέτευε στην πόλη και προς χάριν των πειραμάτων του ένα αέριο με καταστρεπτικές επιδράσεις στα νεύρα και την προσωπικότητα των κατοίκων. Αρκούσε ο καθαρός αέρας του λόφου, για να επανέλθουν οι τυχεροί σε ένα κώδικα αξιών και συμπεριφοράς, που περιόριζε την επίδραση των τοξικών αερίων.

Έξω λοιπόν, προς τον καθαρό αέρα, προς την κορυφή του λόφου. Ας παραμερίσομε προσωρινά το πολύπλοκο ερώτημα: Ποιός άραγε ή ποιοί είναι εκείνοι, που διοχετεύουν τα τοξικά αέρια στην Πόλη; Νά'ναι λοιπόν το «σύστημα», οι ανάξιοι πολιτικοί, η τρόικα -ή μήπως μια Ευρώπη που ξέχασε τους πρωταρχικούς λόγους της υπάρξεως της; Με αυτά τα ερωτήματα ασχολούνται ωστόσο κατά κόρον οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης, επίκαιρα αφιερώματα και ειδικά βιβλία, βαρύγδουποι αναλυτές και δημοσκόποι. Η ίδια η επιδημία δεν φαίνεται να τους ενδιαφέρει, κυρίως περιγράφουν τα συμπτώματα της. Εμείς εδώ, που δεν ακολουθούμε αυτό το ρεύμα, ας εστιάσομε στο μόνο εθνικό αίτημα: Έξω, στον καθαρό αέρα. Εκεί που κινούνται ακόμα άνθρωποι, με τις αδυναμίες και την μεγαλοσύνη τους και όχι τα θύματα ενός παρανοϊκού δόκτορα. Εκεί, που κυριαρχεί το ερώτημα «τι μπορούμε να κάνομε;» και όχι το εξαντλημένο «ποιος φταίει». Εκεί: Δίπλα στον άνεργο, όσοι μπορούμε, κοντά στα θύματα του δόκτορα Οξ, όσοι αντέχομε.

To exit, φίλοι. Αυτό είναι το μόνο αίτημα -και όχι βέβαια οι εκλογές!- που έχει περιεχόμενο και σημασία. To exit: Από μια Ελλάδα, που σέρνεται πάλι από τις αμαρτίες και την πολιτική της ευτέλεια, στην άλλη Ελλάδα, την παράλληλη Ελλάδα, που δεν έπαυσε να υπάρχει. Εκεί βρίσκεται πάντοτε ο δάσκαλος, που διδάσκει σωστά τα παιδιά ή ο γιατρός, που δεν βλέπει τον πάσχοντα ως χαρτονόμισμα. Στην παράλληλη Ελλάδα ανήκουν οι άνθρωποι της Τέχνης που, συχνά ανέστιοι και πένητες, επιμένουν να δημιουργούν στο θέατρο, στη μουσική, στον κινηματογράφο. Εκεί πάλι ανήκουν όσοι κινητοποιούνται, χωρίς την αυτοπροβολή που επιδιώκουν άλλοι, για το καλό του διπλανού τους, για να διασωθεί μια ομορφιά που χάνεται, για να γίνει η σιωπηρή οργή μας φροντίδα και πράξη.

Είναι ο μόνος τρόπος: Tο exit. Από την Ελλάδα του κενού λόγου και του παροξυσμού, στην άλλη Ελλάδα, που υπάρχει δίπλα μας και μέσα μας. Ενώ όμως τα φωτεινά σήματα δείχνουν τον δρόμο, ας μην νομίσει κανείς ότι είναι εύκολος και ασφαλής. Κυρίως επειδή σε κάθε του στροφή, σε κάθε του πέρασμα, πρέπει να κοιτάζομε κατάματα τους νέους ανθρώπους και να ψιθυρίζομε ένα συγγνώμη.

Πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.authors&id=

ομιλία του Ο. Ελύτη στους Έλληνες μετανάστες στη Στοκχόλμη

2012-02-06T13:46:00.000-08:00

Mε αφορμή την ολοκλήρωση του εορτασμού των 100 χρόνων από τη γέννηση του Οδυσσέα Ελύτη το 2011 στην Ελλάδα, το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων παρουσίασε ένα ανέκδοτο κείμενο του ποιητή, από ομιλία του στους Έλληνες μετανάστες στη Στοκχόλμη. Η ομιλία του ποιητή έγινε τον Νοέμβριο του 1979, μετά την τελετή απονομής του βραβείου Νόμπελ της Σουηδικής Ακαδημίας για το έργο του.
Η ομιλία μεταφέρεται αυτούσια με την επισήμανση του Ελύτη «ότι η γλώσσα είναι ένας φορέας ήθους που, αν δεν τον υπακούσεις, θα τιμωρηθείς».

Η ομιλία

«Αγαπητοί φίλοι, περίμενα πρώτα να τελειώσουν οι επίσημες γιορτές που προβλέπει η "Έβδομάδα Νόμπελ" και ύστερα να 'ρθω σ' επαφή μαζί σας. Το έκανα γιατί ήθελα να νιώθω ξένιαστος και ξεκούραστος.
Ξεκούραστος βέβαια δεν είμαι. Χρειάστηκε να βάλω τα δυνατά μου για να τα βγάλω πέρα με τις απαιτήσεις της δημοσιότητας, τις συνεντεύξεις και τις τηλεοράσεις. Αλλά ένιωθα κάθε στιγμή ότι δεν εκπροσωπούσα το ταπεινό μου άτομο αλλά ολόκληρη τη χώρα μου. Κι έπρεπε να την βγάλω ασπροπρόσωπη. Δεν ξέρω αν το κατάφερα. Δεν είμαι καμωμένος για τέτοια. Για τιμές και για δόξες.
Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος μέσα σε 50 τετραγωνικά (μέτρα), παλεύοντας με τη γλώσσα. Επειδή αυτό είναι στο βάθος ή ποίηση: μια πάλη συνεχής με τη γλώσσα. Τη γλώσσα την ελληνική που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου.
Ό,τι και να πει ένας ποιητής, μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο, δεν φέρνει αποτέλεσμα, θέλω να πω δεν γίνεται ποίηση αν δεν περάσει από την κρησάρα της γλώσσας, αν δεν φτάσει στην όσο γίνεται πιο τέλεια έκφραση. Ακόμα και οι πιο μεγάλες ιδέες, οι πιο ευγενικές, οι πιο επαναστατικές, παραμένουν σκέτα άρθρα εάν δεν καταφέρει ο τεχνίτης να ταιριάσει σωστά τα λόγια του.
Μόνον τότε μπορεί ένας στίχος να φτάσει στα χείλια των πολλών, να γίνει κτήμα τους. Μόνον τότε μπορεί να 'ρθει και ο συνθέτης να βάλει μουσική, να γίνουν οι στίχοι τραγούδι. Και για ένα τραγούδι ζούμε, στο βάθος, όλοι μας. Το τραγούδι που λέει τους καϋμούς και τους πόθους του καθενός μας. Τόσο είναι αλήθεια ότι το μεγαλείο και η ταπεινοσύνη πάνε μαζί, ταιριάζουν.
Ταπεινά εργάστηκα σ΄όλη μου τη ζωή. Και η μόνη ανταμοιβή που γνώρισα πριν από τη σημερινή, ήταν ν' ακούσω τους συμπατριώτες μου να με τραγουδούν. Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ που μου χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά και αδιάπτωτη προσπάθεια, για να το τελειώσω. Δεν το λέω για να περηφανευτώ. Δεν έρχομαι σήμερα για να σας κάνω τον σπουδαίο. Κανείς δεν είναι σπουδαίος από εμάς. Από εμάς, άλλος κάνει τη δουλειά του σωστά κι άλλος δεν την κάνει. Αυτό είναι όλο. Όμως θέλω να μάθετε, όπως το έμαθα κι εγώ στα 68 μου χρόνια: μόνον αν κάνεις σωστά τη δουλειά σου, ο κόπος δεν θα πάει χαμένος.
Ξέρω, μαντεύω, ότι πολλοί από εσάς περίμεναν άλλα πράγματα από εμένα. Τους ζητώ συγγνώμην που δεν θα τους ικανοποιήσω. Αν είχα το ταλέντο του ομιλητή, του δάσκαλου, του ηγέτη, θα είχα ίσως αφιερωθεί στην πολιτική. Τώρα δεν είμαι παρά ένας γραφιάς που πιστεύει σε ορισμένα πράγματα. Κι αυτά τα πράγματα θέλει να τα γνωρίσει και στους άλλους, να τα βγάλει από μέσα του, να τα κάνει έργο.
Εμένα μου έλαχε ν' αγαπήσω τον τόπο μου όπως τον αγαπάτε κι εσείς. Να τι είναι που μας ενώνει απόψε όλους εδώ πέρα. Η αγάπη μας για την Ελλάδα. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόποι ν' αγαπά ένας λαός τη χώρα του. Αλλά για τον ποιητή, πιστεύω, υπάρχει μόνον ένας: ν' ανήκει σ' ολόκληρο το λαό του. Πάνω από τις διαιρέσεις και τις διχόνοιες, ο ποιητής να στέκει και ν' αγαπά όλον τον λαό του, ν' ανήκει, το ξαναλέω, σ' όλο τον λαό του. Δεν γίνεται αλλιώς. Η πατρίδα είναι μία. Ο καθένας στον τομέα του ας έρθει και ας κάνει κάτι, όπως αυτός το νομίζει καλύτερα.
Όμως ο πνευματικός άνθρωπος βλέπει το σύνολο. Θέλω να πιστεύω πως ίσως κι ο ξενητεμένος, το ίδιο. Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλλες, είναι τ' άσπρα σπιτάκια τ' ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι.
Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους -όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.
Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του. Κι είχε δίκηο. Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το αθάνατο ποίημα του "'Ελεύθεροι Πολιορκημένοι", έσωσε και παράδωσε στη φυλετική μας μνήμη το Μεσολόγγι και τους αγώνες του. Αυτό έκαναν ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης. Στα φτωχά μου μέτρα το ίδιο πάσχισα να κάνω κι εγώ. Πάσχισα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου, την ψυχή όλου του ελληνικού λαού. Να δω πόσο μοιάζανε όλοι οι αγώνες του, από την αρχαία εποχή ίσαμε σήμερα, για το δίκηoκαι για τη λευτεριά.
Κι αυτό θα κάνω όσα χρόνια μου δώσει ο Θεός να ζήσω. Αυτή είναι η πράξη μου. Και το γεγονός ότι έφτασαν να την αναγνωρίσουν οι ξένοι, είναι μια νίκη. Όχι δική μου νίκη. Δική σας. Γι' αυτό σας ευχαριστώ. Κι αν μου το συγχωρείτε να σας δώσω μια γνώμη - ακούστε την: όσο καλά κι αν ζείτε σ' αυτή τη φιλόξενη, την ευγενική χώρα, όσο κι αν νιώθετε καλά και στεριώνετε, και κάνετε οικογένεια - μην ξεχνάτε την πατρίδα μας, και προ παντός, τη γλώσσα μας. Πρέπει να 'σαστε περήφανοι, να 'μαστε όλοι περήφανοι, εμείς και τα παιδιά μας για τη γλώσσα μας.
Είμαστε οι μόνοι σ' ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό "ουρανό" και τη θάλασσα "θάλασσα" όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Η γλώσσα δεν είναι μόνον ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας κι όλη του την ιστορία και όλη του την ευγένεια. Χαίρομαι κι αυτή τη στιγμή που σας μιλάω σ' αυτή τη γλώσσα και σας χαιρετώ, σας αποχαιρετώ μάλλον, αφού η στιγμή έφτασε να φύγω.
Όμως ένα κομμάτι της ψυχής μου σας το αφήνω μαζί μ' ένα μεγάλο ευχαριστώ που με ακούσατε. Μακάρι να μπορούσε να σας μείνει, να το κρατήσετε, σαν ένα μικρό φυλαχτό από την πατρίδα».

τα Ελληνόπουλα πάνε ΚΑΙ θέατρο - εκτός από σινεμά

2012-02-06T12:29:00.000-08:00

Χωρίς να θέλω να υπερθεματίσω στις απόψεις της δημοσιογράφου Χριστίνας Ταχιάου, (βλέπε: "Δε μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα, prοtagon.gr) και συγχρόνως επιστρέφοντας στη γραφή μετά από πολύ καιρό αποχής (λόγω φόρτου εργασίας), θα ήθελα να καταθέσω ένα μικρό, άκακο, ασήμαντο περιστατικό - γιατί, τι μπορεί πλέον να είναι σημαντικό, συγκρινόμενο με τους εθνικούς και κοινωνικούς κλυδωνισμούς που βιώνουμε; - ένα αθώο, αστείο και χαριτωμένο ιδίωμα του Ελληνάρα, να καταγράψω, όχι όμως του "Ομορφάντρα", ούτε του "Αγαπούλα, πούλα", που τόσο αποστρέφεται η αρθρογράφος, ούτε και των θεατών της μεσημεριανής ζώνης, των τούρκικων σίριαλ, του κουτσομπολιού, ούτε των παρουσιαστών ανάλαφρων εκπομπών, που απέκτησαν πλέον αποστολή, να προσφέρουν στο κοινό τους λίγη χαρά, βρε αδερφέ, κι ανάπαυλα από τα βάσανα της κρίσης, ούτε των ειδησεογραφικών δελτίων που αντισταθμίζουν στην υπερβολική χαρά την ηδονή του τρόμου, ούτε εν γένει όλων αυτών που εκπροσωπούν τον μέσο όρο του του μέσου Έλληνα, της μέσης νοημοσύνης, της μέσης παιδείας, και πάει λέγοντας.....

Το περιστατικό που θα σας αφηγηθώ συνέβη πριν λίγες μέρες όταν πήγα στην παράσταση του Θείου Βάνια στο θέατρο Μπάντμιντον (εξαιρετική παράσταση, παρεμπιπτόντως! Κι ένα έργο τόσο σύγχρονο, τόσο δραματικά επίκαιρο!). Ακολούθησα το δρόμο στον οποίο με καθοδηγούσαν οι παρκαδόροι, πάρκαρα, βγήκα από το αμάξι, είδα την παράσταση και μετά από τη συγκίνηση του τέλους και τα αλλεπάλληλα χειροκροτήματα και τα ενσυνείδητα και χειμαρρώδη "μπράβο" του κοινού, όπως είναι προφανές, έφυγα από το θέατρο, ξαναμπήκα στο αμάξι και ακολουθώντας τη ροή των άλλων αυτοκινήτων έκανα αναστροφή για να αναχωρήσω από τον ίδιο δρόμο. Ο νους μου ήταν, κι αυτό εύλογο και αυτονόητο, στην παράσταση που μόλις είχα δει. Σχολίαζα τις υποκριτικές επιδόσεις, τη δύναμη που είχαν οι παύσεις-ανάσες των ηθοποιών, παύσεις που σπαρταρούσαν από αίσθημα και αλήθεια, συζητούσα με το συνοδηγό μου για τις αιρετικές για τα δεδομένα του ρεαλιστικού θεάτρου ιδέες του σκηνοθέτη, οι οποίες όχι μόνο δεν κατέλυσαν το ρεαλισμό του έργου, αλλά αντίθετα τον ανέδειξαν μ' ένα εσωτερικό προοπτικό βάθος, και υπομονετικά περίμενα στη δεξιά λωρίδα, κομμάτι κι εγώ μιας μεγάλης ουράς αυτοκινήτων, προχωρώντας σημειωτόν, να οδηγηθώ στο φανάρι και να βγω στην Κατεχάκη.

Η αριστερή λωρίδα, η λωρίδα εισόδου στο θέατρο, από την οποία είχα έρθει - κι εγώ όπως κι όλοι - ήταν εκείνη τη στιγμή τελείως άδεια. Βλέπω όμως από τον καθρέφτη να έρχεται από πίσω, βολίδα, ένα αυτοκίνητο, να προσπερνάει την ατελείωτη ουρά, σαν να ήταν το δρομάκι μονόδρομος, να φεύγει και να χάνεται από μπροστά μας στο βάθος του αντίθετου ρεύματος. Πάει ο Τσέχωφ, πάει η έξοχη παράσταση, παν οι διαλογισμοί μου, πάει και η γόνιμη συζήτηση με τον αγαπημένο συνοδηγό! Θυμός ατελείωτος, όσος και η ουρά της αναμονής μέχρι το φανάρι, συνωστίστηκε μέσα μου. Πριν προλάβω να τον ελευθερώσω και να στολίσω με τους πιο κατάλληλους χαρακτηρισμούς τον Ελληνάρα που ήταν πιο έξυπνος από όλους εμάς τους ηλίθιους και έφτασε πρώτος στο φανάρι της Κατεχάκη, νάσου κι ένα δεύτερο Ελληνόπουλο, ακολουθώντας τα χνάρια του πρώτου. Πριν προλάβω να αγανακτήσω και με τον δεύτερο, νάσου κι ένας τρίτος, ή τρίτη, θα σας γελάσω. Έτρεχε κι αυτός-αυτή σαν να ήταν στην Εθνική οδό κι έκανε προσπέραση σε τρία φορτηγά μαζί.. Πριν ξαναπρολάβω να εκπλαγώ, το αντίθετο ρεύμα, αυτό, επαναλαμβάνω από το οποίο ΟΛΟΙ είχαμε μπει και άρα ξέραμε ότι είναι διπλός δρόμος, είχε πάθει συμφόρηση από τα πολλά έξυπνα ελληνόπουλα που ευλαβικά ακολούθησαν την πρωτοβουλία εκείνου του Πρώτου.

Τότε άρχισαν να ακούγονται κορναρίσματα. Προφανώς από το φανάρι κάποιοι προσπαθούσαν να μπουν στο δρόμο αλλά δεν μπορούσαν γιατί είχε μποτιλιάρει. Στα ηχοχρώματα των κορναρισμάτων μπορούσες να ακούσεις τώρα όλο το νεοελληνικό υβρεολόγιο δρόμου. Αρχίσαμε με το συνοδηγό να μεταφράζουμε την κάθε κόρνα και γελούσαμε.΄'Ετσι πέρασε αρκετή ώρα με κόρνες, βρισίδι σε μετάφραση, και τούφες καυσαερίου, μαζί και βροχή, μέχρι που εμφανίστηκε ένα περιπολικό που ανέλαβε να '"καθαρίσει" το ρεύμα από τα παρείσακτα Ελληνόπουλα και να ξεμπλοκάρει την είσοδο προς το θέατρο. Με τα πολλά ο δρόμος άνοιξε. Κάποιοι οδηγοί όμως, μόλις περνούσαν μπροστά από το περιπολικό, ξαναμπαίναν στο αντίθετο ρεύμα και βγαίναν πρώτοι στο φανάρι, το οποίο τώρα επιτέλους το βλέπαμε κι εμείς να αναβεί μακρινό προς τη σωτηρία μας.

Όταν τελικά έστριψα στο φανάρι και βρέθηκα στο άνοιγμα της Κατεχάκη, δεν ήξερα τι ένιωθα: Χαρά πού ξέφυγα από τις κόρνες και το βρισίδι, ντροπή για τα συνήθεια των συνελλήνων, θυμό που μου στερήθηκε η επίγευση της παράστασης;. Κι όχι μόνο αυτό: Ποια ήμουν, πού πήγαινα από πού ερχόμουν; Από γλεντοκόπι της παραλιακής, από παρακολούθηση άγνωστού μου αγγλοσαξωνικού αθλήματος, από ντέρμπι των αιωνίων;

Είχα βγει πια στην Κηφισίας, όταν με τρόμο θυμήθηκα ότι είχα δει το Θείο Βάνια από το ιστορικό Θέατρο της Μόσχας...

Μπρρρρ....

Jan 29 Ναόμι Κλάιν : “Υπάρχει ξεκάθαρος πόλεμος με τη δημοκρατία”

2012-02-06T09:20:00.000-08:00

Συνέντευξη: Η Naomi Klein για την κυβέρνηση Παπαδήμου from ThePressProject on Vimeo.
http://politicanea.blogspot.com/2012/01/blog-post_8949.html

O Mio Babbino Caro: η Κάλας με λάμψη και με πατίνα

2012-02-02T14:09:00.000-08:00

Cecilia Bartoli : μια θηριώδης ερμηνεύτρια

2012-02-02T13:58:00.000-08:00

Η Magdalena Kožená τραγουδά Vivaldi

2012-02-02T13:47:00.000-08:00

σοφία κουρτίδου: δανεικά ιδανικά

2012-02-01T12:48:00.001-08:00

άστεγοι στην Αθήνα

2012-01-31T02:53:00.000-08:00

η νέα αστική πανίδα....
καιρός για μια νέα συνείδηση...
όχι στειρωμένη φιλανθρωπία...
ανθρωπιά και αλληλεγγύη...
αυτό που ξεσπάει μας αφορά μέχρι το μεδούλι

ντοκιμαντέρ της Αλεξάνδρας Πασχαλίδου

2012-01-26T13:48:00.000-08:00

Το είδα και το δανείστηκα από το φίλον μπλογκ "μήνυμα στο μπουκάλι". Όπως αναφέρει ο Ναυαγός εν αιθρία: "δείτε το και αποφασίστε: κλάψτε ή οργιστείτε και ξεσηκωθείτε".
Απόσπασμα απο το ντοκιμαντέρ της Αλεξάνδρας Πασχαλίδου "Τι τρέχει με τους Έλληνες" για την Σουηδική τηλεόραση:

Για περισσότερα: http://news247.gr/ellada/eidiseis/ti_trexei_me_toys_ellhnes.1570304.html

από το ελληνικό γαϊδούρι στο γερμανικό Audi

2012-01-26T03:36:00.000-08:00

...μια γαϊδουρότριχα τα χωρίζει!

Εξηγούμαι:

Αντιφάσεις: ευρωπαϊκή(;) πρωτεύουσα, πόλη με ένδοξο παρελθόν, οικοδομημένη περίπου στην τύχη, κατά τις παρορμήσεις των τυχόντων συμφερόντων ή της τυχούσης βολικής συγκυρίας, πολυάνθρωπη, στοιβαγμένη, θυμωμένη, με κατοίκους παρορμητικούς, ατομιστές, κοντόθωρους, αλλά με καταπληκτικές πατέντες για να διαιωνίζουν την επιβίωση στο παρόν, πόλη θυμού, γεμάτη αγάλματα και μύθους, υπόγεια ποτάμια και ιερά.

Εδώ, ένα παρκαρισμένο, ούτως ειπείν, γαϊδούρι, μετεξέλιξη του παραδοσιακού μέσου μεταφοράς παλαιοτέρων γενεών, το οποίο κάποιοι άλλοι αγωγιάτες παραμέρισαν λίγο για να περάσουν τα κάρα. Υπάρχει κάτι μεμπτόν σ' αυτό; Ποιος θα το κρίνει; Πάντως η τολμηρή αυτή ιδέα εισάγει νέα ήθη: εν μέσω κρίσεως και καταποντισμού του κράτους, βλέπουμε τον προαναφερθέντος χαρακτήρος κάτοικο της πόλης, που εύλογα νιώθει απροστάτευτος και πανταχόθεν εκτεθειμμένος, να παίρνει κυριολεκτικά την κατάσταση στα χέρια του!

Απόσπασμα από το μέιλ που που εστάλη:

Σήμερα είχαμε απ΄ότι φαίνεται και το πρώτο αναποδογύρισμα αυτοκινήτου στην Αθήνα, στα Εξάρχεια συγκεκριμένα, το οποίο είχε διπλοπαρκάρει ο ιδιοκτήτης του, εμποδίζοντας φυσικά την κυκλοφορία.

Συγκεκριμένα, ο οδηγός του αναποδογυρισμένου Audi που βλέπετε στις φωτογραφίες, το διπλο-πάρκαρε στη συμβολή των οδών Σπύρου Τρικούπη και Στουρνάρη.
Λίγη ώρα μετά, λεωφορείο με προορισμό την πλατεία Κάνιγγος, πέρασε από το σημείο και αναγκαστικά σταμάτησε, αφού δεν χωρούσε να περάσει. Ο οδηγός του λεωφορείου κορνάρισε αρκετές φορές, αλλά ο οδηγός του Audi ήταν άφαντος. Έτσι, κάποιοι αποφάσισαν να αναποδογυρίσουν το αυτοκίνητο, για να περάσει το λεωφορείο και τα άλλα αυτοκίνητα που ακολουθούσαν.

χωρίς σχόλιο

2012-01-25T11:20:00.001-08:00

Θεόδωρος Αγγελόπουλος

2012-01-25T00:52:00.000-08:00

στη μνήμη του
μια μεγάλη απώλεια για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό

Σμύρνη 1922-2012

2012-01-22T15:12:00.000-08:00

Ο George Magarian, δημιουργός του «ντοκιμαντέρ» εποχής, γεννήθηκε το 1895 και σπούδασε στο «Αμερικανικό Κολλέγιο» στο Ικόνιο της Τουρκίας. Αργότερα, διατέλεσε διευθυντής στο παράρτημα του Ικονίου της ΧΑΝ (Χριστιανική Αδελφότης Νέων) και μάλιστα, την περίοδο των γεγονότων στη Μικρά Ασία το 1922, οργάνωσε δομές ανακούφισης για τα θύματα της τραγωδίας. Παράλληλα, με μια μηχανή 35 mm, κινηματογράφησε πολλές σκηνές της ανθρωπιστικής καταστροφής, στη Σμύρνη, στην Αθήνα και στον Πειραιά.

Οι συγκλονιστικές αυτές εικόνες παρέμειναν επί 60 και πλέον χρόνια στο διαμέρισμα της συζύγου του, στη Νέα Υόρκη. Όλοι αγνοούσαν την ύπαρξή τους, έως ότου το 2008 ο εγγονός του Robert Davidian, κινηματογραφιστής ο ίδιος, βρήκε το μοναδικό αυτό ντοκουμέντο και το διέσωσε από τη φθορά του χρόνου, μετατρέποντάς το σε ψηφιακή μορφή, πριν την ολοκληρωτική του αποσύνθεση.

Smyrna 1922 from Davidian Video Productions on Vimeo.

Gustav Leonhardt , J.S.Bach Chaconne BWV1004

2012-01-17T16:53:00.000-08:00

ένας μεγάλος μαέστρος και τσεμπαλίστας (30 Μαΐου 1928 – 16 Ιανουαρίου 2012)

για περισασότερα: http://www.classicalmusic.gr

το βάλς των χαμένων ονείρων

2012-01-17T02:51:00.001-08:00

διασκευή για πιάνο και ακορντεόν, με το Μίλτο Λογιάδη και το Χρήστος Ζερμπίνο, από τη συλλογή "Ο Λαχειοπώλης Του Ουρανού".
Κι ένα εκπληκτικό βίντεο

Chinmaya Dunster & Vidroha Jamie - Celtic Ragas - The Goddes

2012-01-16T07:47:00.000-08:00

ωραίο πάντρεμα κελτικής και ινδικής μουσικής παράδοσης!

Ο Αλεπουδέλης, το σπουργιτάκι και η φιλία με τη λεία

2012-01-15T15:41:00.000-08:00

Μια ουτοπία; Ίσως....

Προχτές ο μικρός μας Αλεπουδέλης (ένας άγριος και φοβισμένος γατούλης της αυλής μας) έγινε άδοξη λεία δύο σκυλιών που σαλαγούσαν για πολλή ώρα στα τετράγωνα της γειτονιάς μας. Πριν καλά - καλά συνέλθουμε από τη στενοχώρια, χώρια τα σκαψίματα και οι ταφές, την επόμενη μόλις μέρα, ο αδερφούλης του Αλεπουδέλη, ο Ψύλλος, έφερε μπροστά στην πόρτα μας ένα διαλυμένο, διαμελισμένο σπουργιτάκι. Αναστενάξαμε...

Παρόλα αυτά, υπάρχει και η κάτωθι εξωφρενική βιντεο-μαρτυρία, που εξουθενώνει όλους τους λογικούς συσχετισμούς περί θηράματος και θηρευτή! Και καθιστά την ουτοπία περί της συμφιλίωσης των φυσικών αντιπάλων εφικτή!

τα καλοτάξιδα πουλιά

2012-01-13T15:48:00.001-08:00

ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΕΣΥ

2012-01-10T16:42:00.000-08:00

Ο έρωτας δεν είναι κάτι απλό.

Στρώμα από εκατονταπέταλα τριαντάφυλλα
ας πούμε η πάχνη του αλόγου και το χνώτο του
κι η αντηλιά του πόθου
γυμνή κάτω από μια κληματαριά στην Αίγινα.

Ο έρωτας δεν είναι κάτι απλό.

Θάλασσα κάτω απ΄ τις ανατριχίλες του κορμιού
με ναυαγούς Νηρηίδες
που απ΄τους λυγμούς τους τρέφονται τα όστρακα
ποτέ καμιά γυναίκα δεν θα φορέσει τα μαργαριτάρια τους
υπάρχουν όπως το Πολύτιμο Εσύ
το πρόσωπο που αγάπησα
πίσω απ΄τον ίσκιο
αντίπερα των σπλάχνων .

Ο έρωτας δεν είναι κάτι απλό
όσο κι αν σε χωρέσω μια επίγεια λύπη
είχε γεννήσει κάποτε το διάστημα του χωρισμού
και τώρα πάει τέλειωσε
φιλιούνται τα κορμιά μας και χορεύουνε
κι αυτό ειν' όλο
πριν από σένα κι από μένα ξέρουν
σύνδεσμο ισόβιο τ΄ άστρα...

Το παραπάνω του έρωτα
ειν΄το σώμα που κατέχεται και δεν το αντέχει
το παρακάτω του έρωτα
είν΄το σώμα που νομίζει ότι αντέχει να κατέχει
κι ο έρωτας
είναι Εσύ
πολύτιμος κισσός μες στην καρδιά
να σφίγγει και να γνέθει τα νοήματα που σφάλλουν.

Ξεκουράσου τώρα μικρέ μου ήλιε φιλημένε.
Σε λίγο ξημερώνει.
Φάνηκε ήδη το αύριο το πρωινό καράβι
που θα σαλπάρει με το πένθος...

Το πιο δυσεύρετο δάκρυ που είχα ποτέ για σένα...

jiagogina

Μίλτου Σαχτούρη, Πόνος καὶ τρόμος

2012-01-10T16:24:00.000-08:00

στον Ἀλέκο Φασιανό

Πόνος

καὶ πάλι πόνος

τρόμος

καὶ πάλι τρόμος

στὸ ἄδικο σῶμα

στὴν ἄδικη ψυχή

ἀπὸ ἔνα ἔρημο ξενοδοχεῖο

ἔφυγε ξαφνικά

χάθηκε ἡ μητέρα

σ' ἕνα μακρὺ τοῦνελ

χάθηκε ὁ πατέρας

κι ἔρημη

πλανιέται

ἀπὸ πόνο

σὲ πόνο

ἀπὸ τρόμο

σὲ τρόμο

ἡ ἄδικη ψυχή.

Ἔκτοτε, ἐκδόσεις Κέδρος

Μίλτου Σαχτούρη, Δαιμονολόγιο

2012-01-10T16:14:00.000-08:00

Δαίμονες καὶ δαιμόνισσες

δαιμονίζονται στὴν ἀκτή

χαριεντίζονται μεταξύ τους

ἐτοιμάζουν τὰ νέα δαιμονάκια

ποὺ θὰ βασιλέψουν

σ' αὐτὴ τὴ γῆ

ποὺ εἶναι πιὰ δική τους

Μακριὰ στὸν ὁρίζοντα

σὲ μιὰ κόκκινη θάλασσα

μέσα σὲ ψεύτικους καπνούς

βυθίζεται ἕνα καράβι.

Ἔκτοτε, εκδόσεις Κέδρος

Μανιφέστο Γιάννενα

2012-01-10T16:07:00.000-08:00

το πήρα από το http://isnotpoetry.com,

ιστολόγιο ενός 25χρονου ποιητή, του Paul H. Stone,

όπως αυτοαποκαλείται βλογικώς...

Χρησιμοποιώ οξυγόνο
περισσότερο από όσο μου αναλογεί
Αγαπάω
πιο εύκολα από όσο θα ήταν επιτρεπτό
Πιστεύω ότι έχω τουλάχιστον έναν εαυτό
πιο μαγικό
από όσο θα ήθελε η αγορά

Έχω πιο πολλά αδέρφια
από όσα παιδιά η μάνα μου
Είμαι περίεργος τόσο πολύ
που δεν βλέπω τίποτα
εξειδικευμένο
Αγχώνομαι μήπως κάποιες
στιγμές
δεν είμαι όσο αξίζει
ευτυχισμένος.

Όταν μπαίνω στα
καθημερινά
ο ήλιος που έχω φυλακίσει
μέσα στα μάτια μου
θυμώνει που τον σέρνω στο σκοτάδι
και με τυφλώνει.

Μα
πάλι ζωντανός,
πάλι επιστρέφω
πάλι, σε θάλασσα από μολύβι
με παγωμένο άνεμο
να μου κολλάει ιδέες στο
πρόσωπο,
πάλι αισιόδοξος και τυχερός
πάλι, να μ’ αρέσει αυτός που είμαι
κι ας μην ξέρω
ποιος είναι αυτός ακριβώς,
πάλι ζωντανός
πρεσβεύω την επιστήμη του να σκαρφαλώνεις ηλιαχτίδες.

Ζήτω η ελευθερία, η αξιοπρέπεια
και το πρόσωπο σου.

αυτό το έρμο σ' αγαπώ

2012-01-08T13:51:00.001-08:00

στη μνήμη του Άγγελου...

ο ντόκτορ

2012-01-05T00:05:00.000-08:00

με την ορχήστρα του μουσικού Λυκείου Μυτιλήνης

Laura Marling - The Beast - A Creature I Don't Know

2011-12-27T12:53:00.001-08:00

Αργύρης ΧΙΟΝΗΣ

2011-12-27T12:51:00.000-08:00

Αν, όπως λένε, το χαρτί φτιάχνεται από ξύλο

Αν, όπως λένε το χαρτί φτιάχνεται από ξύλο, ετούτο το δωμάτιο, που γέμισε χαρτιά κουβαριασμένα, είν` ένα τσαλακωμένο δάσος κι η γάτα που πλανιέται μέσα του, ερεθισμένη απ` τους τριγμούς του, είναι μια τίγρη σ` αναζήτηση θηράματος.

Όσο για τα ποιήματα, μες στα κουβάρια των χαρτιών, είναι πουλιά που πέθαναν πριν μάθουν να πετούν.

το δανείστηκα από το εδώ είμαστε

Αργύρης Χιόνης....in memoriam....

2011-12-27T12:39:00.000-08:00

από τη συλλογή "Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη" (1986)

Ὁ μαῦρος πάνθηρας εἶν' ἕνα κομμάτι ἀεικίνητο, βελούδινο σκοτάδι μὲς στὸ φῶς. Τὰ μάτια του εἶναι δυὸ ἀστέρια ποὺ ἀνάβουνε τὴ μέρα καὶ φλέγονται τὴ νύχτα.

Ἐλεύθερος, εἶναι πιὸ γρήγορος κι ἀπὸ τὸ φῶς, καθότι προικισμένος μὲ τὴν ταχύτητα τοῦ σκότους πού, ὁπωσδήποτε, εἶναι μεγαλύτερη.

Φυλακισμένος, ἔχει τὴν ἰκανότητα νὰ μεγαλώνει τὸ κλουβί του. Κινούμενος ἀδιάκοπα δημιουργεῖ, μὲ τετραγωνικὰ ἐλάχιστα, τεράστιες ἐκτάσεις. Εἶναι ὁ θεὸς τῶν μεγάλων ἀποστάσεων. Στοὺς ζωολογικοὺς κήπους, ἀπὸ πολὺ μακριὰ τοῦ ρίχνουν τὴν τροφὴ ποὺ τρώει μὲ περιφρόνηση, μὲ ἀηδία σχεδόν, καὶ μόνον ἀπὸ ἀνάγκη, ἀνάγκη ὡστόσο ποὺ ποτὲ δὲν τὸν ὁδήγησε στὴ θλιβερὴ γελοιοποίηση τοῦ τσίρκου.

Οἱ δεσμοφύλακὲς του καμαρώνουν γιὰ τὴν ἀντοχὴ τοῦ ἀτσαλιοῦ ποὺ τόνε κλείνει. Εἶναι γιατὶ δὲν ξέρουνε πώς, μόλις σκοτεινιάσει, ἀφήνει ὁ πάνθηρας τὰ μάτια του μὲς στο κλουβὶ καὶ γίνετ' ἕνα μὲ τὴ νύχτα.

Πέθανε ο ποιητής Αργύρης Χιόνης

2011-12-27T12:20:00.000-08:00

...Χθες το απόγευμα από καρδιακή προσβολή.

αυτό το τραγούδι μου θυμίζει ένα διήγημά του "Ο μαύρος πάνθηρας ή η ακρίβεια στην ποίηση" που πολύ το είχα θαυμάσει (από τη συλλογή "΄Οντα και μη όντα".
Το αφιερώνω στη μνήμη του.

Soeur Marie Keyrouz και μια προσ-ευχή

2011-12-26T08:06:00.000-08:00

έκσταση κι ενατένιση εύχομαι και προσδοκώ...
και πετραδάκια οραματισμού....
ο καημός ποτέ δε λείπει από τέτοια εγχειρήματα...
και καημό εύχομαι λοιπόν...
για να μην είναι οι προσευχές τζούφιες και τα οράματα αναλώσιμες συσκευασίες με ημερομηνία λήξης...
μετοχή, κοινωνία εύχομαι και προσδοκώ...
και γέννα φωτός θεραπευτικού στις καρδιές....
το ότι το βλογίο αργεί εδώ και καιρό, λόγω φόρτου εξω-βλογικής εργασίας δεν συνεπάγεται πως αργούν και τα αισθήματα.
φως εύχομαι...
μέσα στα σκοτάδια είναι σωτήριο...
jiagogina

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, το σκοτεινό τρυγόνι

2011-12-15T15:20:00.001-08:00

υπέροχοι χορευτές - ακροβάτες

2011-12-15T10:05:00.000-08:00

μασκαράδες του Δεκέμβρη

2011-12-13T12:22:00.000-08:00

όντως περίεργο το βίντεο, αλλά δίνει απάντησεις στο τι εστί μασκαράς και τι μασκαρεμένος.

ένα εξαιρετικό ντοκυμανταίρ του Στρατή Βογιατζή: ο τυφλός ψαράς

2011-12-13T10:35:00.000-08:00

βλέπε και: the caravan project
αξίζει να το δείτε, σε ήρεμη στιγμή, όχι βιαστικά και καταναλωτικά. Είναι μια ταινία μεγάλης - κατά τη γνώμη μου - αισθητικής ομορφιάς και ηθικής χάρης.

Τέος Ρόμβος: Γνώρισα ένα μεταναστευτικό πουλί

2011-12-13T10:16:00.000-08:00

Γνώρισα ένα μεταναστευτικό πουλί

Λίγα χρόνια πριν γνώρισα ένα μεταναστευτικό πουλί που προσγειώθηκε στο νησί μας με το μικρό του νεοσσό μαζί. Ο πρόσφυγας Ρεζά μου ζήτησε να κάτσουμε παρέα να μου διηγηθεί την περιπέτεια της ζωής του. Δεν έγινε. Πέθανε λίγο καιρό μετά, ξαφνικά.

Γράφω αυτό το κείμενο έχοντας κατά νου το τολμηρό πέταγμα του Ιρανού Ρεζά πάνω από στεριά και θάλασσα και όλων εκείνων που φτερουγίζουν μακριά από πατρίδες που τους πληγώνουν κι η θάλασσα του Αιγαίου γίνεται ο τάφος τους. Ζούμε σε μια χώρα μετανάστατη που έχει ερημώσει από μνήμες…

Μεταναστεύω κάθε άνοιξη και φθινόπωρο. Με τις τελευταίες αναλαμπές του ήλιου τεντώνομαι, ξεδιπλώνομαι, χτυπάω τις φτερούγες μου κι ανέρχομαι. Ακολουθώντας τα ανοδικά ρεύματα ανυψώνομαι κι όταν φτάσω ψηλά στον ουρανό, μετεωρίζομαι κοιτάζοντας για λίγο τον ήλιο που δύει κι αφήνομαι στα ρεύματα να με οδηγήσουν.

Το ταξίδι θα είναι μακρύ, επίπονο, επικίνδυνο. Διασχίζω νύχτα την ηπειρωτική ενδοχώρα για να βγω στη Μεσόγειο. Κοντά μου πετούν σμήνη πουλιών που μετακινούνται για να φωλιάσουν και να ξεχειμωνιάσουν στα νότια. Χιλιάδες πετούμενα πετούν παράλληλα, άλλα πιο ψηλά, άλλα πιο χαμηλά. Φτάνοντας στη Μεσόγειο θα σταματήσουμε στα νησιά. Κάποια πουλιά θα συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τα νότια, στα μεγάλα τροπικά δάση της κεντρικής Αφρικής, για να διαχειμάσουν. Οι πτήσεις είναι μεγάλες, εξουθενωτικές. Ανεμοπορείες εκατοντάδων, χιλιάδων χιλιομέτρων. Αντίξοες καιρικές συνθήκες. Στο σκοτάδι ακούγονται κραυγές και κρωξίματα, δίπλα μου πετούν κι άλλοι σπιζαετοί, αετογερακίνες και βραχοκιρκίνεζα. Για να μην κουράζομαι και για να διατηρώ τους μυς μου σε καλή κατάσταση, αφήνομαι στις αέριες μάζες που μετακινούνται, επωφελούμαι από τα θερμά και ψυχρά ρεύματα του αέρα, διορθώνω κάθε τόσο την πορεία μου με το ένστικτο. Πολλά είναι τα πουλιά που αποπροσανατολίζονται και χάνονται στη διαδρομή.

Κάθε φθινόπωρο συναντώ στο Αιγαίο τα γνωστά σμήνη των πουλιών που κατεβαίνουν από τα βόρεια, ενώ την άνοιξη έρχονται σε μεγάλους αριθμούς από την νοτιοανατολική Ασία και την Αφρική κοπάδια σουσουράδες κι αγιοπούλια που έχουν πίσω τους πολυήμερες πτήσεις πάνω από ερήμους και στέπες. Φτάνουν εξουθενωμένα στα ερημονήσια και τις βραχονησίδες για να φωλιάσουν. Ελατοπαπαδίτσες και καμποδεντροβάτες κατευθύνονται στη Σάμο, στα δάση της Λέσβου φωλιάζουν τουρκοτσοπανάκια, ενώ τα φοινικόπτερα τραβάνε για τη Νάξο, την Κω, τη Λήμνο και εκεί ξεχειμωνιάζουν. Στην Πολυνησία των Αρκιών μαζεύονται στεριανά πουλιά, αγριοπερίστερα, πετροχελίδονα, κόρακες, στη Σύμη και στις νησίδες Κατσούνι και Λέβηθα πάνε σκουρόβλαχοι, σμυρνοτσίχλονες, σταχτοτσικνιάδες και στην Κίναρο ολόκληρες αποικίες βαρβακιών. Τιτιβίσματα, κελαηδίσματα, κραυγές από τις τσίχλες στα ηλιοβασιλέματα. Στα πελάγη και στην ανοιχτή θάλασσα φτερουγίζουν θαλασσοπούλια, ψαραετοί, γλαρόνια, βουτηχτάρια, θαλασσοκόρακες ακολουθώντας τα κοπάδια των ψαριών. Βλέπω κήτη που περνούν αργά, μεγαλόπρεπα, το στενό Άνδρου Τήνου. Μέσα στο νερό διακρίνονται όλα πεντακάθαρα. Κοπάδια ψαριών κολυμπούν στους έρημους όρμους, στιγμιαία με τυφλώνει η λάμψη από χιλιάδες σαρδέλες που ασημίζουν στο πρώτο φως της ημέρας. Βλέπω την ποσειδωνία, τα γοργόνια και τους πλαγκτονικούς οργανισμούς που μεταφέρονται από τα θαλάσσια ρεύματα σπινθηρίζοντας, ενώ τα ψάρια ακολουθούν. Στην περιοχή μεταξύ Ρόδου και Καστελόριζου ένας λευκός καρχαρίας στριφογυρίζει και χαϊδεύεται στα κύματα. Τα θαλασσοπούλια πετώντας αγγίζουν σχεδόν τους αφρούς…

Έχει πια για τα καλά ξημερώσει. Κάτω στη θάλασσα βλέπω ανθρώπους που λικνίζονται και ταξιδεύουν πάνω στις αφρίλες των κυμάτων, πνιγμένοι. Έξι στο Καστελόριζο, πέντε στη Σύμη, πέντε στη Μυτιλήνη. Ανατολικά απ’ το Αγαθονήσι μια φουσκωτή βάρκα αναποδογυρισμένη, πιασμένοι απ’ τα σχοινιά της πέντε άντρες που τρέμουν από το κρύο και φαίνεται ότι δεν θα αντέξουν για πολύ.

Έξω από τη νήσο Λέβηθα πλέουν τα άψυχα κουφάρια τεσσάρων Αφρικανών μεταναστών, πιο πέρα ένα πλοιάριο αναποδογυρισμένο, μεταξύ αυτών που πνίγονται, τέσσερις γυναίκες με μωρά. Στη Σύμη, ένα γέρικο ξύλινο σκαρί που δεν ξεπερνάει τα έντεκα μέτρα ναυαγισμένο. Στο Κατσούνι είδα κι άλλους μετανάστες πνιγμένους σε ναυάγιο. Κανείς δε γνωρίζει μήτε τον ακριβή αριθμό, μήτε την ταυτότητά τους. Τα πελάγη και τα παράλια είναι σπαρμένα με πτώματα. Πάνω στα βράχια, στις άγριες, απρόσιτες ακτές του μεγάλου Ανθρωποφάγου τσακίζονται τ’ άψυχα κουφάρια αντρών και γυναικών, τρεις άντρες κρατιόνται από σανίδες που επιπλέουν. Στ’ ανοιχτά της Ρόδου πνιγμένοι άνθρωποι πλέουν μπρούμυτα. Δεν υπάρχουν επιζώντες για να εξηγήσουν το μαζικό πνιγμό. Πάνω στη νησίδα Στρογγύλη άνθρωποι ξεψυχούν από δίψα, οι ζωντανοί πετάνε τους πεθαμένους στη θάλασσα και το αγριεμένο νερό τους ξεβράζει και πάλι στα βράχια.

Οι άνθρωποι μεταναστεύουν, όπως και τα πουλιά. Φυγάδες για λόγους επιβίωσης, διωγμένοι από πολέμους, αυτοεξόριστοι για τις ιδέες τους, φοβούμενοι θρησκευτικούς διωγμούς, ξενιτεύονται στα μητροπολιτικά βιομηχανικά κέντρα μαγνητισμένοι από την έλξη του πολιτισμού που παράγει την αφθονία. Κάθε μέρα δεκάδες, εκατοντάδες Κούρδοι, Ιρακινοί, Ιρανοί, Πακιστανοί, Αφγανοί, Κινέζοι, Ινδοί, Αιγύπτιοι, Αιθίοπες, Σουδανοί, Τυνήσιοι, Ρουαντέζοι, Σομαλοί εγκαταλείπουν τα σπίτια, τις χώρες τους και αποδημούν. Οι επαγγελματίες περάτες στις δυτικές τουρκικές ακτές, σε περιοχές του Λιβάνου, στη Συρία, στην Κύπρο, στις αφρικανικές ακτές, εισπράττουν πορθμεία για να διαπεραιώσουν με ταχύπλοα, πλαστικές ή ξύλινες βάρκες, θαλαμηγούς, αλιευτικά σκάφη και φορτηγά πλοία τους μετανάστες στα νησιά του Αρχιπελάγους. Νύχτα τους αποβιβάζουν σε όρμους κρυφούς, σε ακατοίκητες νησίδες, σε μικρονήσια, σε βραχονησίδες ή στα μεγάλα νησιά.

Στη Μεσόγειο οι κάτοικοι τηρούν αυστηρά τις «τοπικές παραδόσεις». Κάθε χρόνο, στις περιόδους της ανοιξιάτικης και φθινοπωρινής μετανάστευσης των πουλιών, οι πουλοπιάστες του Αιγαίου στήνουν άρες και ξόβεργες, στην Κύπρο τοποθετούν βερκάδες, οι Ισπανοί βάζουν parany, οι Ιταλοί στήνουν roccolo vischio. Κοντά στα νερά, στις βρύσες, στους θάμνους, στα δέντρα, βέργες καλυμμένες με ιξόκολλα και δίχτυα για να παγιδεύσουν τα πουλιά. Βάζουν κραχτόκλουβα με καρδερίνες, φλώρια και σκαρθάκια και μαγνητόφωνα με κελαηδίσματα για να παγιδεύσουν τσίχλες, κοτσύφια, λούγαρα, σπίνους, πετρόσπινους, φανέτα, τσίφτες, φλιτζούνια και αμπελουργούς που ακολουθούν το κάλεσμα του κράχτη. Οι κτηνοτρόφοι ρίχνουν δηλητηριασμένα δολώματα για τις κουρούνες. Και στο τέλος κάθε καλοκαιριού, όταν επιστρέφουν τα μεταναστευτικά πουλιά στο νότο, ξεχύνονται οι κυνηγοί με τα πυροβόλα όπλα και αρχίζει η εξόντωση χιλιάδων πτηνών.

Προσπαθώντας να περάσουν νύχτα τα σύνορα οι μετανάστες σκοτώνονται, ακρωτηριάζονται από νάρκες, βάλλονται από πυροβόλα όπλα, πεθαίνουν από ασφυξία και έλλειψη τροφής στοιβαγμένοι μέσα σε κοντέινερ. Και όσοι, τέλος, επιζούν αντιμετωπίζουν το απλωμένο δίχτυ των προκαταλήψεων, την καχυποψία, την καθημερινή προσβολή, την καταστολή, μια εχθρική στάση εξ αιτίας της διαφορετικής γλώσσας, της διαφοράς χρώματος και χαρακτηριστικών, της διαφοράς θρησκείας. Και όταν μπουν στην αγορά εργασίας, κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, θα πουλήσουν με εξευτελιστικούς όρους την εργατική τους δύναμη, ακόμη και το ίδιο το κορμί τους, προκειμένου να επιβιώσουν.

Διεθνείς Συμβάσεις Προστασίας:

Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Άρθρο 14. Κάθε άνθρωπος που καταδιώκεται έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και να του παρέχεται άσυλο από άλλες χώρες…

Οδηγία 79/409 και απόφαση του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διατήρηση των αγρίων πουλιών. Τα κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθόρισαν τις πιο κατάλληλες περιοχές, ως «Περιοχές Ειδικής Προστασίας», για τη διατήρηση των πουλιών και υιοθετούν κατάλληλα μέτρα για τα τακτικά εμφανιζόμενα μεταναστευτικά είδη, λαμβάνοντας υπόψιν τους την ανάγκη προστασίας τους στην γεωγραφική, θαλάσσια και χερσαία περιοχή, όπου εφαρμόζεται αυτή η οδηγία, όσον αφορά στις περιοχές αναπαραγωγής, αλλαγής φτερώματος, ξεχειμωνιάσματος καθώς και στους σταθμούς κατά μήκος των μεταναστευτικών τους οδών…

δικτυακό περιοδικό ΕΥΠΛΟΙΑ

Λέσχη Αφήγησης 'ΛΕΣ;' :Οι Παραμυθοκόρες στο περιοδικό Διαβάζω

2011-12-08T12:24:00.000-08:00

Παραμυθόπληκτοι και Παραμυθόβιες της Αθήνας,

Λες; Όλοι λέμε, στη Λέσ(χη) Αφήγησης στο ΔΙΑΒΑΖΩ. Ιστορίες που έχουμε διαβάσει ή μας έχουν πει, παραμύθια, θρύλους και μύθους, βιώματα από την καθημερινότητα.

Την Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου, τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου, οι Παραμυθοκόρες και το περιοδικό ΔΙΑΒΑΖΩ σας καλούν να ξορκίσετε το σκοτάδι, σε μια συνάντηση γνωριμίας με την Λέσχη Αφήγησης “Λες;”. Ελάτε, φέρνοντας μαζί σας τις αγαπημένες σας ιστορίες, ή μια ιστορία που μόλις διαβάσατε, ή ακόμα και μια ιστορία που μόλις ζήσατε και μοιραστείτε τις.

Η Λέσχη Αφήγησης, οργανωμένη στα πρότυπα των διεθνών αντίστοιχων Λεσχών, φιλοδοξεί να γίνει ένας ζωντανός οργανισμός ανταλλαγής και δημιουργίας ιστοριών από εμάς για εμάς. Άλλωστε, όλοι είμαστε αφηγητές και όλοι, λίγο ή πολύ, λέμε κάθε μέρα ιστορίες. Ελάτε να το ανακαλύψουμε μαζί και κυρίως να βιώσουμε την πολυεπίπεδη εμπειρία της αφήγησης.

Πότε: Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου, 19.00-21.00

Πού: Περιοδικό ΔΙΑΒΑΖΩ, Μαυροκορδάτου 9, Αθήνα, 1ος όροφος

Πληροφορίες- Δηλώσεις Συμμετοχής: Περιοδικό ΔΙΑΒΑΖΩ, writing@diavazo.gr, 213801284

* θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας

Ποιες είναι οι Παραμυθοκόρες:

Οι "Παραμυθοκόρες" είναι η Βασιλεία Βαξεβάνη, η Αντωνία Βέλλιου και η Ιφιγένεια Κακριδώνη. Οι τρεις τους συναντήθηκαν με αφορμή τα παραμύθια και σπούδασαν την τέχνη της αφήγησης κοντά σε έλληνες και ξένους αφηγητές. Από τότε δημιουργούν και κάνουν παραστάσεις αφήγησης με τη συνοδεία μουσικής για μικρούς και μεγάλους. Σ' αυτήν την πορεία έχουν δημιουργήσει ένα πλούσιο ρεπερτόριο με ιστορίες από την ελληνική μυθολογία και τη λαϊκή προφορική παράδοση της Ελλάδας και όλου του κόσμου. Συνεργάζονται με μουσεία, χώρους δημιουργικής απασχόλησης, σχολεία, μουσικές σκηνές,βιβλιοθήκες και βιβλιοπωλεία και συμμετέχουν σε φεστιβάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Μιράντα Ποτηριάδου, Σύνταγμα

2011-12-07T10:53:00.000-08:00

Σύνταγμα.

Να ξεδιπλωθούν τα λάβαρα

Σε προαύλιο χώρο επικάθηται αίφνης

το ανέσπερον φως.

Οι αρμοί συρίζουν μια παλιά μελωδία

κι ένα στιγμιότυπο νεορεαλισμού

βαφτίζει τις στιγμές

που λουζονται την καθολική ύβρι.

Δεν λέγονται εύκολα αυτά.

Λαθραία κατοίκησα αυτή τη χώρα.

Σύμφωνα με μιαν άλλη εκδοχή:

Εγώ διάλεξα τη γενέθλια γη,

είναι το μάθημα μου.

Και περπάτήσα μέσα στα χρόνια

πάνω στις εικόνες με τις λέξεις

χωρίς συμμετοχή,

χωρίς ίχνος συνενοχής,

ούτε καν μονόλογο εσωτερικό.

Νάταν μονάχα σαν περιπέτεια

στο μακρυνό περιβόλι,

ένα στροβίλισμα,

μια δίνη θαλάσσια και τροπική.

Να ξεδιπλωθούν τα λάβαρα στο φως.

Τώρα.

Στο γέρμα του καιρού βαδίζω

αγάπη μου. Κράτησε με.

Black Cat Blues

2011-12-02T01:39:00.001-08:00

HIROMI UEHARA - Place To Be

2011-11-27T11:20:00.000-08:00

ο Όσκαρ...

2011-11-24T12:21:00.000-08:00

kate bush, snowflakes

2011-11-24T09:55:00.001-08:00

Χόρχε Λούις Μπόρχες

2011-11-20T14:16:00.000-08:00

αφιερωμένο από τη φίλη Μ.Π.

Μαθαίνεις

Μετά από λίγο μαθαίνεις

την ανεπαίσθητη διαφορά

ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι

και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι

Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις

πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια

Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου

με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα

Με τη χάρη μιας γυναίκας

και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις

όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,

γιατί το έδαφος του Αύριο

είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια

και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο

να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις.

Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου

μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ

Αντί να περιμένεις κάποιον

να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις. μαθαίνεις

με κάθε αντίο μαθαίνεις

Porcellino

2011-11-20T13:34:00.000-08:00

για όποιον έχει τέτοιους καημούς, αφιερωμένο εξαιρετικά!

Οδυσσέα Ελύτη, όττω τις εράται (Ο Ταξιδιωτικός Σάκος)

2011-11-18T02:03:00.000-08:00

από το Μικρό Ναυτίλο

"Έλληνες, αλήθεια ή φαντασίωση;", της Κατερίνας Πετράκου

2011-11-15T00:59:00.000-08:00

Όσο δυναμώνουν οι ευρωπαϊκές φωνές τόσο δυναμώνουν και οι ελληνικές φωνές. Γενικά είμαι πολύ δύσπιστη απέναντι στις φωνές κάθε είδους.

Αισθάνομαι κι εγώ ταπεινωμένη σαν ελληνίδα. Όμως δυσπιστώ απέναντι στην αλήθεια αυτού του αισθήματος. Σκέφτομαι: είμαστε πιο ταπεινωμένοι από τους άλλους λαούς της Ευρώπης; Είμαστε πιο λεβέντες από τους Ιρλανδούς οι οποίοι υπέστησαν τα ίδια με μας στο επίπεδο της επίθεσης που τους έγινε, όμως δεν ζάλισαν τον κόσμο με κραυγές για το πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο σε ένα μεγαλειώδες έθνος σαν το δικό τους, αλλά προσπάθησαν να το αντιμετωπίσουν στην πράξη;

Είμαστε ο μόνος λαός που έχει να επιδείξει αγώνες για την επιβίωση και την ανεξαρτησία του; Ας πούμε οι Βιετναμέζοι, οι Ινδοί, οι λαοί της Αφρικής και πολλοί άλλοι λαοί δεν έκαναν επί αιώνες ακριβώς το ίδιο μ’ εμάς;

Ή μήπως νομίζουμε πως είμαστε ανώτεροι απ’ όλους τους λαούς επειδή είχαμε μεγαλειώδεις αρχαίους προγόνους των οποίων τα έργα όμως – αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς – ελάχιστοι από μας γνωρίζουν ή έχουν ενδιαφερθεί να γνωρίσουν στη διάρκεια όλων των πολλών χρόνων που μια άλλη διεθνής συγκυρία μας οδήγησε στο να αποκτήσουμε κράτος και να συγκροτηθούμε ως έθνος;

Γιατί πράγματι θα σταθεροποιούσε πολύ την ελληνική μου υπερηφάνεια αν σαν λαός είχαμε αντιδράσει τα τελευταία 37 χρόνια, από την μεταπολίτευση και μετά εννοώ, σε όλα τα στάδια της επιχρυσωμένης επίθεσης που καθημερινά μας γινόταν σε κάθε επίπεδο της ζωής μας, επίθεσης που μεθοδικά προετοίμαζε το σημερινό αίσχος, το οποίο μας ξύπνησε ξαφνικά, όμως πολλούς μοιάζει να τους ξύπνησε απλώς μέσα σε ένα άλλο όνειρο ή εφιάλτη και όχι μέσα στην πραγματικότητα.

Αντιδράσαμε ποτέ απέναντι στην διάλυση της Παιδείας; Όχι, διότι βόλευε η φυγοπονία τα παιδιά την ίδια στιγμή που οι εκπαιδευτικοί επικεντρώνονταν στην συνδικαλιστικοποίηση ενός πολύ κρίσιμου λειτουργήματος το οποίο θα έπρεπε να ασκούν και την μετατροπή του σε απλό επάγγελμα.

Αντιδράσαμε ποτέ απέναντι στην επίθεση που δέχτηκε η γλώσσα μας; Όχι διότι οι περισσότεροι πρώτον έτσι κι αλλιώς δεν την γνώριζαν και δεύτερον τα αγγλικά και το τέρας γκρήκλις ήταν πιο λειτουργικά στο διαδίκτυο.

Αντιδράσαμε ποτέ απέναντι στον δικομματισμό και τις πελατειακές σχέσεις; Όχι διότι βόλευε στο να τακτοποιηθούμε.

Αντιδράσαμε ποτέ με την περίφημη ψήφο μας που τώρα έχουμε αναγάγει σε πανάκεια; Όχι απλώς συνεχίσαμε να εναλλάσσουμε τα βουτυρόπαιδα των οικογενειών που μας καταδυναστεύουν επί χρόνια στην εξουσία, κουνώντας σημαίες κι επενδύοντας ελπίδες πάνω τους, εθελοτυφλώντας επί ύποπτα μακρό χρονικό διάστημα.

Αντιδράσαμε ποτέ στον καταναλωτισμό, το φαίνεσθε, τη μόδα, το δήθεν, την ξιπασιά, τις πιστωτικές κάρτες, τα δάνεια, την υπερχρέωση, τη διάλυση του κοινωνικού ιστού και την αντικατάστασή του από μια νευρωτική άπληστη κοινωνία που επιθυμούσε να είναι μοδάτη, να έχει τα πάντα, να τα έχει τώρα, εύκολα και γρήγορα με οιοδήποτε κόστος; Όχι δεν αντιδράσαμε και μάλιστα όσοι δεν ακολούθησαν διαγράφτηκαν, περιγελάστηκαν και περιθωριοποιήθηκαν.

Ο κατάλογος των προκλήσεων που βρέθηκαν μπροστά μας είναι μακρύς. Όμως ο τρόπος αντίδρασής μας μονολεκτικός: σύμπλευση με το ρεύμα. Το όποιο ρεύμα, σύμπλευση, σύμπλευση, σύμπλευση.

Γιατί λοιπόν τώρα μας έπιασε όψιμη πατριδολατρεία, ελληνολατρεία κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο;

Γιατί δεν αισθανόμασταν ταπεινωμένοι τότε, επειδή μας πήρε το ρεύμα επί 37 χρόνια ενώ είμασταν καλά και το θυμηθήκαμε τώρα που δεν είμαστε πια καλά; Μήπως ακριβώς γι’αυτό; Μήπως αισθανόμαστε ταπεινωμένοι γιατί πρέπει να δούμε για πρώτη φορά τους εαυτούς μας κατάματα; Μήπως γιατί πιαστήκαμε να κλέβουμε το γλυκό της γιαγιάς μας;

Ναι, η ντροπή είναι καλό συναίσθημα. Ας ντραπούμε λοιπόν όλοι. Το χρωστάμε και στους προγόνους μας αν θέλετε. Εξάλλου έχουμε 37 ολόκληρα χρόνια να ντραπούμε λίγο. Η ντροπή σου δίνει ευκαιρία να αλλάξεις τα κακώς κείμενα. Η αδιαντροπιά αντίθετα σε κάνει να καταστρέφεις τα πάντα, αλλά πρωτίστως τον ίδιο τον εαυτό σου.

Ναι, η ταπείνωση είναι καλό συναίσθημα. Ας νιώσουμε λοιπόν όλοι ταπεινωμένοι. Σαν ταπεινωμένοι έχουμε μια ευκαιρία να σταθούμε στο ίδιο ταπεινό επίπεδο με τους άλλους ανθρώπους κι επιτέλους να αντιληφθούμε την ύπαρξή τους. Η ταπείνωση ενώνει τους ανθρώπους και τους βοηθάει να συνειδητοποιήσουν πως είναι ίδιοι, είναι κοντά κι έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλον.

Ποιος ξέρει; Μπορεί ίσως ως ντροπιασμένοι και ταπεινωμένοι να φτάσουμε να καταλάβουμε ως και την αξία της αγάπης ακόμα.

Ελπίζω.

Κατερίνα Πετράκου

Γ.Σταθάκης: H καταστροφική για την Ελλάδα και την Ευρωζώνη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου

2011-11-14T14:15:00.000-08:00

από την Αυγή

13/11/2011

Ο σχηματισμός όχι μίας, αλλά δύο, όμοιων κυβερνήσεων σε Ελλάδα και Ιταλία, προκειμένου να εφαρμοστούν οι αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου, δίνει την εντύπωση (ή την ψευδαίσθηση) ότι οι αποφάσεις αυτές είναι όντως σημαντικές και ότι μπορεί να αποτελέσουν, εάν εφαρμοστούν, κάποια διέξοδο στο πρόβλημα της Ελλάδας και της Ευρωζώνης.
Η συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου έχει τρία σκέλη:
Πρώτον, αυξάνει το μέγεθος των εγγυήσεων του μηχανισμού στήριξης από 440 δισ. σε περίπου 1 τρισ. ευρώ προκειμένου να χωρέσει, πέρα από την Ελλάδα, την Πορτογαλία, ως την Ιρλανδία και την Ιταλία, πιθανώς και την Ισπανία. Αυτό γίνεται τεχνητά, όχι με πραγματικό χρήμα, αλλά με μηχανισμούς μόχλευσης των προσφερόμενων εγγυήσεων. Η βασική ιδέα είναι να ασφαλίζεται από τον μηχανισμό, τον EFSF, το 20% της αξίας των νεοεκδιδόμενων ομολόγων, προκειμένου οι αγορές να συνεχίσουν να αγοράζουν ομόλογα της κλυδωνιζόμενης Ιταλίας.
Η απόφαση αυτή έχει ήδη ακυρωθεί στην πράξη. Προφανώς αδυνατεί να διασφαλίσει την Ιταλία. Η Ιταλία, την επομένη της απόφασης, είδε τα επιτόκια να εκτινάσσονται στο 6% και 7%. Πριν από τις γιορτές θα πρέπει να ζητήσει βοήθεια. Στην Ιταλία, μόνο το 2012, λήγουν ομόλογα αξίας 320 δισ. και την επόμενη επταετία άλλα 1,8 τρισ.
Η διασφάλιση του 20% της αξίας των ομολόγων ήταν μια ανόητη ιδέα που μετατρέπει τον EFSF σε μηχανισμό που δανείζεται κανονικά από τις αγορές (είναι μύθος ότι οι Γερμανοί και Ευρωπαίοι φορολογούμενοι έχουν βάλει μέχρι στιγμής πραγματικά χρήματα -αυτά είναι μόλις 80 δισ., εκ των οποίων τα 20 η Γερμανία) και ταυτόχρονα μετατρέπεται σε έναν μηχανισμό παραγωγής ασφαλίστρων (CDS).
Ο δεύτερος στόχος της 27ης Οκτωβρίου είναι η διασφάλιση των ευρωπαϊκών τραπεζών έναντι των διαδοχικών κινδύνων που εκπορεύονται από την κρίση του δημόσιου χρέους στην Ευρωζώνη. Για τον σκοπό αυτόν δεσμεύτηκαν 110 δισ. και ετέθη ο περίφημος στόχος της κεφαλαιακής επάρκειας (στο 9%).
Για να πετύχουν αυτόν τον στόχο οι τράπεζες θα πρέπει πρώτα να δοκιμάσουν την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου και, εάν αποτύχουν, να προσφύγουν στις εθνικές κυβερνήσεις και, εάν και τότε αποτύχουν, να προσφύγουν σε αυτά τα 110 δισ. του EFSF. Δώρο άδωρο είναι η πρόταση αυτή.
Οι τράπεζες δανείζονται όλο και δυσκολότερα μεταξύ τους και αναμένουν, όπως όλοι, ότι το 2012 η ευρωπαϊκή οικονομία θα εισέλθει σε ύφεση. Η στασιμότητα των επενδύσεων και της κατανάλωσης, σε συνδυασμό με την επιβολή δημοσιονομικής πειθαρχίας διαδοχικά σε πολλές χώρες, θα εξανεμίσει το σημερινό 2% της οικονομικής μεγέθυνσης.
Συνεπώς, με δεδομένη τη στασιμότητα και την κλιμακούμενη κρίση των «τοξικών» δημόσιων και ιδιωτικών τίτλων, οι τράπεζες θα μειώσουν τη χρηματοδότηση της οικονομίας προκειμένου να προσεγγίσουν το 9% με τρόπο ευκολότερο από την περιπέτεια της ανακεφαλαιοποίησης που προτείνει η απόφαση της 27ης Οκτωβρίου.
Η απόφαση θεωρείται ήδη ανεπαρκής, καθώς οι συζητήσεις έχουν ήδη ξεκινήσει, για την εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων στη στήριξη των τραπεζών το 2012, με επιπρόσθετο ποσό της τάξης των 75 δισ.
Ο τρίτος στόχος είναι η απόφαση για τη «διάσωση» της Ελλάδας. Εδώ οι αποφάσεις είναι ακόμα πιο τραγελαφικές. Αποφασίστηκε το «κούρεμα» του ιδιωτικού χρέους (τραπεζών και ταμείων) κατά 50% (υπολογίζεται στα 100 δισ.), η αναχρηματοδότηση της οικονομίας με νέο πακέτο ύψους 120 δισ. και η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών και ταμείων με 30 δισ., από τα οποία 15 θα προέλθουν από τις ιδιωτικοποιήσεις). Καθαρό όφελος περίπου 70 δισ.
Οι αποφάσεις για την Ελλάδα έχουν φυσικά παραρτήματα, άγνωστα προς στιγμή που θα θέτουν τις υποχρεώσεις της χώρας σύμφωνα ή πέρα από το μεσοπρόθεσμο. Η ιδέα παραμένει η ίδια. “Θα αναχρηματοδοτούμε το χρέος μέσω του EFSF, εφόσον η Ελλάδα εφαρμόζει το γνωστό πακέτο”. Μόνο που αυτό δεν επιλύει μέχρι στιγμής ούτε το πρόβλημα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους ούτε το πρόβλημα της εξισορρόπησης των δημόσιων οικονομικών.
Για του λόγου το αληθές, ας προσφύγουμε στη μυστική έκθεση της Τρόικας (21 Οκτωβρίου 2011) που καταρτίστηκε προκειμένου να δοθεί η 6η δόση. Εκεί αναπτύσσεται το ιδιοφυές πλάνο διάσωσης της χώρας. Τα δεδομένα είναι τα εξής: Η ελληνική οικονομία θα αναπτύσσεται με 2,5% κατά μέσον όρο από το 2013 μέχρι το 2020. Το επιτόκιο δανεισμού από τον EFSF και τα βραχυχρόνια δάνεια που η χώρα λαμβάνει κανονικά από την αγορά εκτιμάται στο 4,5%. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι το χρέος θα αυξάνεται αντί να μειώνεται.
Συνεπώς, ο μόνος τρόπος είναι να είναι επαρκές το πλεόνασμα του προϋπολογισμού προκειμένου να καλύπτει τη διαφορά. Εδώ η τρόικα προβλέπει: Μείωση των δημοσίων δαπανών (χωρίς τα τοκοχρεολύσια) από το 44,5% του ΑΕΠ το 2010 σε 33% το 2020. Σταθεροποίηση των εσόδων από το 39,5% του ΑΕΠ το 2010 σε 37,4% το 2020, αφού προηγουμένως έχουν ανέβει στο 41% για μερικά χρόνια.
Το εγχείρημα της μείωσης των δημοσίων δαπανών από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (45%) στο επίπεδο των λατινοαμερικάνικων οικονομιών (28%) αποτελεί ένα πρωτοφανές ιστορικά εγχείρημα «κοινωνικής μηχανικής», ένα μοναδικό σενάριο «βίαιης αποανάπτυξης». Η ιδέα είναι απλή. Ας κλείσουμε το 30% των σχολείων, των νοσοκομείων, των στρατοπέδων, των πανεπιστημίων, των δημοσίων οργανισμών κ.ο.κ. Ας διατηρήσουμε όμως τη φορολόγηση στα σημερινά, έστω λίγο αυξημένα, επίπεδα. Δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα επιτευχθεί ένας πλεονασματικός προϋπολογισμός της τάξης του 6% προκειμένου να εξυπηρετηθεί το δημόσιο χρέος. Γενναίες οι υποθέσεις εργασίας της τρόικας, αλλά απογοητευτικά τα αποτελέσματα. Το χρέος θα είναι στο 120% του ΑΕΠ το 2020, όσο ήταν και το 2009.
Η πιο ασταθής υπόθεση αυτού του τερατουργήματος είναι φυσικά ο παρονομαστής. Το ΑΕΠ. Το ΑΕΠ το 2009 ήταν 245 δισ. Μειώθηκε κατά 3,5% το 2010 και μάλλον κατά 5,5% το 2011. Προβλέπεται από την τρόικα να μειωθεί το 2012 άλλο 3%. Κοινώς, θα κινείται γύρω στα 210 δισ. Μετά προβλέπει να αυξηθεί. Ας υποθέσουμε όμως ότι θα συνεχίσει ο σημερινός ρυθμός συρρίκνωσης για λίγο ακόμα, 10 έως 20 μήνες. Κάθε μήνα, εδώ και 18 μήνες, η ελληνική οικονομία συρρικνώνεται κατά 2 δισ. ευρώ και οι άνεργοι αυξάνονται με ρυθμό 40.000 κάθε μήνα. Πολύ πριν αρχίσουμε να συζητάμε για σταθεροποίηση του προϋπολογισμού και αποτελεσματικότητα των μέτρων που παίρνονται, η εξέλιξη της πραγματικής οικονομίας θα έχει ακυρώσει τους προγραμματισμούς, όχι του χρόνου, αλλά του αμέσως προηγούμενου μήνα.
Το 2012 θα είναι, εάν κάτι δεν αλλάξει, μια πραγματική κόλαση, με πλήρη εκτροχιασμό των δημοσίων οικονομικών (κατάρρευση εσόδων και εκτίναξη των δαπανών που προορίζονται για επιδόματα ανεργίας και για διαχείριση «εκτάκτων καταστάσεων» στον δημόσιο τομέα).
Αυτό το οικονομικό τερατούργημα δεν έχει φυσικά καμία πιθανότητα εφαρμογής. Είναι οικονομικά αδιανόητο, ιστορικά πρωτόγνωρο, κοινωνικά απερίγραπτο και πολιτικά ανεφάρμοστο. Η απόφαση της 27ης Οκτωβρίου θα έχει την τύχη της 21ης Ιουλίου. Θα εξαφανιστεί από το τραπέζι καθώς η Ευρωζώνη θα δοκιμάζεται από πολύ ισχυρές πιέσεις και η ελληνική οικονομία θα συνθλίβ

από την ανάγνωση στην λαλιά

2011-10-30T19:19:00.000-07:00

Το κείμενο αυτό είναι συνέχεια παλαιότερων ανατρήσεών μου που σχετίζονται με το λόγο, την λαλιά και τη φιλαναγνωσία. Ο συνεχώς υποδαυλιζόμενος προβληματισμός σχετικά με τη διδασκαλία της λογοτεχνίας διά της τέχνης του ομιλείν, της τέχνης δηλαδή του να προσεγγίζεις τη λογοτεχνία μέσα από τη λαλιά, προκύπτει από την πρακτική - εμπειρική μου αναζήτηση και έρευνα πάνω στο θέμα, δουλεύοντας βιωματικά τόσο με μαθητές γυμνασίου, όσο και με ενήλικες.

Μεσούσης της εθνικής συμφοράς, στη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου 2011 τα παιδιά της ομάδας μας "ενστερνίστηκαν" το λόγο του Άξιον Εστί, συγκεκριμένα κάποια αποσπάσματα από τα Πάθη, αυτά που εγώ αυθαιρετώντας έκρινα ότι αρμόζουν στο δικό μας σήμερα. Ο λόγος προφανής, δε θα επεκταθώ. Θέλω μόνο να μοιραστώ, μέσα από αυτή την στον μικρό έστω κύκλο των λίγων αναγνωστών του βλογίου έκθεσή μου σε δημόσιο λόγο, κάποιες παρατηρήσεις που μπορεί να αποβούν χρήσιμες σε συναδέλφους φιλολόγους κατά τη διδασκαλία της λογοτεχνίας.

Η πρώτη αντίδραση των παιδιών όταν τους ανακοίνωσα ότι αντί άλλης γιορτής την 28η θα παρουσιάσουμε το Άξιον Εστί (με τα τραγούδια του) ήταν πάγωμα. Κρύο ρεύμα απλώθηκε παντού στο αμφιθέατρο. Και αιωρήθηκαν άφωνες διερωτήσεις; "Μήπως κάτι τέτοιο είναι πολύ βαρύ, καταθλιπτικό;". "Μήπως βαρεθούν οι θεατές;" κλπ.

Η δεύτερη αντίδραση των παιδιών, όταν άρχισα να τους διαβάζω τα πρώτα κείμενα ήταν μια δυσκολία να εστιάσουν την προσοχή τους σ' αυτό που άκουγαν. Το διάβαζα τουλάχιστον δύο φορές. Έβλεπα στο βλέμμα τους απορία. Τι στο καλό θέλει να πει ο ποιητής, η πρώτη και κύρια. Η δεύτερη: τι στο καλό παθαίνει η καθηγήτρια κι όταν το διαβάζει νιώθει ότι την αφορά προσωπικά;

Καμιά από τις δύο αυτές απορίες φυσικά δεν απαντιέται. Τουλάχιστον με το μυαλό.

Εντύπωση επίσης τους προκάλεσε η φόρμα των πεζών κειμένων του Ελύτη.

Ώρα την ώρα και μέρα τη μέρα, το τοπίο έβλεπα να ξεκαθαρίζει στη σκέψη τους και η απορία σχετικά με το νόημα του κάθε ποιήματος ή πεζού να απαντιέται σταδιακά, χωριστά στο κάθε ένα παιδί της ομάδας και συνολικά σε όλους μαζί, καθώς μοιράζαμε τα κομμάτια που θα έλεγε ο καθένας και αναγκάζονταν να τα μιλάνε. Τότε, πάντα με κριτήριο ένα λάθος τονισμό, ένα μπουρδούκλωμα της γλώσσας, ένα προσωδιακό λάθος ομιλίας, τους πίεζα να αντιληφθούν άμεσα τη νοηματική αλληλουχία των συμφραζομένων, ακόμα κι αν αυτή ήταν κρυμμένη πίσω από δισδιάκριτα λεκτικά παντρέματα. Ψάχναμε την κατανόηση μέσω του συνειρμού, μέσω της αίσθησης και του συναισθήματος που γεννούν κάποιοι συνδυασμοί φωνηέντων, συμφώνων κι αταίριαχτων μεταξύ τους λέξεων, πάντα με στόχο αυτό, η ανάγνωση να γίνει ΟΜΙΛΙΑ. Το τοπίο ξεκαθάρισε ακόμα περισσότερο όταν τα παιδιά άρχισαν να εφαρμόζουν το κάθε ποίημα και πεζό από τα Πάθη στο δικό μας σήμερα και να το καθρεφτίζουν σ' αυτό που ζει η Ελλάδα αυτή τη στιγμή.

Για μένα η καλύτερη διδακτική προσέγγιση της λογοτεχνίας είναι ο μαθητής να ενστερνιστεί ο ίδιος προσωπικά το έργο της τέχνης. Δεδομένου ότι η σχέση του έργου της τέχνης με τον κάθε αποδέκτη του, είναι ένας μυστικιστός δεσμός - κι αυτό που λέω με τίποτα δεν αντιτίθεται στην ανάγκη για ανάλυση και το ξεκλείδωμα του έργου της τέχνης (π.χ. βλέπε την τεράστια συμβολή του Βάρναλη στη μελέτη του έργου του Σολωμού ή τις εξαιρετικές ερμηνευτικές προσεγγίσεις του Μαρωνίτη, ή του Μουλλά) προαπαιτείται της κάθε ανάλυσης μια αληθινή, αυθεντική ανάγνωση (ανα-γιγνώσκω = μαθαίνω απ' την αρχή, ξανά, τη γνώση μέσα στην οποία ζω). Τα παιδιά της ομάδας μας που μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν το Άξιον Εστί έπρεπε με κάποιους δικούς τους υπόγειους δρόμους, που εγώ δεν θα τους μάθω ποτέ, να βρεθούν μέσα στο ποίημα. Δουλειά του δασκάλου πρωτογενής είναι όχι να τους διδάσκει το ποίημα, αλλά τον τρόπο να βρίσκουν τους δρόμους προς το ποίημα, το οποίο άλλωστε, όπως λέει κι ο ποιητής "είναι παντού".

Η αποστήθιση είναι μια διαδικασία ενστερνισμού και ως τέτοια πρέπει να ασκείται συνειδητά. Δεν μαθαίνω απ' έξω μηχανικά ένα κατεβατό, αυτό που μαθαίνω το κοσκινίζω κατά τη διάρκεια της απομνημόνευσης, κάνοντάς το κτήμα μου. Ενδιαφέρον έχει ότι και στις δυο λέξεις (αποστήθιση και ενστερνισμός) περιέχεται ο χώρος της καρδιάς, "στήθος" και "στέρνο". Για μένα αυτό δηλώνει τη διαδικασία του ψυχικού εμποτισμού που γεύεται ο άνθρωπος μέσω της επαφής του με την τέχνη, εμποτισμός που πάντα και μόνο γίνεται χάρη στις ευγενείς ιδιότητες αυτής της υποστασιακής ευλογίας που ονομάζουμε "καρδιά". Πιθανόν ένας νευροφυσιολόγος να είχε πιο ολοκληρωμένες παρατηρήσεις να κάνει σχετικά με αυτή τη μαθησιακή διαδικασία μέσω βιώματος, δεδομένου ότι έχει πλέον τεκμηριωθεί ότι δραστηριοπούνται διαφορετικοί νευρώνες του εγκεφάλου σε κάθε περίπτωση. Το πρόβλημα της ελληνικής, και όχι μόνο, εκπαίδευσης είναι ότι θέλει οι μαθητές να καταλάβουν το Μαρωνίτη και το Μουλλά ερήμην του Καβάφη και του Βυζηινού. Δηλαδή να παίρνουν μόνο πληροφορίες σχετικά με την ποίηση και την πεζογραφία και όχι άμεση γνώση, που είναι μόνο η πληροφορία που δίνει η καρδιά, το στήριγμα για την κάθε μορφή γνώσης.

Οι παραπάνω σκέψεις είναι απαύγασμα των παρατηρήσεων που έκανα στην "αναγνωστική" πρόοδο των παιδιών της ομάδας κατά την διάρκεια των προβών. Το συνεχές αίτημα από τη μεριά μου ήταν: ΜΙΛΑ το κείμενο. ΠΕΣ ΤΟ στον διπλανό σου, στον απέναντί σου, σ' έναν φανταστικό θεατή που τον τοποθετείς εσύ όπου θέλεις. Η λαλιά είναι αίγλη, όταν απλώνονται τα φωνήεντα, χτυπούν τα σύμφωνα στο έρκος των οδόντων και ο συνδυασμός τους παράγει την ηδονή του λόγου. Σε μεγάλο βαθμό τα παιδιά το πέτυχαν αυτό. Οικειοποιήθηκαν το λόγο του Ελύτη και τον έκαναν προσωπικό τους καημό. Αυτή ήταν και η πρωτογενής θεατρική μας συνθήκη: να φύγει ο λόγος από τα χείλη περιβεβλημένος αξιοπρέπεια, θυμό και περηφάνια.

jiagogina

Χρήστου Γιανναρά, Δεν βρέθηκαν ούτε δέκα

2011-10-30T15:47:00.000-07:00

Mε το ανθρώπινο υλικό που διαθέτουν τα δύο κόμματα εξουσίας, η συντελεσμένη καταστροφή της χώρας είναι αδύνατο να μην εξελιχθεί σε ιστορική τραγωδία. Kαι εντελώς αδύνατο να στοιχειοθετηθεί προοπτική ανάκαμψης. Δεκαεφτά μήνες τώρα περιφρονείται βάναυσα η στοιχειώδης λογική: Δεν είναι δυνατό οι αυτουργοί της καταστροφής να διαχειρίζονται τη σωτηρία μας από τις εφιαλτικές συνέπειες των εγκλημάτων τους.

Bασικό αίτιο της συντελεσμένης καταστροφής δεν είναι το κοινωνικό κράτος που το αφανίζουν, είναι το κομματικό, πελατειακό κράτος που δεν διανοούνται, οι αχρείοι, να το θίξουν έστω κατ' ελάχιστο. Eίναι σκέτη παράνοια να περιμένουμε από τους φαύλους να πατάξουν τη φαυλότητα, από τους αποδεδειγμένα σπιθαμιαίους και ιδιοτελείς να συνεγείρουν την κοινωνία σε τιτάνιο άθλημα δημιουργικού μόχθου και αυταπάρνησης.

Σε δεκαεφτά ολόκληρους μήνες, από τους διακόσιους τριάντα εννέα βουλευτές κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν βρέθηκαν ούτε δέκα να λογαριάσουν την κοινωνία και την πατρίδα πριν από το κόμμα, πριν από την αρρωστημένη εξουσιολαγνεία τους. Aς ήταν έστω δέκα με ασυμβίβαστη ανιδιοτέλεια, στοιχειώδη νοημοσύνη και πατριωτισμό. Tόσον πατριωτισμό που να μην αντέχει την ντροπή, τη διεθνή διαπόμπευση του ελληνικού ονόματος κάθε μέρα. Kαι τόση νοημοσύνη που να αντιλαμβάνεται τι αντιπροσωπεύει το άδειο βλέμμα του πρωθυπουργού, γιατί τον κατέδωσε ο Στρος-Kαν σαν εντεταλμένο να οδηγήσει την Eλλάδα στο ΔNT, γιατί τόση η μικρόνοια και ευτέλεια των κειμένων που τον βάζουν να εκφωνεί. Aς υπήρχαν έστω δέκα βουλευτές που να καταλαβαίνουν τη σπαραχτική μετριότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τη μικρομπακαλική του ατολμία να βάλει νυστέρι στο σάπιο κόμμα του.

Aρκούσαν δέκα βουλευτές για να πετύχουν το καίριο: Nα εξαναγκάσουν τις ηγεσίες τους σε απόσυρση από την πολιτική σκηνή. Nα συμφωνήσουν τα δύο κόμματα για τον σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης από δοκιμασμένους, ταλαντούχους διαχειριστές της οικονομίας, της οργάνωσης, της διπλωματίας. Mε περιορισμένους στόχους: Nα διαχειριστεί ευφυώς τη χρεοκοπία.

- Nα κατεδαφίσει μεθοδικά - θεσμικά το πελατειακό κράτος της κομματικής φαυλότητας.

- Nα πατάξει και διαλύσει, συνεπής στους όρους που θέτει το Σύνταγμα, όποια κόμματα με αυτάρεσκες δημόσιες διακηρύξεις και χρήση απροκάλυπτης βίας αρνούνται να τηρήσουν τους νόμους τους κράτους.

- Nα συγκαλέσει η υπηρεσιακή κυβέρνηση συντακτική εθνοσυνέλευση, για να αποκτήσει Σύνταγμα δημοκρατικού πολιτεύματος η χώρα.

Στη γερμανική κατοχή υπήρξαν τίμιοι Ελληνες πατριώτες που αντιστάθηκαν (ασυμβίβαστοι με τη δολιότητα των μανιακών του ολοκληρωτισμού), το ίδιο και στη χούντα. Διακινδύνευσαν, βασανίστηκαν, θυσιάστηκαν.

Σήμερα η Eλλάδα ατιμάζεται, εξανδραποδίζεται, καταδικάζεται να μείνει στο περιθώριο για δεκαετίες. Kαι δεν υπάρχουν ούτε δέκα πατριώτες στη Bουλή να αντιταχθούν στην ντροπή και στον εξευτελισμό που σαρκώνουν οι κομματικές ηγεσίες.

Δυο διευκρινίσεις: Γιατί όλη η ευθύνη αποκλειστικά και μόνο στους βουλευτές, γιατί απαλλάσσουμε τους πολίτες από το χρέος να υπερασπίσουν τα μέγιστα και τα τίμια του ατομικού και συλλογικού βίου; Διότι, απλούστατα, δεν υπάρχουν τρόποι και πρακτικές να αντιδράσει ο πολίτης σήμερα.

- Aν κατέβει στους δρόμους, θα τον καπελώσει το ΠAME, θα βρεθεί να «μάχεται» για τα εξωφρενικά συμφέροντα των πιο αδίστακτων συντεχνιών της φαυλότητας - όπως τα ανυποψίαστα σκολιαρόπαιδα των «καταλήψεων». Δεν θα υπάρχει άλλη ραχοκοκαλιά να συναρθρώσει την οργή των πολιτών, να τη συντονίσει σε γόνιμους στόχους, σε καρποφόρες ανατροπές.

- Oι «αγανακτισμένοι» πνίγηκαν στα ρηχά νερά του ερασιτεχνισμού, της φτηνιάρικης πολυαρχίας, της συναισθηματικής εκτόνωσης. Kάτι ανάλογο και η «Σπίθα» του Mίκη.

- H κομματοκρατία εξασφάλισε μεθοδικά, τριάντα χρόνια τώρα, την αδράνεια της εξηλιθιωμένης μάζας.

- Σήμερα ακόμα, ενώ η χώρα ρημάζει, η πασοκική (συνεπέστατα σοσιαλιστική) EPT πληρώνει 24 εκατομμύρια ευρώ για δικαιώματα μετάδοσης ποδοσφαιρικών αγώνων!

H δεύτερη διευκρίνιση:

- Ποιος εγγυάται ότι τα πρόσωπα στα οποία θα συμφωνήσουν τα δύο κόμματα εξουσίας, προκειμένου να σχηματιστεί «κυβέρνηση προσωπικοτήτων», δεν θα είναι οι γνωστοί μαϊντανοί παρακεντέδες κάθε εξουσίας;

- Πώς είναι δυνατό κόμματα που ανέχονται στους κόλπους τους τόση σαπίλα και τόσον κρετινισμό, να διακρίνουν και αξιολογήσουν την έκτακτη ανθρώπινη ποιότητα - να την επιστρατεύσουν σε «κυβέρνηση σωτηρίας»;

- Ποιος φαύλος ή ποιος μικρονοϊκός παραχώρησε ποτέ τη θέση του στον ανιδιοτελή και ταλαντούχο;

Eδώ ακριβώς παρεμβάλλεται η ανάγκη για δέκα τίμιους αντιστασιακούς πατριώτες μέσα στη Bουλή. Που δεν θα διστάσουν να ελέγξουν με την ψήφο τους την ποιότητα όσων ανθρώπων προταθούν για την κυβέρνηση σωτηρίας. Aυτή τη φορά να μπει ο πήχυς, πραγματικά, πολύ ψηλά. Για αδυσώπητο έλεγχο. Eίναι θέμα, σχεδόν, ζωής ή θανάτου για τον ελλαδικό Eλληνισμό.

Σε τέτοιες ώρες το κύρος ανθρώπων και θεσμών μπορεί να είναι πολύ πιο αποτελεσματικό από τις συμβατικές εξουσιαστικές προνομίες.

- Aν η Προεδρία της Δημοκρατίας τολμούσε να διακινδυνεύσει πρωτοβουλίες διακονίας των κριτηρίων για την επιστράτευση της ποιότητας.

- Aν οι Eνοπλες Δυνάμεις δεν είχαν απεμπολήσει τις συνταγματικές κοινωνικές τους ευθύνες και δεν είχαν δραματικά υπαλληλοποιηθεί.

- Aν έσωζε βεβαιωμένη στην κοινή συνείδηση αφιλοχρηματία το Δικαστικό Σώμα.

- Aν η Eκκλησία δεν ήταν ηθικολογική φιοριτούρα του δημόσιου βίου. Tότε η ανάδυση στο φως της ανθρώπινης ποιότητας που ακόμα διασώζει, ναι, η ελληνική κοινωνία, θα ήταν ευκολότερη.

Tώρα μοναδική μας ελπίδα είναι να βρεθούν δέκα πατριώτες Eλληνες μέσα στη Bουλή, αποφασισμένοι για όλα. Tην καταστροφή την αντέξαμε αρκετές φορές: το '97, το '22, το '46 - 49.

Tην ντροπή δεν αντέχουμε, τον εξευτελισμό. Γι' αυτό και δεν υπάρχει συχώρεση για τα σπιθαμιαία, ιδιοτελή ανθρωπάρια που κυβερνάνε την Eλλάδα σήμερα.

http://yannaras.gr

Γιατί κλαις, Πρόεδρε; Της Νίνας Γεωργιάδου

2011-10-30T15:36:00.000-07:00

Τ’ αληθινά δάκρυα απεχθάνονται το φως της δημοσιότητας.

ΜΠ. ΜΠΡΕΧΤ

28 Οκτώβρη 2011

Είδα το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να ορθώνεται.

Είδα το φάσκελο του έφηβου στους κομισάριους.

Είδα τους νέους ν’ αποστρέφουν το βλέμμα απ’ την εξέδρα του καίσαρα.

Είδα το πένθος στα άσπρα πουκάμισα.

Είδα τη σημαία να ατενίζει το λαό.

Είδα στις μπάντες με μαύρες κορδέλες

Είδα την απόγνωση να γίνεται οργή,

την οργή να παίρνει στόμα,

το στόμα να καταριέται και ν’ απαιτεί.

ΕΠΕΛΑΣΗ, ΠΑΡΕΛΑΣΗ, ΠΡΟΕΛΑΣΗ.

Στην τελετή παράδοσης της προεδρίας το 2005, η αποχωρούσα πρόεδρος, κ. Ψαρούδα Μπενάκη, τονίζει: «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν», «Τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές, καθώς θα μπορούν να προστατεύονται αλλά και να παραβιάζονται, από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων», «Η δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμαστεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης».

Έκτοτε η κ. Μπενάκη εξαφανίστηκε από το πολιτικό προσκήνιο, ενώ τη δήλωσή της δεν καταδέχτηκε να σχολιάσει κανένας εμβριθής αναλυτής, κανένας ειδικός παραθυρολάγνος. Σ’ αυτή την απίστευτη δήλωση, θα μπορούσατε τουλάχιστον να πείτε πως, όσον αφορά την προεδρία της δημοκρατίας, θα αποκρούσετε τέτοια μαύρα ενδεχόμενα και θα προστατέψετε την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα των ανθρώπων… Εσείς τότε, κύριε πρόεδρε, απαντήσατε μ’ ένα ασυνάρτητο «ευχαριστώ».

Η «λαϊκή κυριαρχία», που αναφέρεται στον πρόλογο του συντάγματος και που με τόσο ωραία λογάκια διατυμπανίστηκε από το μεγάλο παραμυθά στο «συμβόλαιο με το λαό», συρρικνώθηκε στην υπογραφή του νεογιάπη υπουργού οικονομικών και παραοικονομίας.

Από τις 6 Μάη 2010 και στο εξής, ο εκάστοτε αυτός αποφασίζει την ανανέωση των συνθηκών παράδοσης της χώρας, καταδεχόμενος ενίοτε να σας ενημερώνει. Οι πολλοί των ‘έγκριτων’ συνταγματολόγων και οι συνυπεύθυνοι συνυπουργοί κατάπιανε αμάσητη την πιο κατάφωρη παραβίαση του. Η χώρα παραδόθηκε στο στόμα του λύκου. Άρχισε η μεγάλη νύχτα για το λαό. Εσείς τότε εκκωφαντικά, και οπωσδήποτε χωρίς να δακρύσετε, σιωπήσατε, κύριε πρόεδρε.

Και όσο έβλεπαν με πόση άνεση συνυπογράφετε, αποφάσισαν να μην μπαίνουν καν στον κόπο. Ούτε εκείνοι, ούτε εσείς. Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση, οι δυο μαύρες νεκρολογίες. δεν φέρνουν καν τη δική σας υπογραφή. Όχι γιατί την αρνηθήκατε, όπως θα ‘πρεπε ως εγγυητής του Συντάγματος, αλλά γιατί σας θεώρησαν - τόσο απαξιωτικά για σας, τόσο καταστροφικά για τη χώρα - δεδομένο. Κι όμως δε δακρύσατε.

Όταν ο υπογραμμένος από εσάς νόμος περί συλλογικών διαπραγματεύσεων και το άρθρο 22 του Συντάγματος περί προστασίας της εργασίας, «ηθικής και υλικής εξύψωσης του εργαζόμενου» και άλλα τέτοια μπλα-μπλα, έγιναν κουρέλι από ένα μνημόνιο ενταφιασμού της στοιχειώδους εργασιακής αξιοπρέπειας, αποδεχτήκατε το κουρέλιασμα. Μόνο που δεν κουρελιαζόντουσαν λέξεις και κατ’ επίφαση διακηρύξεις , αλλά οι ζωές χιλιάδων ανθρώπων. Εσείς τότε, επιλέξατε το ρόλο του μητροπολίτη των ευχελαίων και, χωρίς να δακρύσετε, παραμείνατε στη θαλπωρή της σιωπής.

Και όσο έβλεπαν με πόση άνεση συνυπογράφετε, σας έφερναν για επικύρωση τον ένα θάνατο, μετά τον άλλο. Και να και ο Καλλικράτης, που έρχεται κομίζοντας την αποδόμηση της χώρας. Ένας νόμος που η ψυχή του συνοψίζεται στο τρίπτυχο: ομοσπονδιοποίηση, συγκεντρωτισμός, ιδιωτικοποίηση.

- Υπογράψτε, κύριε πρόεδρε.

- Τι είναι αυτό;

- Ο νόμος νούμερο 3852/10.

- Και σε τι αφορά;

- Στο «νοικοκύρεμα, τη μεταρρύθμιση, τον εκσυγχρονισμό».

Τόσο ανυποψίαστος πια στο βιασμό των εννοιών; Στο νούμερο 3852/10, υπογράψατε τη συγχώνευση σχολείων, το κλείσιμο νοσοκομείων, την εγκατάλειψη του ορεινού χωριού, την προαναγγελία των «ελεύθερων ζωνών». Εσείς τότε ζητήσατε καινούρια πένα για να βάλετε αδάκρυτα την ευδιάκριτη επικύρωση.

Όταν ο ευτραφής εγγονός του Πάγκαλου προανήγγειλε την αντισυνταγματική κατάργηση της μονιμότητας, ο καθηγητής του συνταγματικού Δικαίου, κ. Αντώνης Μανιτάκης, δήλωσε: «Δεν τολμώ να φανταστώ ότι θα υπάρξει ελληνική κυβέρνηση που θα το επιχειρήσει. Το θεωρώ ούτως ή άλλως απάνθρωπο: και μόνη η σκέψη του με ξεπερνά ως νομικό, ως συνταγματολόγο, ως δημοκρατικό πολίτη».

Αυτή θα έπρεπε να είναι δική σας δήλωση. Δεν έγινε ποτέ. Αντίθετα, όταν προχθές σας έφεραν το νόμο «περί νέου ενιαίου μισθολογίου», ρωτήσατε τι πάει να πει «έφεδρος». Οι επιμελητές των λογοτεχνικών αυτών κειμένων σας εξήγησαν: «τους απονέμουμε αξιώματα, κύριε πρόεδρε». Εσείς τότε αμολήσατε, χωρίς να δακρύσετε, άλλη μια φαρδιά-πλατιά υπογραφή.

Και να μια καταιγίδα νόμων και υπονόμων για κατώτατους μισθούς, ημερήσιες συμβάσεις, χαράτσια και δεκάτες, επιβολή τέλους ακινήτου σε ανθρώπους με αναπηρία 75% και σε άνεργους, προκαταβολικές απαλλαγές των υπουργών από κακουργήματα ενάντια στη χώρα. Κοντέψατε να πάθετε τενοντίτιδα απ’ τις πολλές υπογραφές κι όμως δε διστάσατε να επικυρώνετε, χωρίς να δακρύζετε, κύριε πρόεδρε.

Κι όταν ξεμπέρδεψαν με τα βραχυπρόθεσμα, σας έφεραν προς υπογραφή τα ‘μεσοπρόθεσμα’. Το κατοχικό φιρμάνι που επισείει την εσχάτη προδοσία, με μπιτ παρά ξεπούλημα όλου του πλούτου αυτού του κατασπατηλημένου λαού, με υποχρέωσή του, λέει, να συντηρεί τα πουλημένα και να εγγυάται και δάνεια για τους αγοραστές. Ούτε και τότε δακρύσατε και επιπλέον συνυπογράψατε.

Από την ώρα που διαβάσαμε για τον πρώτο απελπισμένο που αυτοκτόνησε γιατί δεν άντεξε την απόλυση, την ανεργία, την εξαθλίωση, το άδειο βλέμμα του παιδιού του μέχρι σήμερα, μεσολάβησαν δεκάδες αυτόχειρες. Τι θλιβερή πρωτιά η χώρα του ήλιου, του απέραντου γαλάζιου, του τουριστικού μύθου να είναι σήμερα πρώτη σε αυτοκτονίες σε όλη την Ευρώπη. Ούτε όμως και γι’ αυτό δε δακρύσατε ποτέ, κύριε πρόεδρε.

Και όταν τα χημικά και τα δακρυγόνα πνίγουν την Αθήνα και τρέχουν ποτάμια τα δάκρυα αυτών που επιμένουν να μην αυτοκτονούν και να διεκδικούν το δικαίωμα τους στη ζωή, και το χαμένο γέλιο των παιδιών τους, τι σόι μόνωση έχει το προεδρικό μέγαρο, ώστε να μην τρέχει ένα δικό σας δάκρυ, κύριε πρόεδρε;

Είχατε τρεις επιλογές: τη συνενοχή, την άρνηση να επικυρώσετε όλη αυτή την αντισυνταγματική, δηλητηριώδη νομοκαταιγίδα και – αν σας ήταν δύσκολο να προκαλέσετε πολιτειακό ζήτημα – την ηρωική έξοδο, με μια αξιοπρεπή παραίτηση.

Ας αφήνατε κάποιον, που δεν πολέμησε τους Ναζί, να υπογράφει τον ένα θάνατο μετά τον άλλο. Κάνατε τις επιλογές σας.

Δεν θέλω να λαϊκίζω, κύριε πρόεδρε, όμως όταν χτες αναφερθήκατε στη συμμετοχή σας στο αντιναζιστικό αγώνα, σκεφθήκατε πόσες χιλιάδες, από τους τότε συναγωνιστές σας, έφαγε η εξορία, ο ταγματασφαλίτης, τα βασανιστήρια; Πόσοι έμειναν ανώνυμοι, θαμμένοι για πάντα στον ομαδικό τάφο του Άγνωστου στρατιώτη; Πόσοι από αυτά τα «τιμημένα γηρατειά» πρέπει σήμερα να επιλέξουν ανάμεσα στο φαΐ και το φάρμακο γιατί η σύνταξή τους δε φτάνει; Ότι για τους ανθρώπους αυτούς που δούλεψαν σκληρά, η δική σας ετήσια αμοιβή των 447.000 ευρώ αγγίζει τα νούμερα των συμπαντικών μετρήσεων;

Σκεφθείτε μόνο ότι για το συνταξιούχο των 500 ευρώ – που με τη δική σας πάλι υπογραφή ξεπερνά το αφορολόγητο των 5000 – η ετήσια αμοιβή σας αντιστοιχεί σε 75 χρόνια πεντακοσάρικου.

Αν δακρύζατε για όλα αυτά ή γιατί ανθρώπινα αισθανθήκατε πολύ τυχερός, κατανοητό, κύριε πρόεδρε. Θυμηθείτε μόνο από την αστείρευτη λαϊκή θυμοσοφία πως «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».
Αν κλαίγατε γιατί είδατε κι εσείς το παιδί στο αναπηρικό καρότσι να αποστρέφει το κεφάλι και τον έφηβο να φασκελώνει τους κομισάριους της εξέδρας που τους χαντακώνουν τη ζωή, θα ήταν τιμή σας.

Και τέλος – γιατί η πολλή κλαυσιλογία καταντάει αηδία – μην ντρέπεστε για μας, κύριε πρόεδρε. Κρατείστε τη ντροπή και μοιραστείτε την μ’ αυτούς που επισκέπτονται το προεδρικό μέγαρο για μια καινούργια υπογραφή που αφορά στο ξεπούλημα της χώρας και την ερήμωση του λαού.

Δε ζητήσαμε από τους πατεράδες και παππούδες μας να πολεμήσουν το Δ’ Ράιχ και τους σημερινούς δωσίλογους γιατί αυτό αντιστοιχεί σε μας. Δεν τους ζητάμε όμως να παίξουν και το ρόλο του Αβραάμ.
Δεν είμαστε πρόβατα και δεν θα πάμε ποτέ εκούσια στο σφαγείο.
Και, κύριε πρόεδρε, θυμηθείτε πως όποιος μετράει πρόβατα, στη γλώσσα του Αισχύλου, θα ‘χει τον ύπνο του Αγαμέμνονα.

Νίνα Γεωργιάδου, Κάλυμνος, 29-10-11

ΠΗΓΗ: 29-10-2011, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=49205

δυνάμεις του Αιγαίου, του Κόκκινο Άλογο

2011-10-30T11:59:00.000-07:00

ποίηση Οδυσσέα Ελύτη

- Ε που πας Γυναίκα με το μυτερό καπέλο και άλλο δεν αντέχω

- Στις τζιτζιφιές τις κόκκινες πηγαίνω και στα κρεμαστά νερά που βαφτισμένον σ' έχω

- Έφτασαν άνθρωποι κακοί κι από τα χρόνια μου έκλεψαν μια μέρα

- Είναι ο αέρας περαστός εκεί και μένουν οι κακοί από πέρα

- Δώσε φιλάκι του Χριστού στο πιο μικρό λουλούδι πες να με θυμάται

- Πως μίκρυνε θα πω η αυλή και το παιδί που σ' έκοψε κοιμάται

- Μαστόροι εσείς και παραγιοί φέρτε μου έναν κουβά με ασβέστη

- Κι εγώ πηγαίνω του Θεού να πω Γειά κι αληθώς Ανέστη.

Υ.Γ.: αφιερωμένο σε μια νεαρή χηνούλα που πριν λίγες μέρες είχε γενέθλια

jiagogina

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ από τα ΠΑΘΗ

2011-10-28T05:18:00.000-07:00

πάλι για το δικό μας σήμερα.

Aφιερωμένο σε όσους ανάγκασαν τον Παπούλια να αποχωρήσει.

jiagogina

ΙΓ΄

ΑΝΟΜΙΕΣ εμίαναν τα χέρια μου, πως να τ' ανοίξω;
Κουστωδίες γεμίσανε τα μάτια μου, που να κοιτάξω;
Γιοι των ανθρώπων, τι να πω;
Τα φριχτά σηκώνει η γης κι η ψυχή τα φριχτότερα!
Εύγε πρώτη νεότης μου και αδάμαστο χείλι
που το βότσαλο δίδαξες της τρικυμίας
και στις μπόρες μέσα, της βροντής αντιμίλησες
Εύγε πρώτη νεότης μου!
Τόσο χώμα στις ρίζες μου έριξες, που κι η σκέψη μου χλόισε!
Τόσο φως μες στο αίμα, που κι η αγάπη μου πήρε
το κράτος και το νόημα τ' ουρανού.
Καθαρός είμαι απ' άκρη σ' άκρη
και στα χέρια του Θανάτου άχρηστο σκεύος
και στα νύχια των αγροίκων, λεία κακή.
Γιοι των ανθρώπων, να φοβούμαι τι;
Πάρετέ μου τα σπλάχνα, τραγούδησα!
Πάρετέ μου τη θάλασσα με τους άσπρους βοριάδες,
το πλατύ το παράθυρο γεμάτο λεμονιές,
τα πολλά κελαηδίσματα, και το κορίτσι το ένα
που και μόνον αν άγγιξα η χαρά του μου άρκεσε
πάρετέ μου, τραγούδησα!
Πάρετέ μου τα όνειρα, πως να διαβάσετε;
Πάρετέ μου τη σκέψη, που να την πείτε;
Καθαρός είμαι απ' άκρη σ' άκρη.
Με το στόμα φιλώντας εχάρηκα το παρθένο κορμί.
Με το στόμα φυσώντας χρωμάτισα τη δορά του πελάγους.
Τις ιδέες μου όλες ενησιώτισα.
Στη συνείδηση μου έσταξα λεμόνι.

Άξιον Εστί, από τα Πάθη

2011-10-28T05:00:00.000-07:00

αφιερωμένο κι επετειακό....

Ζ΄

ΗΡΘΑΝ

ντυμένοι "φίλοι"

αμέτρητες φορές οι εχθροί μου

το παμπάλαιο χώμα πατώντας.

Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.

Έφεραν το Σοφό, τον Οικιστή και το Γεωμέτρη

Βίβλους γραμμάτων και αριθμών,

την πάσα Υποταγή και Δύναμη, το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.

Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.

Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν' αρχινίσει παιχνίδι·

ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές.

Έστησαν και θεμέλιωσαν

στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα

πύργους κραταιούς κι επαύλεις

ξύλα κι άλλα πλεούμενα

τους Νόμους, τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα

στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.

Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.

Ούτε καν ένα χνάρι θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε·

ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει.

Έφτασαν

ντυμένοι "φίλοι"

αμέτρητες φορές οι εχθροί μου,

τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.

Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε

παρά μόνο σίδερο και φωτιά.

Στ' ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα

μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Η΄

ΗΡΘΑΝ

με τα χρυσά σειρήτια

τα πετεινά του Βορρά και της Ανατολής τα θηρία!

Και τη σάρκα μου στα δύο μοιράζοντας

και στερνά στο συκώτι μου επάνω ερίζοντας

έφυγαν.

"Γι' αυτούς, είπαν, ο καπνός της θυσίας

και για μας της φήμης ο καπνός

αμήν".

Και την ηχώ σταλμένη από τα περασμένα

όλοι ακούσαμε και γνωρίσαμε.

Την ηχώ γνωρίσαμε και ξανά

με στεγνή φωνή τραγουδήσαμε:

Για μας, για μας το ματωμένο σίδερο

και η τριπλά εργασμένη προδοσία.

Για μας η αυγή στο χάλκωμα

και τα δόντια τα σφιγμένα ως την ώρα την ύστερη

ο δόλος και τ' αόρατο γάγγαμο.

Για μας το σύρσιμο στη γης

ο κρυφός όρκος μες στα σκοτεινά

των ματιών η απονιά

και η ποτέ καμιά, καμιά ποτέ Ανταπόδοση.

Αδελφοί μας εγέλασαν!

"Γι' αυτούς, είπαν, ο καπνός της θυσίας

και για μας της φήμης ο καπνός

αμήν".

Αλλά σύ μες στο χέρι μας το λύχνο του άστρου

με το λόγο σου άναψες, του αθώου στόμα

θύρα της Παράδεισος!

Την ισχύ του καπνού στο μέλλον βλέπουμε

της πνοής σου παίγνιο

και το κράτος και τη βασιλεία του!

Μ. Γλέζος: "Σήμερα αποκαταστάθηκε το πραγματικό νόημα της 28ης Οκτωβρίου!"

2011-10-28T04:49:00.000-07:00

“Σήμερα αποκαταστάθηκε το πραγματικό νόημα της 28ης Οκτωβρίου! Πριν από 71 χρόνια ο λαός μας είπε το “όχι” όπως έκανε και σήμερα. Και το νόημα της ημέρας είναι αυτό. Οι παρελάσεις να γίνονται μπροστά στο λαό, όπως συμβαίνει σήμερα στη Θεσσαλονίκη!”. Αυτό δήλωσε ο Μανώλης Γλέζος μιλώντας λίγο μετά τις 12.30 σε τηλεοπτικό σταθμό, δίνοντας τη πραγματική διάσταση των γεγονότων. Μπράβο Μανώλη!

Ακούστε όλα όσα δήλωσε για τις παρεμβάσεις του κόσμου και ειδικά της Θεσσαλονίκης, το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς:

http://left-news.blogspot.com/2011/10/28_28.html

γιάννης ιωάννου...

2011-10-27T12:24:00.000-07:00

η ελληνική απάντηση στην όπερα σε λαϊκές αγορές

2011-10-27T12:21:00.000-07:00

Αποδοκιμασίες κατά Τρισέ: «Εσύ μπορείς να ζήσεις με 470 ευρώ;»

2011-10-27T11:56:00.000-07:00

μου το στείλαν και το αναρτώ. Δείτε το!

Ανακοίνωση για την παρέμβαση στην ομιλία Τρισέ στο Βερολίνο

Τη Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου και ώρα 6 μ.μ., στο αμφιθέατρο Audi Max του Πανεπιστημίου Χούμπολντ ξεκίνησε η προγραμματισμένη ομιλία του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), κ. Τρισέ*. Η ομάδα Real Democracy Now! Berlin/GR, υποδέχτηκε τον πρόεδρο της ΕΚΤ, σύμφωνα με το δικό της σχέδιο.

Το αμφιθέατρο ήταν γεμάτο. Στις πρώτες σειρές οι πανεπιστημιακοί, οι πολιτικοί, οι επιχειρηματίες και οι δημοσιογραφοι. Πίσω οι φοιτητές και λοιποί πολίτες. Ανάμεσά τους και 14 μέλη της ομάδας μας, ακροβολισμένοι ανα δύο ή τρεις στο ακροάτηριο. Στις 6.30 μ.μ. ο κ. Τρισέ ανέβηκε στο βήμα.
Στις 6.40, όπως είχαμε σχεδιάσει, δύο από εμάς άνοιγουν και κρατούν σιωπηλοί το πρώτο πανό: "Say no to the debt tyranny" - όχι στην τυρανία του χρέους. Οι άνδρες της ασφάλειας δεν αντιδρούν, ο κ. Τρισέ συνεχίζει να μιλά, οι κάμερες στρέφονται στο πανό, ο κόσμος κοιτάζει με περιέργεια. Στις 6.45, τρεις, παντα σιωπηλοί, ανοίγουν το δεύτερο πανό: «Έξω η Τρόικα από την Ελλάδα». Ακολουθεί και το τρίτο (πάντα στα αγγλικά)
«Όχι άλλα χρήματα για τις τράπεζες». Το κοινό ψιθυριζει, η ασφάλεια εξακολουθεί να μην αντιδρά, ενώ ο κ. Τρισέ καταφεύγει στο φημισμένο τέχνασμα των "μεγάλων ανδρών": στην αλλαζονική αδιαφορία και με επιμονή συνεχίζει τον μονόλογό του. Μονόλογος που διακόπηκε όταν μία απο μας κάταφερε να αποσπασει τον προσηλωμένο κύριο Τρισέ από το όραμά του, παροτρύνοντάς τον να κοιτάξει τα πανό και να σταματήσει να λέει ψέμματα. Μέχρι τότε, ο κ. πρόεδρος αγόρευε σαν να βρισκόταν σε μία προ κρίσης συγκυρία. Μιλούσε για «έλεγχο του χρέους» και «ρευστότητα των τραπεζών» ως στόχους της ΕΚΤ, προκαλώντας αμηχανία και δυσφορία και στους πιο καλοπιστους ακροατές του, οι οποίοι απο ευγενεια προς τον ομιλητή, προτιμούσαν να κοιτάζουν τους ανθρωπους της ασφάλειας στον εξώστη.
Η "απείθαρχη" ακροάτρια, άφησε ιπποτικά να καταχραστούν την ευγένειά της και επέτρεψε να ολοκληρώσει τον περιπαικτικό του (ίσως να ήταν και απλά απελπισμένος) μονόλογο ο σε μία βδομάδα συνταξιούχος κ. Τρισέ.
Η κουλτούρα συζήτησης στα γερμανικά πανεπιστημια επιβάλλει στον κύριο ομιλητή να υποβληθεί στην βάσανο της συνομιλίας με τους ακροατές του. Ετσι δόθηκε η ευκαιρία, σε τρεις απο την ομάδα να πάρουν τον λόγο.

Ο πρώτος διάβασε σημείωμα που αποκρυσταλλώνει τις θέσεις μας, αποσπώντας και τα πρώτα χειροκροτήματα ενός πειθαρχημένου κοινού. Το κείμενο, ως έχει (ακολουθούν αγγλικά):
"Dear Mr Trichet,
We would like to thank you for sharing with us your vision for Europe. In fact, coming from Greece, we think we can already understand it better than many others. And we would like to tell you that the Greek people are also sharing your vision, and that they are going through lots of sacrifices to help you bring it to life. They no longer want to earn decent wages or educate their children. They prefer giving all they have to pay their debts. They have even started selling - at any price - all public property that can be sold for this reason. They are even ready to give their lives for your vision. They no longer need health care. Paying loan interests is much more important. So they shut down hospitals. And they prefer suicide instead. Suicide rate in Greece has increased 40%.
Some would say that the Greeks deserve what came upon them. We couldn't agree more. That's why we would like to thank you, for making us pay our debts instead of paying for our own decent survival. We want to assure you, that we'll keep paying until we starve and our whole economy becomes a ruin. And we thank you from the bottoms of our hearts for your precious help through loans. You have to be sure, that every single dime you give us will come back to you and to the banks you are protecting. In high interest. Because through our sacrifice, we can keep the banks safe and unaccountable. Through our sacrifice, we make your dream of Europe come true".

Η δεύτερη, αρνήθηκε να χρησιμοποιήσει το μικρόφωνο που της προσφέρθηκε τονίζοντας ότι "η φωνή μου δεν το χρειάζεται - ενισχύεται απο τις φωνές όσων βρίσκονται στους δρόμους και στις πλατείες", και αφού δήλωσε στον Τρισέ ότι "λέτε ψέμματα όταν μιλάτε για ασφάλεια και σταθερότητα και η απόδειξη είναι η εξαθλίωση της Ευρώπης του Νότου" αποχώρησε ανταποδίδοντας την περιφρόνηση που ο Τρισέ και οι αρχιτέκτονες της εξοντωτικής πολιτικής της ΕΚΤ έδειξαν στους λαούς της Ευρώπης.
Η τρίτη, αναγνωρίζοντας "ότι η οικονομία έχει γίνει ιδιαιτέρως πολύπλοκη για να αντιληφθούμε όλους τους λεπτούς χειρισμούς που γίνονται στα υπερκρατικά επίπεδα", ζήτησε από τον Τρισέ να της λύσει έστω την εξής απορία: αν μπορεί ο ίδιος «να ζήσει με 470 ευρώ τον μήνα, όσος δηλαδή είναι ο μισθός της μητέρας μου, ή 800 ευρώ τον μήνα, ποσό που αντιστοιχεί στην μηνιαία σύνταξη του πατέρα μου, έπειτα από 30 χρόνια δουλειάς". Φανερά πια αμήχανος ο Τρισέ, υποχώρησε στη δύναμη του προφανούς, απαντώντας πως αγνοούσε ότι «τα πράγματα είχανε φτάσει σε τέτοιο σημείο για τους Έλληνες». Υποστήριξε πως σκοπός της ακολουθούμενης πολιτικής είναι η έξοδος από την κρίση, η οποία θα φέρει δουλειές σε όλους.

Η παρέμβασή μας στην ομιλία του Τρισέ ενδεχομένως δεν θα αυξήσει αύριο τις συντάξεις, δεν θα σβήσει το χρέος, δεν θα ρίξει τον καπιταλισμό, δεν θα αλλάξει τον κόσμο με τρόπο ριζικό. Αλλάζει όμως εμάς και άλλους άνθρωπους με τρόπους που δεν ξέρουμε και που δεν είναι ανιχνεύσιμοι: εμάς, διότι, σε πείσμα της αντίθετης ρητορικής σύμφωνα με την οποία είμαστε υποτελείς ή παγιδευμένοι σε μια οικονομική, πολιτική, ιστορική αναγκαιότητα, χωρίς δυνατότητα εξόδου, διαπιστώνουμε ότι εν τέλει είμαστε ελεύθεροι να πούμε "όχι", να αντισταθούμε στα προφανή ψέμματα των ανίδεων αλλαζόνων που σχεδιάζουν την ζωή μας, να μιλήσουμε και να ακουστούμε. Γιατί ακουστήκαμε. Αν ο κ. Τρισέ αντιπαρήλθε τα πανό με αδιαφορία, ο δαιμόνιος καθηγητής Περνίς, διοργανωτής της εκδήλωσης και Διευθυντής του Ινστιτούτου για το Ευρωπαϊκό Συνταγματικό Δίκαιο Walter Hallstein, τα διάβασε δυνατά ώστε να καταγραφούν στα πρακτικά της εκδήλωσης. Ο ίδιος ζήτησε από τον ομιλητή να εξηγήσει (αν μπορεί) για ποιον λόγο θα πρέπει να σωθούν οι τράπεζες εις βάρος των ανθρώπων: η αόριστη απάντηση του κ. Τρισέ δεν φάνηκε να ικανοποιεί την μάλλον πιο εκλεπτυσμένη κριτική σκέψη του γερμανού πανεπιστημιακού. Η παρέμβασή μας επέδρασε και στο κοινό: γερμανοί, ιταλοί μας εδωσαν συγχαρητήρια, ζήτησαν να μάθουν περισσοτερα για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Μία Γερμανίδα απο το ακροατήριο προσφέρθηκε, κατά την διάρκεια της ομιλίας, να κρατησει ένα απο τα πανό ώστε να ξεκουρασει έναν απο μας.
Η αξιοπιστία του Τρισέ, αποδείχτηκε ακάλυπτη επιταγή - ακόμη και οι εγγυητές της (όσοι εξακολουθουν να πιστεύουν στο όραμα της Ευρωπαικής Ενωσης) δεν την κάλυψαν. Το χλιαρό τους χειροκρότημα, δήλωσε απογοήτευση και δυσπιστία σε όσα προσπάθησε να υποσχεθεί ο ομιλητής.
Μία αντίθεση ήταν πολύ σαφής στην εκδήλωση. Από τη μία πλευρά ο επίσημος εκπρόσωπος του υπό κατάρρευση εγχειρήματος της ευρωζώνης, στις τελευταίες μέρες της θητείας του, ενσάρκωση της Ευρώπης των Τραπεζών· από την άλλη εμείς, οι ανεπίσημοι εκπρόσωποι του Νότου της Ευρώπης, τραπεζικά αφερέγγυοι, με μόνη μας δύναμη τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και την πίστη μας στις δυνάμεις της κοινωνίας. Σε αυτήν την μονομαχία εντυπώσεων με τον Τρισέ, κερδίσαμε εμείς.
Γεννηθήκαμε σε ξένη χώρα, σε ξένη χώρα βαδίζουμε, μα φτιάχνουμε κι εμείς σαν τους υπόλοιπους αγωνιζόμενους κατοίκους της Ελλάδας την δική μας χώρα. Την στολίζουμε με λόγια πάνω σε υφασμα και γνωρίζουμε πως και το ύφασμα να χαθεί, τα λόγια θα μείνουν. Και η αλληλεγύη μας.
Καλή πατρίδα!
Real Democracy Now! Berlin/GR

Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, Ευρώ, δραχμή και "κομμουνισμός": Από τον 'Αρη Βελουχιώτη στο Μνημόνιο

2011-10-23T10:47:00.000-07:00

Παραδοσιακά, οι καλύτεροι «δείκτες», «βαρόμετρα» επικείμενης ρήξης στην Ελλάδα είναι ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη και το ΚΚΕ. Με το ανατριχιαστικό, ιστορικό «ανάγνωσμα» για το Μνημόνιο, που δημοσίευσε το «Βήμα», αφενός παίρνει τις αποστάσεις του από την πολιτική αυτή, που υποστήριξε φανατικά μέχρι πρότινος, αφετέρου γράφει εκ των προτέρων τον «επικήδειο» του Γιώργου Παπανδρέου.

Ο Περισσός, από την άλλη, έχει αλάνθαστο ένστικτο που τον ειδοποιεί (και τον τρομοκρατεί) ότι πλησιάζουμε σε κάποιας μορφής «επαναστατική» κρίση. Πιθανώς πλησιάζουμε, γιατί δεν αφέθηκε άλλη οδός σωτηρίας στον ελληνικό λαό, παρόλο που, φυσικά, δεν μπορούμε να προδικάσουμε χρόνο και μορφή. Η ελληνική οικονομία υφίσταται την ίδια πολιτική που εφήρμοσε στη Γερμανία ο Καγκελλάριος Μπρούνινγκ, οδηγώντας στον Χίτλερ. Οι ρυθμοί πτώσης είναι ταχύτεροι από αυτούς της Βαϊμάρης. Τον χειμώνα, στα μεγάλα αστικά κέντρα, κινδυνεύουμε όχι από φτώχεια, αλλά από πείνα.

«Η οικονομική βάση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας κατεστράφη», διαπιστώνει ένας από τους ολίγους εναπομείναντες σκεπτόμενους πολιτικούς της συντηρητικής παράταξης. Βεβαίως, δεν υπάρχουν ακόμα ένοπλες ομάδες ακροδεξιών και ακροαριστερών, γιατί η φαιά ουσία έχει μεγαλύτερη αδράνεια από την οικονομία. Οι ιδέες μας εξακολουθούν, για ένα διάστημα, να αντανακλούν το παρελθόν.

Δεν είναι μόνο η οικονομία, κοινωνία και κράτος που καταρρέουν. Είναι επίσης η διεθνής θέση της Ελλάδας. Η συμμετοχή της στην ΕΕ αμφισβητείται, έχει τις χειρότερες σχέσεις στην ιστορία της με Ευρώπη, Ρωσία, ‘Αραβες. Η Αθήνα χειραγωγείται από δυνάμεις του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου και τον όψιμο «φίλο» του κ. Παπανδρέου, ελαφρώς παρανοϊκό Μπέντζαμιν Νετανιάχου, που θα είχε ήδη επιτεθεί στο Ιράν, αν δεν υπήρχαν λογικότεροι άνθρωποι στο Ισραήλ και ιδίως στη Mossad. Η απόφαση της Κύπρου να αρχίσει τώρα γεωτρήσεις και να βασιστεί στο Ισραήλ για την άμυνά της, προσέφερε στο Τελ Αβίβ μηχανισμό παραγωγής κρίσεων, ανάλογα με τις εκάστοτε περιφερειακές ή παγκόσμιες γεωπολιτικές στοχεύσεις του. Στο χειρότερο σενάριο, Ελλάδα και ΕΕ, θα κληθούν να αντιμετωπίσουν, μαζί με την κρίση χρέους, και μια στρατιωτική ανάφλεξη. Αφήνουμε τον αναγνώστη να απαντήσει για το πώς θα ανταποκριθούν… Η Ελλάδα κινδυνεύει, όπως η Πολωνία του 1939, που διαμελίστηκε μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, να συντριβεί γεωοικονομικά μεταξύ «αγορών» και Γερμανίας, γεωπολιτικά μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας.

Ο Περισσός «ψηφίζει» δεξιά

Σε τέτοιες εποχές μόνο από μικρό κι από τρελλό ακούς καμιά αλήθεια. «Μικρός» μπορεί να θεωρηθεί ο Τσίπρας, που κατάφερε να κάνει την «έλλειψη εμπειρίας» «έλλειψη αμαρτίας», αναδεικνυόμενος στον καλύτερο σήμερα ηγέτη της αντιπολίτευσης, παρόλο που η αριστερά εξακολουθεί να πάσχει, όπως και όλοι οι άλλοι, από μεγάλη προγραμματική δυσκολία. Δόση τρέλλας, αλλά και ικανότητας στην αριθμητική έχει ο ‘Αδωνις Γεωργιάδης. Μέτρησε την αριστερά στα γκάλοπ, τη βρήκε, αν και διασπασμένη, 30% και έκανε τον σταυρό του ευγνωμονώντας δημοσίως την κυρία Παπαρήγα, που κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να ψάξει η Ελλάδα λύση δεξιά ή πιο πέρα.

Το ΚΚΕ μπορούσε να συνεργαστεί με τον Μητσοτάκη εναντίον του Ανδρέα το 1989, του είναι όμως αδύνατη η συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα κι αν ένα έθνος ολάκερο απειλείται με καταστροφή, περιμένοντας από τους πολιτικούς του ταγούς, και της δεξιάς και της αριστεράς, όχι απλή φιλολογία και ακατάληπτες «υπερεπαναστατικές» σαχλαμάρες, αλλά λύσεις και πρόταση εξουσίας. Υποθέτω ότι ο λόγος που ξαφνικά ύψωσε τη σημαία της «αποδέσμευσης από την Ευρώπη», ήταν ακριβώς η ανάγκη πολιτικού επιχειρήματος-τείχους στις προτάσεις συνεργασίας. Μόλις άλλωστε πριν λίγο καιρό, η κυρία Παπαρήγα περιέγραφε περίπου ως καταστροφή την έξοδο από το ευρώ!

Ευρώ, δραχμή και πραγματικότητα

Είναι αλήθεια ότι το ευρώ συνέβαλε στην κρίση και ότι το Μάαστριχτ είναι ένας τερατώδης αλγόριθμος που καταστρέφει μακροχρόνια την ευρωπαϊκή κοινωνία, οικονομία, δημοκρατία. Το ευρώ είναι όμως μία μόνο από τις αιτίες της κρίσης. Κρίση χρέους αντιμετωπίζουν χώρες που δεν είναι στην ευρωζώνη ή την ΕΕ. Η προσπάθεια να θεωρηθούν, ευρώ και ΕΕ, ως κύρια ή αποκλειστική αιτία, είναι υπεκφυγή που χρησιμεύει να μην αντιμετωπίσουμε δύο άλλες πολύ δυσκολότερες αιτίες της κρίσης: την επίθεση των «αγορών» εναντίον των κρατών, σε ένα περιβάλλον κυριαρχίας του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου και της «παγκοσμιοποίησης», που δεν έχει καμμιά σχέση με το περιβάλλον που ξέραμε προ εισόδου στο ευρώ αφενός, τα βαθιά προβλήματα της ίδιας της Ελλάδας αφετέρου. Δεν χρησιμοποιήθηκε το Μάαστριχτ για να μας «φορέσουν» το Μνημόνιο. Χρησιμοποιήθηκε η τρομερή κρίση των ελληνικών «δομών», που παρήγαγε την κυβέρνηση Παπανδρέου και οι «αγορές», σε ρόλο «χωροφυλακής» της ευρωζώνης. Είναι αστείο να νομίζουμε ότι μια υποτίμηση φτάνει να λύσει το ελληνικό πρόβλημα.

Ενσάρκωση της υποτέλειας, πολιτικοί όπως οι Σημίτης, Διαμαντοπούλου, Δαμανάκη, λένε να κάνουμε ότι μας λένε για να μη μας πετάξουν εκτός. Αντεστραμμένο είδωλο αυτής της άποψης, είναι η «υπερεπαναστατική» φαντασίωση ότι μας περιμένει ο παράδεισος εκτός ΕΕ. Αμφότερες οι απόψεις, αν και φαινομενικά αντίθετες, συμμερίζονται βαθιά απαισιοδοξία που καταλήγει στην παραίτηση από την προσπάθεια να δοθεί πραγματικός αγώνας για τον μετασχηματισμό της Ευρώπης και τον εκδημοκρατισμό και ριζική μεταρρύθμιση της Ελλάδας. Ξεμπερδεύουμε με τις δυσκολίες λέγοντας «ναι» ή «όχι» στην Ευρώπη.

Αν η ΕΕ διαλυθεί σήμερα, υπό τις παρούσες συνθήκες, πρακτικά αυτό θα γίνει μέσα σε χάος και αποσύνθεση, παράγοντας τριάντα αλληλοανταγωνιζόμενα κρατίδια, έρμαια των αγορών και εξωτερικών δυνάμεων, προς όφελος και των ΗΠΑ, που θα δουν την αποκατάσταση της νομισματικής κυριαρχίας τους, εξασφαλίζοντας τη χρηματοδότηση της οικονομίας τους. Δεν θα καταστραφεί μόνο η ‘Ενωση, θα χαθούν πιθανότατα όλες οι δημοκρατικές-κοινωνικές κατακτήσεις της μεταπολεμικής Ευρώπης. Η διάλυση της ΕΣΣΔ ήταν παγκόσμια ήττα του σοσιαλισμού, παρόλο που δεν υπήρχε ίχνος του εκεί το 1990. ‘Ετσι και η διάλυση της ΕΕ τώρα, υπό αυτές τις συνθήκες, θα είναι μια ιστορική ήττα του ανθρωπισμού και της αστικής δημοκρατίας, προς ώφελος της Αυτοκρατορίας. Διεθνώς, τη διάλυση της ΕΕ υποστηρίζουν σήμερα η πιο ριζοσπαστική φράξια του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, ο γερμανικός εθνικισμός και ο γαλλικός φασισμός.

Λένε ότι η Ευρώπη δεν αλλάζει. Στην πραγματικότητα, σήμερα ανοίγεται, για πρώτη φορά μετά δεκαετίες, αντικειμενική δυνατότητα να αλλάξει, γιατί σήμερα έχουν πια λόγους να κινητοποιηθούν ευρύτατες λαϊκές μάζες, που παθητικοποιήθηκαν σχετικά βολεμένες την προηγούμενη περίοδο. Δυστυχώς βέβαια, οι «αντιευρωπαϊστές» μας δεν κινητοποιήθηκαν μέχρι στιγμής να οργανώσουν αυτό τον αγώνα, αλλά περιορίζονται σε άσφαιρες έως επικίνδυνες διατριβές κριτικής. Από την Ελλάδα μόνο ο ΣΥΝ κάνει κάτι, έστω ανεπαρκές, σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Μπορεί να χρειαστεί, παρόλα αυτά, η Ελλάδα να φύγει για να επιβιώσει. Ακόμα κι έτσι, είναι προτιμότερο να το κάνει αφού εξαντλήσει κάθε δυνατότητα ευρωπαϊκού αγώνα, οικοδομήσει συμμαχίες εντός και εκτός ΕΕ, έχοντας υψώσει τη σημαία της Ευρώπης, της δημοκρατίας και του πολιτισμού της, όχι ως «αποτυχημένος και διεφθαρμένος μπαταχτζής», όπως γίνεται σήμερα αντιληπτή. Αν για τον Λένιν ο «αριστερισμός» ήταν «παιδική αρρώστια του κομμουνισμού», σήμερα μοιάζει γεροντική, εκφυλιστική αρρώστεια.

Δεύτερη, μετά θάνατον διαγραφή του Βελουχιώτη!

Αν ο Πρωθυπουργός υπέκυψε τόσο εύκολα σε ξένους κηδεμόνες, ήταν γιατί δεν πίστευε στις ικανότητές του. Η ηγεσία του ΚΚΕ φοβάται ότι μια ενδεχόμενη επαναστατική κρίση θα φωτίσει ανελέητα τη δική της ανεπάρκεια, οδηγώντας την, με ντοστογιεφσκική ακρίβεια, στην επανάληψη του τραγικού παρελθόντος της, ίσως υπό μορφήν φάρσας. Απελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο, λέει, απορρίπτοντας κάθε συνεργασία, οργανώνοντας άσκοπους ποδαρόδρομους στις στήλες του Ολυμπίου Διός και υποστηρίζοντας μια άποψη για την Ευρώπη, που εξασφαλίζει ότι ο λαός δεν θα ζητήσει λύση από την αριστερά.

Ασυνείδητα σίγουρη ότι θα κάνει πάλι, σε περίπτωση εξέγερσης, το «μεγάλο λάθος», σπεύδει να απαλλαγεί προκαταβολικά των ευθυνών της! ‘Εβγαλε, εν έτει 2011, απόφαση, επιβεβαιώνοντας την ορθότητα της διαγραφής του ‘Αρη Βελουχιώτη το 1945! Στην απόφαση, το ΚΚΕ λέει ότι ο ‘Αρης είχε δίκηο, ορθώς αντελήφθη ότι η Βάρκιζα οδηγούσε στη σφαγή του λαού και την υποδούλωση της χώρας. ‘Όμως, ένας επαναστάτης, ακόμα κι όταν καταλαβαίνει ότι πηγαίνει το κόμμα του και ο λαός του ολόισια στην καταστροφή, τι πρέπει να κάνει; Να υπακούει στο κόμμα χωρίς συζήτηση! Συμπέρασμα για σήμερα; Ακολουθείστε τυφλά τον Περισσό, όπου κι αν σας πάει! Το Κόμμα ολοκλήρωσε την μετατροπή του από μέσο σε αυτοσκοπό. Η στάση που θα τηρήσουν όμως τα στελέχη, τα μέλη, οι οπαδοί του, θα κρίνει τη θέση τους στην ελληνική ιστορία. Χρειάζεται να κουβαλήσουν και οι σημερινοί, για μισό αιώνα, το σταυρό μιας νέας, ιστορικής κοινωνικής και εθνικής ήττας, αν όχι προδοσίας, στην οποία θα συμβάλλουν;

Επίκαιρα, 20 Οκτωβρίου 2011

Konstantakopoulos.blogspot.com

Έλληνας: ο άνθρωπος του μέλλοντος

2011-10-17T23:52:00.000-07:00

από γαλλική σατιρική εκπομπή

ρέκβιεμ για τον Mina Daniel

2011-10-16T02:31:00.000-07:00

Ένα ρέκβιεμ αιγυπτιακό για το νεαρό αγωνιστή Mina Daniel π[ου δολοφονήθηκε από τον αιγυπτιακό στρατό στις 9 Οκτωβρίου 2011. Ευχαριστώ τον Α.Κ. που μου το έστειλε.

ντουέτο εξαίσιο

2011-10-13T07:46:00.000-07:00

άμεσο βίωμα

2011-10-12T18:59:00.000-07:00

Προσπαθώ να βρω διέξοδο στο από παντού αδιέξοδο. Επινοώ προσευχητάρια, το ομολογώ. Χρειάζομαι ένα πνευματικό πλαίσιο για να αντέξω αυτό που συμβαίνει. Το ψαλτήρι μου αυτό τον καιρό είναι ο Μικρός Ναυτίλος του Ελύτη. "Βαθιά στο χώμα και βαθιά στο σώμα μου" φεύγω κι εγώ συνεχώς να δω "τι δίνω, τι μου δίνουν και περισσεύει το άδικο".

Σε προηγούμενα σημειώματά μου έχω επανειλλημμένα υπογραμμίσει την τεράστια ευθύνη του ελλαδικού πληθυσμού για την παρούσα κατάσταση. Αλλά ο αέρας μυρίζει παντού αδικία. Όταν βλέπεις κοινωνικές ομάδες πλέον να στερούνται τα αναγκαία, όταν διαλύεται ολόκληρη η μεσαία τάξη, όταν απροσχημάτιστα "το κράτος" δείχνει την πόρτα εξόδου από τη ζωή στους συνταξιούχους, κόβοντας στοιχειώδεις παροχές υγείας, όταν οι ανάπηροι καταδικάζονται να σαπίσουν ζωντανοί, όταν παράλληλα κανένα πολιτικό πρόσωπο, από όλη αυτή τη σειρά των διεφθαρμένων ανθρωπίσκων που κυβέρνησαν τη χώρα εδώ και τριάντα τόσα χρόνια δεν δικάζεται, ούτε τιμωρείται, ούτε καν αποδοκιμάζεται και καταδικάζεται από δημόσια χείλη, τότε νιώθεται για τα καλά ο θρίαμβος της αδικίας. Το μόνο που διαγράφεται σαν οπτική του παρόντος και σαν προοπτική του μέλλοντος είναι η ολοσχερής διάλυση του κοινωνικού ιστού.
Με το προσευχητάρι στην καρδιά πορεύομαι. Σκέφτομαι τα παιδιά του μέλλοντος. Τσακίζουν στο στόμα τους υπέροχα σύμφωνα και φωνήεντα (στο φβ, βέβαια, τα φωνήεντα εξαφανίζονται χάριν ευκολίας, όπως και οι ελληνικές γραμματοσειρές), φορτωμένα πολύ καταπιεσμένο θυμό, αναπάντητα ερωτήματα, ανιστόρητα διλήμματα και - μπαγκάζια για τα μελλούμενα - δυο τρεις ξένες γλώσσες και άχρηστα πτυχία. Αυτή είναι η τελευταία φούσκα της τριακονταετίας που μέλλεται να σκάσει στην ελληνική κοινωνία. Η φούσκα της εκπαίδευσης. Ήδη από την 6η Δημοτικού αρχίζει η ασφυκτική πίεση. Χορδίζονται τα μυαλά κι οι καρδιές μ' έναν συγκεκριμένο τρόπο να αποθηκεύουν πληροφορίες τις οποίες δεν μπορούν να τις μετασχηματίσουν σε Γνώση, είναι μόνο ασύνδετες γνώσεις. Εκπαιδεύονται τα μυαλά κι οι καρδιές να απέχουν από τη γνώση σαν εμπειρία και να ικανοποιούνται με την ιδέα της γνώσης που αποκτούν, που είναι μόνο μια πληροφορία. Η οικογένεια, μαμά, μπαμπάς, γιαγιά και θειοί, όλοι μπαίνουν σε αυτό το υποκριτικό γαϊτανάκι: να μπουκωθεί το παιδί με ποσότητες "παιδείας". Η επίσημη ορολογία: εντατικοποίηση"!

Αν θέλουμε να έχουμε προοπτική για το μέλλον θα πρέπει να σκεφτόμαστε τα παιδιά, και συγχωρήστε με για την έλλειψη πρωτοτυπίας αυτού που λέω. Αλλά το εννοώ απολύτως. Για μένα είναι το μόνο φως στο βάθος του τούνελ η σκέψη να δοθούν στα νέα παιδιά ερεθίσματα παιδείας τέτοια που σε βάθος χρόνου θα τα στηρίξουν συναισθηματικά, νοητικά, υπαρκτικά. Και τα μόνα ερεθίσματα παιδείας που μπορούν να το προσφέρουν αυτό είναι όσα βασίζονται στο άμεσο βίωμα, δηλαδή σε μια γνωστική διεργασία όπου συμμετέχει εξ ίσου το σώμα, ο νους και το συναίσθημα. Αν υπάρχει μια ελπίδα είναι αυτό: να οργανώσουμε τρόπους, μεθόδους, πατέντες, παιδείας που να στηρίζονται στη ΒΙΩΣΗ και να παράγουν πτωτίστως ΒΙΩΜΑΤΑ, όχι γνώσεις. Γνωστικές διαδικασίες στις οποίες να συμμετέχουν οι αισθήσεις, χωρίς να καθοδηγούνται τι να αισθανθούν. Να συμμετέχει το αυτί, η ακοή, ο αφουγκρασμός, εξ ίσου με το λόγο, με την ομιλία. Να αναπτύσσεται η αναγνωστική ικανότητα με την από στήθους ανάγνωση και μέσα σ' αυτήν την προσπάθεια να δίνονται τα απαραίτητα γνωστικά στοιχεία με σκοπό την έκφρασή τους μέσω της ανάγνωσης αυτής καθ' αυτής. Να αποκατασταθεί το παραμύθι που τόσο βάναυσα έχει εξορισθεί από τη ζωή των παιδιών, το παραμύθι που πηγαίνει από στόμα σε αυτί κι όχι από τυπωμένο χαρτί σε μάτι. Να δημιουργηθεί μια από την αρχή σχέση προφορικότητας με τα αντικείμενα της γνώσης.

Στα πλαίσια αυτής της προσωπικής "χίμαιρας" (άλλωστε, το λέει κι ο ποιητής, είναι δικαίωμά μου) ετοιμάζω ένα αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη με παιδιά πρώτης, δευτέρας και τρίτης Γυμνασίου, σε συνδυασμό με τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου. Τα παιδιά διαβάζουν τρία πεζά κείμενα από τα "Πάθη" του "Άξιον Εστί" και μαθαίνουν απ' έξω αρκετά ποιήματα, πάλι από τα "Πάθη", με σκοπό να τα απευθύνουν στους συμμαθητές και τους γονείς τους, κι έχοντας κατανοήσει το νόημά τους (προς Θεού, όχι απαγγελία!). Για μένα αυτή είναι η βασική αρχή του ΑΜΕΣΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ στην εκπαιδευτική διαδικασία. Να μιληθεί ο ποιητικός λόγος, αφού έχει κατανοηθεί ο ειρμός του. Δε μ' ενδιαφέρει να μου πουν τα παιδιά τι καταλαβαίνουν. Μ΄ ενδιαφέρει να νιώσουν, να συγκινηθούν και να συγκινήσουν. Να καταφέρουν να αναπνεύσουν ευχάριστα μέσα στο ποιητικό περιβάλλον του "Άξιον Εστί". Και δεν θα τα ρωτήσω ποτέ τι "πήραν". Προτιμώ να μην το μάθω. Ό,τι κι αν είναι προτιμότερο να παραμείνει στη μυστικιστική σφαίρα του αισθήματος που έμμεσα και μεθοδικά διαμορφώνει τη συνείδηση.

Προσπαθώ να βρω διέξοδο στο από παντού αδιέξοδο. Επινοώ προσευχητάρια, το ομολογώ.

ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

2011-10-07T02:12:00.000-07:00

από το lifo.gr

Η χαμένη τιμή του χλιδόφτωχου

Η συντριβή του συστήματος και το τέλος του διεστραμμένου «εγώ».

Χειρότερο απ’ το βλέμμα ενός δαρμένου σκύλου είναι το βλέμμα ενός ανθρώπου σαν δαρμένου σκύλου. Το βλέμμα του φόβου που δεν τον φιλτράρει η λογική, που δεν τον αναιρεί καμιά ελπίδα. Δεν υπάρχει χειρότερος φόβος απ’ τον αόριστο φόβο. Δεν ξέρεις τι πρέπει να φοβάσαι και καταλήγεις να φοβάσαι τα πάντα. Λίγο πριν απ’ το τέλος, φοβάσαι τον φόβο σου και καταλήγεις να φοβάσαι τον εαυτό σου.

Γέμισαν οι δρόμοι τέτοια βλέμματα. Άνθρωποι που δεν ξέρουν τι πρέπει να φοβούνται, σαν τα σκυλιά που περιμένουν το χτύπημα. Πού πάμε; Τι θα μας συμβεί; Κανένας δεν μπορεί ν’ απαντήσει αλλά και κανένας δεν θέλει. Τι κακό θα συμβεί; Θα χάσουμε τη δουλειά μας, το σπίτι; Θ’ αναγκαστούμε να ζήσουμε με λιγότερα; Η τηλεόραση 52 ιντσών δεν θα προσφέρει καμιά απόλαυση; Θ’ αναγκαστούμε να ψάχνουμε στα σκουπίδια; Θα είμαστε υποχρεωμένοι να πίνου- με ρετσίνα με τον γείτονα που δεν γνωρίζουμε καν, όπως σ’ εκείνες τις ταινίες με τον Ρίζο και τη Βλαχοπούλου; Υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει η πόρτα και να είναι ο διπλανός που ζητάει ένα λεμόνι; Ποιο απ’ όλα είναι το δικό μας σενάριο;

Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;

Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί. Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ’ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ’ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ’ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.

Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ’ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος.Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.

Πιο πολύ, νομίζω, θα καταστρέψουμε με τα χέρια μας εκείνο το διεστραμμένο «εγώ» που επιμένει να μας αξιολογεί και να μας συγκρίνει με βάση τις πισίνες, τη μάρκα του αυτοκινήτου και τις κακόγουστες καρό ταπετσαρίες που φοράμε επειδή γράφουν Burberry. Μπορεί να μη θέλουμε πια να γίνουμε πλούσιοι, αλλά ουσιαστικοί. Μπορεί ίσως και ν’ αγαπηθούμε περισσότερο, ανακαλύπτοντας τη συλλογικότητα και το ενδιαφέρον για μια ζωή που είναι κοινή. Οι επιπόλαιοι θα ξαναγίνουν επιπόλαιοι και δεν θα είναι πια τρέντι.

Οι αγρότες θα επιστρέψουν στα χωράφια. Και οι Ουκρανές, που έτρωγαν τις ψεύτικες επιδοτήσεις, στα σπίτια τους. Στα καφενεία των χωριών θα συζητάνε ξανά ποιο παιδί πρόκοψε και όχι ποιο πήγε σε ριάλιτι. Οι DJs, οι image makers, οι κουρείς σκύλων, ίσως χρειαστεί να βρουν μια άλλη δουλειά.

Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ’ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.

Μπορεί ξαφνικά οι καλλιτέχνες ν’ αρχίσουν να παράγουν κι αυτοί, πατώντας σε αυτό που είναι ζωή και όχι στις κρατικές επιδοτήσεις, σαν να πουλάνε βαμβάκι, και στις δημόσιες σχέσεις.

Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ’ απολυθούν κάποιοι απ’ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια. Τα επαρχιακά μουσεία της χώρας δεν θα έχουν δέκα κηπουρούς, θα καταργηθούν οι «Οργανισμοί Αναξιοπαθούντων Κορασίδων» και οι «Πολιτιστικοί σύλλογοι για τη σουρεαλιστική προσέγγιση της ζωής του Λάμπρου Κατσώνη». Οι ανύπαντρες κόρες αξιωματικών δεν θα παίρνουν επίδομα. Και όσες απ’ αυτές είναι επώνυμες δεν θα είναι «κατά του γάμου από άποψη», για να παίρνουν το επίδομα.

Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμενο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι’ αυτό θέλω να τελειώνουμε.

ΟΙ ΝΥΜΦΕΣ ΤΟΥ HINDU KUSH

2011-10-06T13:42:00.000-07:00

Η ταινία ΟΙ ΝΥΜΦΕΣ ΤΟΥ HINDU KUSH της Αννέτας Παπαθανασίου συνεχίζει την επιτυχημένη πορεία της στους κινηματογράφους. Τώρα πια θα την βρείτε στον κινηματογράφο ΤΡΙΑΝΟΝ, Κοδρικτώνος 21.

Η ταινία είναι προτεινόμενη για βραβείο ντοκιμαντέρ στο Διεθνές φεστιβάλ Σετσουάν της Κίνας, “Gold Panda”,

επίσης θα παιχτεί στο Mumbai Film Festival στις Ινδίες, στο Ελληνικό Φεστιβάλ Αυστραλίας, στην Ιταλία όπου διαγωνίζεται στo επίσημο πρόγραμμα στο Αsiaticafilmmediale Film Festival , και στο Ελληνικό φεστιβάλ ντοκιμαντέρ της Χαλκίδας.

Δικτύωση στα κύματα

2011-09-27T08:33:00.000-07:00

στου βλογίου τις συμπάθειες συγκαταλέγονται όσοι ψάχνουν ψύλλους στ' άχυρα ἠ επικοινωνία στον αχανή ωκεανό.
Και να που οι χίμαιρες επιβεβαιώνονται ξανά:

Χιλιάδες απαντήσεις έλαβε Καναδός που πετάει στον ωκεανό μηνύματα σε μπουκάλια

http://www.tanea.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2011

Ο Χάρολντ Χάκετ, κάτοικος Καναδά, δεν χρησιμοποιεί το Facebook για να γνωρίσει νέους φίλους -η δική του μέθοδος κοινωνικής δικτύωσης είναι λίγο πιο αργή.

Τα τελευταία 15 χρόνια, ο Χάκετ έχει πετάξει στον Ατλαντικό περίπου 4.800 μηνύματα κλεισμένα σε μπουκάλια, ζητώντας από όποιον τα βρει να του απαντήσει.

Και σε αυτό το διάστημα έχει λάβει ούτε λίγο ούτε πολύ 3.100 απαντήσεις, ορισμένες με καθυστέρηση μιας δεκαετίας.

Κάθε φορά που ο άνεμος είναι ούριος, ο Χάκετ πηγαίνει στην παραλία κοντά στο σπίτι του και πετάει σημειώματα κλεισμένα σε πλαστικά μπουκάλια χυμού.

Κάθε λίγο λαμβάνει απαντήσεις, δώρα και ποιήματα από τους φίλους του σχεδόν στο μισό πλανήτη: από τη Σκανδιναβία και τη Βρετανία μέχρι τη Φλόριντα και την Αφρική, τα μπουκάλια φτάνουν σε οποιαδήποτε χώρα βρέχεται από τον Ατλαντικό.

Δεδομένου ότι η προσπάθεια συνεχίζεται, μπορούμε να ελπίζουμε ότι κάποιο μήνυμά του θα περάσει το Γιβραλτάρ και θα βρεθεί στη Μεσόγειο.

Στο μεταξύ, μπορείτε να παρακολουθήσετε τη συνέντευξη του Χάκετ στο BBC.

ΦΩΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

2011-09-27T08:08:00.000-07:00

...η δύναμη στη δυσκολία, η απαντοχή, η επιβίωση. Αυτό είναι όλο κι όλο το μήνυμα σε σχέση με το δικό μας σήμερα. Άλλες συγκρίσεις δεν έκανα. Όπου η ανθρωπιά όμως θριαμβεύει έρχεται φως.
Αμήν...

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, το σκοτεινό τρυγόνι

2011-09-23T12:19:00.000-07:00

“ Μάννα μου, ἐγώ ᾽ μαι τ᾽ ἄμοιρο, τὸ σκοτεινὸ τρυγόνι
ὁποὺ τὸ δέρνει ὁ ἄνεμος, βροχὴ ποὺ τὸ πληγώνει.
Τὸ δόλιο! ὅπου κι ἂν στραφεῖ κι ἀπ᾽ ὅπου κι ἂν περάσει,
δὲ βρίσκει πέτρα νὰ σταθεῖ κλωνάρι νὰ πλαγιάσει.

Ἐγὼ βαρκούλα μοναχή, βαρκούλ᾽ ἀποδαρμένη
μέσα σὲ πέλαγο ἀνοιχτό, σὲ θάλασσ᾽ ἀφρισμένη,
παλαίβω μὲ τὰ κύματα χωρὶς πανί, τιμόνι
κι ἄλλη δὲν ἔχω ἄγκουρα πλὴν τὴν εὐχή σου μόνη.

Στὴν ἀγκαλιά σου τὴ γλυκειά, μανούλα μου, ν᾽ ἀράξω
μὲς στὸ βαθὺ τὸ πέλαγο αὐτὸ πριχοῦ βουλιάξω.

Μανούλα μου, ἤθελα νὰ πάω, νὰ φύγω, νὰ μισέψω
τοῦ ριζικοῦ μου ἀπὸ μακρυὰ τὴ θύρα ν᾽ ἀγναντέψω.
Στὸ θλιβερὸ βασίλειο τῆς Μοίρας νὰ πατήσω
κι ἐκεῖ νὰ βρῶ τὴ μοίρα μου καὶ νὰ τὴν ἐρωτήσω.

Νὰ τῆς εἰπῶ: εἶναι πολλά, σκληρὰ τὰ βασανά μου
ὡσὰν τὸ δίχτυ ποὺ σφαλνᾶ θάλασσα, φύκια κι ἄμμο
εἶναι κι ἡ τύχη μου σκληρή, σὰν τὴv ψυχὴ τὴ µαύρη
π᾽ ἀρνήθηκε τὴν Παναγιὰ κι ὁ πόλεος δὲν θά ᾽βρει.

Κι ἐκείνη μ᾽ ἀποκρίθηκε κι ἐκείνη ἀπελογήθη:
Ἦτον ἀνήλιαστη, ἄτυχε, ἡ μέρα ποὺ γεννήθης
ἄλλοι ἐπῆραν τὸν ἀνθὸ καὶ σὺ τὴ ρίζα πῆρες
ὄντας σὲ ἒπλασ᾽ ὁ Θεὸς δὲν εἶχε ἄλλες μοῖρες”.

Οδυσσέα Ελύτη, ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΘΑΝΑΤΟΝ, 3

2011-09-22T14:00:00.000-07:00

από το Μικρό Ναυτίλο

Είσαι νέος -το ξέρω- και δεν υπάρχει τίποτε.

Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.
Όμως είσαι. Και την ώρα που

Φεύγεις με το 'να πόδι σου έρχεσαι με τ' άλλο
Ερωτοφωτόσχιστος

Περνάς θέλεις δε θέλεις

Αυλητής φυτών και συναγείρεις τα είδωλα
Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει.

Πως της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις
Πάλλονται κάτω απ' το δέρμα σου οι μυώνες
Ή τα ζώα που πίνουν κι υστέρα κοιτούν
Πως σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ
Παραλαμβάνεις απ' τους Δίες τον κεραυνό
Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν
Από σένα η άνοιξη εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή

Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.

Αυτοχειρία ενός κόσμου

2011-09-22T11:20:00.000-07:00

από αφορμή ένα σχόλιο του Μαικήνα , στο ιστολόγιο Εν χορδαίς και οργάνοις, που μου προσέφερε την είδηση και τον προβληματισμό, αναζήτησα ένα ποίημα αντί για προσευχή και αντί για άλλα λόγια. Το βρήκα στο ιστολόγιο Ο παίζων χάνει και ο πίνων μεθά του Γιάννη Λειβαδά.

jiagogina

Gregory Corso: Αυτοκτονία στο Γκρήνουϊτς Βίλλατζ [μετ. Γ. Λειβαδάς]

Προδημοσίευση από τα "Ποιήματα" (Ηριδανός, άνοιξη 2010)

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΣΤΟ ΓΚΡΗΝΟΥΪΤΣ ΒΙΛΛΑΤΖ

Τα χέρια τεντωμένα
Οι παλάμες πιέζουν τα πλευρά του παράθυρου
Κοιτάζει κάτω
Έχει στο μυαλό τον Μπάρτοκ, τον Βαν Γκογκ
Και τις γελοιογραφίες στο Νιου Υόρκερ
Πέφτει

Την παίρνουν μ’ ένα φύλλο της Ντέϊλυ Νιους ριγμένο στο πρόσωπο
Και ο μαγαζάτορας ρίχνει καυτό νερό στο πεζοδρόμιο.

Οδυσσέας Ελύτης, μυρίσαι το άριστον (XXVIII)

2011-09-22T10:43:00.000-07:00

πάλι Μικρός Ναυτίλος.... Αυτό τον καιρό είναι η προσευχή μου..

jiagogina.

XXVIII

Χιλιάδες χρόνους περπατάμε. Λέμε τον ουρανό «ουρανό» και τη θάλασσα «θάλασσα». Θ' αλλάξουν όλα μια μέρα κι εμείς μαζί τους θ' αλλάξουμε, αλλά η φύση μας ανεπανόρθωτα θα 'ναι χαραγμένη πάνω στη γεωμετρία που καταφρονέσαμε στον Πλάτωνα. Και μέσ' απ' αυτήν, όταν σκύβουμε όπως σκύβουμε καμιά φορά πάνω στα νερά του νησιού μας, θα βρίσκουμε τους ίδιους καστανούς λόφους, όρμους και κάβους, τους ίδιους ανεμόμυλους και τις ίδιες ερημοκλησιές, τα σπιτάκια που ακουμπάνε το 'να στ' άλλο, και τ' αμπέλια που κοιμούνται σαν μικρά παιδιά, τους τρούλους και τους περιστεριώνες.

Δε θέλω να πω αυτά τα ίδια. Θέλω να πω τις ίδιες φυσικές και αυθόρμητες κινήσεις της ψυχής που γεννούν και διατάσσουν προς ορισμένη κατεύθυνση την ύλη· τις ίδιες αναπάλσεις, τις ίδιες ανατάσεις προς το βαθύτερο νόημα ενός ταπεινού Παραδείσου, που είναι ο αληθινός μας εαυτός, το δίκιο μας, η ελευθερία μας, ο δεύτερος και πραγματικός ηθικός μας ήλιος.

Οδυσσέας Ελύτης, από το Άξιον Εστί (τα Πάθη)

2011-09-22T04:40:00.000-07:00

Ήρθαν

ντυμένοι «φίλοι»

Αμέτρητες φορές οι εχθροί μου

το παμπάλαιο χώμα πατώντας.

Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.

Έφεραν

το Σοφό, τον Οικιστή και τον Γεωμέτρη

Βίβλους γραμμάτων και αριθμών

την πάσα Υποταγή και δύναμη

το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.

Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.

Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν’ αρχινήσει παιχνίδι

ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές.

Έστησαν και θεμέλιωσαν

στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα

πύργους κραταιούς κι επαύλεις

ξύλα κι άλλα πλεούμενα

τους Νόμους, τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα

στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.

Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.

Ούτε καν ένα χνάρι Θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε

Ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά δεν είπε να πάρει.

Έφτασαν

ντυμένοι «φίλοι»

αμέτρητες φορές οι εχθροί μου

τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.

Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε

παρά μόνο σίδερο και φωτιά.

Στ’ ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα

μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Rodrigo Y Gabriela

2011-09-20T13:36:00.000-07:00

Οrion των Metallica για δυο κιθάρες.

«Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου»

2011-09-20T06:47:00.000-07:00

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ

mich@enet.gr, www.filoftero.blogspot.com

ΣΤΙΣ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ φέτος, 2011, ο αμερικανός επιχειρηματίας Στιβ Τζομπς, 56 ετών, συνιδρυτής, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Apple, υπέβαλε την παραίτησή του, δηλώνοντας ότι δεν μπορεί πλέον (υπονοώντας σοβαρά προβλήματα υγείας) να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του.

Ο Στιβ Τζομπς πριν από λίγες μέρες υπέβαλε την παραίτησή του «κουρασμένος και αδύναμος» από την αρρώστιά του. Στις 12 Ιουνίου του 2005, ο Τζομπς είχε κάνει μια συγκλονιστική ομιλία κατά την τελετή αποφοίτησης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Κατά τη διάρκειά της, οι περισσότεροι απόφοιτοι έκλαιγαν συνεχώς. Στο τέλος, το χειροκρότημα δεν θα σταματούσε εάν δεν εκλιπαρούσε ο ίδιος τους φοιτητές, τους καθηγητές, τους συγγενείς και φίλους, «please stop, before Ι start». Η ομιλία εκείνη «κυκλοφόρησε» στο Ιντερνετ και έχει διαβαστεί από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Τη μεταφράσαμε, και τη δημοσιεύουμε ολόκληρη σήμερα, στο «Ανθρώπων Εργα και Ημέρες».

"Είναι τιμή μου που είμαι μαζί σας σήμερα στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Για να σας πω και την αλήθεια, αυτό είναι το πλησιέστερο που έχω φτάσει ποτέ σε τελετή αποφοίτησης. Σήμερα, θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό, όλο κι όλο. Τίποτα σπουδαίο. Απλώς τρεις ιστορίες.

1. Η πρώτη έχει να κάνει με το πώς να ενώνεις σημεία.

Εγώ εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Κολέγιο Reed τους πρώτους 6 μήνες, αλλά παρέμεινα εκεί ως drop-in (σ.σ.: που είναι ο φοιτητής ο οποίος αντί για 4 χρόνια, επιλέγει να σπουδάσει μόνο για 2 χρόνια στο πανεπιστήμιο) για άλλους 18 μήνες, οπότε και τα παράτησα οριστικά. Γιατί το έκανα αυτό, λοιπόν;

Ολα άρχισαν προτού καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν πολύ νέα, ανύπαντρη φοιτήτρια, και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Πίστευε πολύ βαθιά ότι θα έπρεπε να υιοθετηθώ από απόφοιτους πανεπιστημίου, από μορφωμένους ανθρώπους δηλαδή, και έτσι όλα είχαν κανονιστεί ώστε μόλις γεννιόμουν να με υιοθετούσαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Μόνο που, μόλις βγήκα από τη κοιλιά της μητέρας μου, οι δύο αυτοί άνθρωποι αποφάσισαν την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κορίτσι. Ετσι, λοιπόν, οι σημερινοί μου γονείς, οι οποίοι ήσαν σε λίστα αναμονής τότε, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας και άκουσαν κάποιον να τους λέει: «Εχουμε, αναπάντεχα, ένα νεογέννητο αγόρι. Το θέλετε;». Και είπαν: «Βεβαίως».

Η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε αργότερα ότι η θετή μου μητέρα ποτέ δεν είχε αποφοιτήσει από κανένα πανεπιστήμιο, και ότι ο θετός μου πατέρας δεν είχε αποφοιτήσει καν από γυμνάσιο. Ετσι, αρνήθηκε να υπογράψει τα έγγραφα στα οποία χρειαζόταν η συμφωνία της ώστε να οριστικοποιηθεί η υιοθεσία μου. Υποχώρησε, όμως, λίγους μήνες αργότερα, όταν οι θετοί μου γονείς υποσχέθηκαν ότι κάποια μέρα θα με έστελναν σε πανεπιστήμιο. Να μορφωθώ.

Πράγματι, 17 χρόνια μετά, πήγα για σπουδές σε πανεπιστήμιο. Αλλά πολύ αφελώς, επέλεξα ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν σχεδόν όσο ακριβό είναι και το Στάνφορντ, και έτσι όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζομένων γονιών μου ξοδεύονταν για τα δίδακτρά μου. Επειτα από 6 μήνες, όμως, δεν είχα ειλικρινή απάντηση στο ερώτημα εάν άξιζε τον κόπο οι γονείς μου να ξοδεύουν τόσα χρήματα για να σπουδάζω εγώ. Δεν έβλεπα να είχε αξία αυτή η επένδυσή τους.

Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Και δεν είχα ιδέα εάν η πανεπιστημιακή ζωή θα με βοηθούσε να βρω την απάντηση. Κι όμως, ήμουν εκεί, και σπούδαζα, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που οι γονείς μου είχαν εξοικονομήσει ολόκληρη ζωή.

Ετσι, λοιπόν, πήρα μια μέρα την απόφαση να εγκαταλείψω τις σπουδές, πιστεύοντας ειλικρινά ότι όλα θα τακτοποιηθούν και ότι θα βρω τελικά το δρόμο μου. Ηταν σχεδόν τρομακτικό, τότε, αυτό που έκανα, αλλά καθώς κοιτάζω πίσω τώρα, νομίζω πως ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ. Τη στιγμή που εγκατέλειψα το κανονικό πρόγραμμα σπουδών, σταμάτησα να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και άρχισα να πηγαίνω σ' εκείνα που μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντα. Κατ' επιλογήν.

Δεν ήταν όλα ωραία, εύκολα και ρομαντικά τότε. Δεν είχα δικό μου δωμάτιο στη φοιτητική εστία, κοιμόμουν στο πάτωμα των δωματίων μερικών φίλων μου, πήγαινα σε σουπερμάρκετ και τους επέστρεφα γυάλινες μπουκάλες Κόκα Κόλα και έπαιρνα 5 σεντς τη μία και αγόραζα κάτι να φάω, και περπατούσα 7 μίλια από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη κάθε Κυριακή βράδυ για να πάρω δωρεάν ένα πιάτο καλό φαγητό που μοίραζαν σε κάποιο ναό των Χάρε Κρίσνα. Κι όμως, τα λάτρευα όλ' αυτά. Και όσα πράγματα ανακάλυψα τυχαία, ακολουθώντας την περιέργεια και τη διαίσθησή μου, αργότερα αποδείχτηκαν ανεκτίμητα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:

Το Κολέγιο Reed, εκείνον τον καιρό, διέθετε την πιο καλή σχολή καλλιγραφίας σε όλη τη χώρα. Σε όλη τη πανεπιστημιούπολη, κάθε αφίσα, κάθε ταμπέλα σε κάθε ντουλάπα ή συρτάρι καθηγητή, λέκτορα ή φοιτητή ήταν γραμμένη στο χέρι με την πιο όμορφη καλλιγραφία. Εγώ, επειδή είχα παραιτηθεί από το κανονικό πρόγραμμα σπουδών και έτσι δεν ήμουν αναγκασμένος να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα, αποφάσισα να πάρω το μάθημα της καλλιγραφίας και να μάθω και εγώ να γράφω έτσι ωραία.

Εμαθα, λοιπόν, για τις γραμματοσειρές serif και san serif, έμαθα να τροποποιώ το διάστημα μεταξύ διαφόρων συνδυασμών γραμμάτων και έμαθα τι είναι εκείνο που κάνει τη σπουδαία τυπογραφία πραγματικά σπουδαία. Ηταν υπέροχο, ήταν ιστορικό, ήταν καλλιτεχνικά διακριτικό με τρόπο που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να συλλάβει, και εγώ το έβρισκα τόσο, μα τόσο συναρπαστικό.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχαν βέβαια καμία ελπίδα πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου. Αλλά δέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, όλα όσα έμαθα στο μάθημα της καλλιγραφίας μού ξανάρθαν πάλι. Και τα ενσωματώσαμε όλα στο Mac. Ηταν το πρώτο κομπιούτερ με πραγματικά υπέροχη τυπογραφία. Ετσι, εάν δεν είχα παρατήσει εκείνον τον κύκλο υποχρεωτικών μαθημάτων στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, το Mac δεν θα είχε ποτέ ούτε τις πολλαπλές γραμματοσειρές ούτε και τα fonts με αναλογικά διαστήματα.

Και μιας και τα Windows απλώς αντέγραψαν το Mac, είναι πολύ πιθανό, σήμερα που σας μιλάω, κανένα PC να μην είχε αυτές τις εφαρμογές. Εάν δεν είχα παρατήσει τότε τα υποχρεωτικά μαθήματα, δεν θα πήγαινα ποτέ σ' αυτές τις τάξεις καλλιγραφίας και οι προσωπικοί υπολογιστές μπορεί να μην είχαν την υπέροχη τυπογραφία που έχουν σήμερα.

Βεβαίως, ήταν αδύνατον να δω τόσο πολύ μακριά όταν σπούδαζα τότε στο πανεπιστήμιο και να συνδέσω τα σημεία. Αλλά δέκα χρόνια μετά, κοιτώντας πίσω, ήταν πλέον πολύ σαφές. Πάλι, δεν μπορείς να συνδέσεις τα σημεία κοιτώντας εμπρός. Μπορείς να το κάνεις μόνο εάν κοιτάξεις πίσω εκ των υστέρων. Ετσι, πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη ότι τα σημεία αυτά (ή, τα σημάδια, αν θέλετε), με κάποιον τρόπο, στο μέλλον θα ενωθούν. Πρέπει σε κάτι να έχεις πίστη. Στη διαίσθησή σου, στη μοίρα σου, στη ζωή, στο κάρμα, σε οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση δεν με πρόδωσε ποτέ, και έχει κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή μου.

2. Η δεύτερή μου ιστορία είναι για την αγάπη και την απώλεια.

Ημουν τυχερός - πολύ νωρίς ανακάλυψα τι ήθελα να κάνω στη ζωή. Ο Woz κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ του σπιτιού των δικών μου, όταν εγώ ήμουν 20 χρόνων. Δουλέψαμε σκληρά και σε 10 χρόνια η Apple είχε αναπτυχθεί από μια δουλειά που την κάνανε δύο άνθρωποι μέσα σε ένα γκαράζ σπιτιού σε μια εταιρεία αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων με περισσότερους από 4.000 υπαλλήλους.

Είχαμε μόλις βγάλει στην αγορά την καλύτερή μας δημιουργία -το Macintosh- έναν χρόνο νωρίτερα, κι εγώ μόλις είχα γίνει 30 ετών. Και τότε, με απέλυσαν. Πώς μπορείς να απολυθείς από μία εταιρεία που ξεκίνησες και έστησες εσύ; Ε, καθώς η Apple μεγάλωνε, προσλάβαμε κάποιον που εγώ νόμιζα ότι ήταν ταλαντούχος για να διοικεί την εταιρεία μαζί μου. Και για τον πρώτο σχεδόν χρόνο, τα πράγματα πήγαιναν καλά. Αλλά τότε, τα οράματα και τα σχέδιά μας για το μέλλον άρχισαν να αποκλίνουν, και τελικά είχαμε μία «έκρηξη», έναν μεγάλο καβγά μεταξύ μας. Οταν συνέβη αυτό, το διοικητικό συμβούλιο τάχθηκε με το μέρος αυτού του ανθρώπου που εμείς είχαμε προσλάβει για να μας ξαλαφρώσει στη διοίκηση της εταιρείας.

Ετσι λοιπόν, στα 30 μου χρόνια, με πέταξαν έξω. Και μάλιστα με τον πιο «δημόσιο», πιο ταπεινωτικό τρόπο. Ο,τι ήταν έως τότε το επίκεντρο της ενήλικης ζωής μου, γκρεμίστηκε. Και αυτό για μένα ήταν ολέθριο, καταστροφικό.

Για μερικούς μήνες μετά δεν ήξερα τι να κάνω. Πίστευα πως είχα απογοητεύσει φοβερά όλη την προηγούμενη γενιά των επιχειρηματιών - ότι μου έπεσε η σκυτάλη τη στιγμή που μου την έδιναν για να συνεχίσω.

Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce και προσπάθησα να απολογηθώ και να τους εξηγήσω γιατί τα είχα κάνει τόσο σκατά. Σκέφτηκα ακόμα να φύγω εντελώς από την Σίλικον Βάλεϊ και να εξαφανιστώ από προσώπου γης.

Αλλά κάτι άρχισε σιγά σιγά να ρίχνει λίγο φως στη ζωή μου. Αυτό το «κάτι» ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα. Οσα είχαν συμβεί στην Apple, δεν είχαν καν αγγίξει, για μένα, αυτό το «κάτι». Είχα γευτεί την απόρριψη, αλλά ήμουν ακόμα ερωτευμένος.

Και έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω πάλι από την αρχή. Δεν το έβλεπα τότε, αλλά αποδείχτηκε ότι η απόλυσή μου από την Apple ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου είχε συμβεί. Το βάρος τού να είσαι επιτυχημένος αντικαταστάθηκε από την ελαφράδα τού να μπορείς και πάλι να είσαι πρωτάρης και να έχεις για όλα λιγότερη σιγουριά. Η απόλυσή μου με απελευθέρωσε και με βοήθησε να περάσω σε μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.

Στα επόμενα πέντε χρόνια, ίδρυσα μια νέα εταιρεία, την NeXT, και ακόμα μία, την Pixar, και ερωτεύτηκα μια καταπληκτική γυναίκα που έμελλε να γίνει και σύζυγός μου. Η Pixar παρήγαγε την πρώτη στον κόσμο ταινία κινουμένων σχεδίων «φτιαγμένων» εξ ολοκλήρου στο κομπιούτερ, το «Toy Story», και είναι σήμερα το πιο επιτυχημένο στούντιο για παραγωγή τέτοιων ταινιών στον κόσμο.

Επίσης, σε μια συγκλονιστική ανατροπή των πραγμάτων, ή Apple εξαγόρασε την NeXT, εγώ επέστρεψα στην Apple και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXT είναι σήμερα στην καρδιά της αναγέννησης της Apple. Και, μαζί με όλα αυτά, η Leurene και εγώ έχουμε μαζί μια θαυμάσια οικογένεια.

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ηταν ένα φάρμακο με απαίσια γεύση, αλλά νομίζω πως τελικά ο ασθενής το χρειαζότανε. Μερικές φορές η ζωή σε χτυπάει στο κεφάλι με ένα τούβλο. Μη χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος ότι το μόνο πράγμα που με κράτησε όρθιο ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα.

Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας. Η εργασία θα γεμίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας, και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι μια σπουδαία δουλειά. Και ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος μια σπουδαία δουλειά είναι να την αγαπήσει. Εάν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητευθείτε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην επαναπαυτείτε. Μην συμβιβαστείτε.

Οπως όλα τα «θέματα της καρδιάς», όταν το ανακαλύψετε, θα το αισθανθείτε, θα καταλάβετε ότι «αυτό είναι». Και θα δείτε τότε ότι, όπως κάθε σπουδαία σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα γίνεται όλο και καλύτερη. Ετσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε έως ότου βρείτε αυτό το «κάτι» που θα ξέρετε ότι είναι το «δικό σας». Μην επαναπαυτείτε.

3. Η Τρίτη ιστορία μου έχει να κάνει με το θάνατο.

Οταν ήμουν 17 ετών, διάβασα μια ρήση που έλεγε: «Εάν ζήσεις κάθε μέρα ωσάν να ήταν η τελευταία σου, κάποια μέρα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα δικαιωθείς». Μου έκανε εντύπωση αυτή η ρήση, και έκτοτε, για τα τελευταία 33 χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτώ τον εαυτό μου: «Εάν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταία της ζωής σου, θα ήθελα να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω σήμερα;». Και όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για σειρά ημερών, ήξερα αμέσως ότι κάτι έπρεπε να αλλάξω.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι «σύντομα θα πεθάνεις», βρήκα το πιο χρήσιμο εργαλείο ώστε να παίρνω τις σημαντικότερες αποφάσεις στη ζωή μου. Διότι σχεδόν όλα τα πράγματα -όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, όλες οι υπερηφάνειες, όλοι οι φόβοι και οι όλες οι ντροπές για πιθανή αποτυχία- όλα αυτά απλώς γκρεμίζονται, εξαφανίζονται όταν βλέπεις μπροστά σου το θάνατο και μένουν μόνο εκείνα που είναι στ' αλήθεια σημαντικά.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι μια μέρα θα πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις την παγίδα τού να σκέφτεσαι συνεχώς αυτά που θα χάσεις εάν πάρεις την «άλφα» ή «βήτα» απόφαση. Θυμήσου ότι είσαι ήδη γυμνός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, λοιπόν, να μην ακολουθήσεις αυτό που σου ζητάει η καρδιά σου.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, μου ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι έχω καρκίνο. Εκανα MRI (μαγνητική τομογραφία) στις 7.30 το πρωί και έδειξε ξεκάθαρα ότι είχα καρκίνο στο πάγκρεας. Τότε δεν ήξερα κάν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μού είπαν ότι ο καρκίνος που είχα εγώ εκεί ήταν σχεδόν αθεράπευτος και ότι θα έπρεπε να αρχίσω να συνηθίζω στην ιδέα ότι δεν μου έμενε περισσότερη ζωή από τριών έως εννέα μηνών. Ο προσωπικός μου γιατρός με συμβούλευσε να επιστρέψω στο σπίτι και να αρχίσω αμέσως να τακτοποιώ τις «προσωπικές» μου υποθέσεις, μία φράση που χρησιμοποιούν ως κλισέ οι γιατροί αντί να σου πουν «προετοιμάσου να πεθάνεις».

Η «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων» είναι να προσπαθήσεις να πεις, σε ελάχιστους μήνες, στα παιδιά σου όσα νόμιζες ότι είχες άλλα τουλάχιστον δέκα χρόνια για να τους τα πεις. Είναι, επίσης, να μην αφήσεις πίσω σου, πεθαίνοντας, εκκρεμότητες που θα ταλαιπωρήσουν τους δικούς σου ανθρώπους που θα μείνουν πίσω. Σημαίνει, τέλος, αυτό το «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων», να βρεις τον κατάλληλο χρόνο και τρόπο για να αποχαιρετίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Ζούσα με αυτήν την καταραμένη διάγνωση κάθε μέρα της ζωής μου. Το ίδιο βράδυ που ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι είχα καρκίνο, μου έκαναν και βιοψία ενδοσκοπικά, μέσω του λαιμού μου, στο στομάχι και από εκεί στα έντερα, πέρασαν μία βελόνα στο πάγκρεας και πήραν μερικά κύτταρα από τον καρκίνο. Εγώ ήμουν σε καταστολή, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου είπε ότι όταν είδα οι γιατροί τα κύτταρα κάτω από ένα μικροσκόπιο, άρχισαν να κλαίνε, διότι αποδείχτηκε ότι είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που είναι θεραπεύσιμη με εγχείρηση. Σχεδόν όλες οι άλλες μορφές τέτοιου καρκίνου είναι καταδικασμένες. Ετσι, λοιπόν, με βάλανε στο χειρουργείο, και σήμερα είμαι μια χαρά.

Αυτό ήταν το κοντινότερο που έχω φτάσει στο θάνατο. Και ελπίζω να είναι το κοντινότερο που θα φτάσω σε αυτόν για τις επόμενες δεκαετίες. Εχοντας ζήσει, λοιπόν, αυτήν την εμπειρία, νομίζω πως μπορώ, με μεγαλύτερη σιγουριά απ' ό,τι όταν ο θάνατος ήταν για μένα απλώς μία «φιλοσοφική ιδέα», να πω ότι:

Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να φτάσουν εκεί. Και όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς, ποτέ, δεν έχει γλιτώσει από αυτόν. Ο Θάνατος είναι, ίσως, η καλύτερη ανακάλυψη της Ζωής. Και έτσι, μάλλον, πρέπει να είναι. Ο Θάνατος είναι ο ατζέντης, ο μεσίτης, που σε βοηθά να αλλάξεις τη Ζωή σου, προτού έρθει αυτός να σε πάρει. Ξεκαθαρίζει το παλιό, προετοιμάζοντας το έδαφος για να 'ρθει το καινούργιο. Αυτή την στιγμή που σας μιλάω, το καινούργιο είστε εσείς. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή από τώρα, και εσείς θα εξελιχθείτε σιγά σιγά σε «παλιό», και θα... ξεκαθαριστείτε. Συγχωρήστε με που γίνομαι τόσο δραματικός, αλλά αυτή είναι η απλή αλήθεια.

Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος. Μην τον σπαταλάτε, λοιπόν, ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Μην παγιδευτείτε από το δόγμα τού να ζείτε από τα αγαθά της σκέψης ενός άλλου. Μην αφήστε το θόρυβο από την άποψη άλλων ανθρώπων να πνίξει την δική σας, εσωτερική φωνή. Και, το πιο σημαντικό απ' όλα, να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτό σας. Αυτά τα δύο, κάπως, πάντοτε, γνωρίζουν ήδη τι εσύ θέλεις πραγματικά να γίνεις. Είναι δευτερεύοντα.

Οταν ήμουν νέος, υπήρχε ένα καταπληκτικό δημοσίευμα που είχε τίτλο «The Whole Earth Catalog» («Ο κατάλογος όλου του κόσμου»), που ήταν μία από τις βίβλους της δικής μου γενιάς. Τον είχε συντάξει ένας τύπος ονόματι Stewart Brand, που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Menlo Park, και το ζωντάνεψε με το ποιητικό του άγγιγμα. Αυτό συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του '60, πριν από τους προσωπικούς υπολογιστές (personal computers) και το desktop publishing. Ολα τυπώνονταν με τη χρήση γραφομηχανών, ψαλιδιού, και φωτογραφιών από μηχανές Polaroid. Ηταν, ας πούμε, σαν να 'χαμε το Google σε έντυπη μορφή, 35 χρόνια πριν έρθει αυτό που ξέρουμε σήμερα σε ηλεκτρονική: ήταν ιδεαλιστικό και ξεχείλιζε από υπέροχες εφαρμογές και ιδέες.

Ο Στιούαρτ και η ομάδα του έβγαλαν πολλές εκδόσεις του «The Whole Earth Catalog», και τότε, όταν είχε κάνει τον κύκλο του, έβγαλαν και μία τελευταία έκδοση. Αυτό συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του '70, και είχα τη δική σας ηλικία. Στο οπισθόφυλλο της τελευταίας αυτής έκδοσης υπήρχε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ξημέρωμα σε έναν επαρχιακό δρόμο, ένα δρόμο στον οποίο θα μπορούσατε να βρεθείτε και εσείς κάποια στιγμή, εάν είστε περιπετειώδεις τύποι, να κάνετε οτοστόπ. Κάτω από αυτήν τη φωτογραφία, υπήρχε μια λεζάντα με τα λόγια: «Stay hungry. Stay foolish». Δηλαδή, «Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου». Ηταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της ομάδας του Στιούαρτ, καθώς υπέγραφαν την τελευταία τους έκδοση.

Μείνε πεινασμένος. Μείνε ανόητος. Αυτό ευχόμουν και εγώ πάντοτε για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτάτε για να αρχίσετε μια καινούρια ζωή, εύχομαι και για σας το ίδιο, ακριβώς, πράγμα: «Stay Hungry. Stay Foolish. Thank you all very much»".

ΥΓ.: Το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά, υπάρχει στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση: http://news. stanford.edu/news/2005/june15/jobs-061505.html

*Διαβάζοντας αυτήν τη συγκλονιστική ομιλία του Στιβ Τζομπς, η πρώτη σκέψη είναι εάν υπάρχει στην Ελλάδα ένας τέτοιος άνθρωπος, από τον επιχειρηματικό τομέα, που να έχει πετύχει τόσα πράγματα και που να μπορούσε να μιλήσει έτσι σε τελειόφοιτους φοιτητές ενός πανεπιστημίου μας. (Αν ερχόταν εδώ ο ίδιος ο Τζομπς, ίσως κάποιοι και να τον χλεύαζαν...) Αλλο ερώτημα: Γίνονται τελετές αποφοίτησης εδώ; Και εάν γίνονται, θεωρείται σπουδαίο γεγονός για τα παιδιά και τους γονείς τους ή είναι απλώς τυπική διαδικασία; Κι ακόμα: Εσύ, όταν αποφοίτησες εδώ, ένιωθες τη χαρά και την ικανοποίηση ότι είχες πετύχει κάτι σημαντικό, και ότι ανοιγόταν ένα μέλλον μπροστά σου με ελπίδες; Σιωπή. Γιατί, σε όλα αυτά, οι απαντήσεις συμπυκνώνονται σε μια μόνο, άδεια εικόνα. Από την οποία απουσιάζουν όλοι, και όλα. Πρώτος και καλύτερος, εσύ!

**Η απόλυσή μου από την Apple με απελευθέρωσε και με βοήθησε να περάσω σε μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.

**Ηταν τρομακτικό που εγκατέλειψα τις σπουδές, αλλά, καθώς κοιτάζω πίσω τώρα, νομίζω πως ήταν μια από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ.

**Πρέπει να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας.

* Ο θάνατος είναι ο ατζέντης, ο μεσίτης, που σε βοηθάει να αλλάξεις τη ζωή σου, προτού έρθει αυτός να σε πάρει.

**Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος. Μην τον σπαταλάτε, ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτό σας.

X.M.